Titulus.V.
ei auxiliū humanū: ⁊ hoc tripliciter. Uno modoimpendendo auxiliū ꝯtra defectū intellectus: etſi ſit ſpeculatiuū hoc ſit ꝑ doctrinaꝫ ad Ro. xij.Qui docet in doctrina .ſ. ſubueniat ꝓximo. Quiexhortat̉ in exhortādo. Si aūt ſit ītellectus practici: ſic adhibet̉ remediū ꝑ conſiliuꝫ. Thob. iiij.Conſiliū ſemꝑ a ſapiente inquire. Et. xij. q. ij. bone rei dare conſiliū ⁊ pn̄tis vite habet meritū etfuture remuneratōnis cernit hr̄e ſubſidiū. Aliomō eſt defectus ex paſſione appetitiue virtutisinter quos maxime ē triſtitia: cui ſubuenit̉ ꝑ cōſolationē. Itaqꝫ ꝯſolamini inuicē in verbis iſtis⁊ non ꝯtriſtamini de dormiētibus ſicut gētes q̄ſpem nō habent: ait apl̓s. Tertio mō ex parte inordīati actus qui tripliciter ꝯſiderari pōt. Unomō ex ꝑte ipſius peccantis. in qͣꝫtuꝫ ꝓcedit ex eiꝰinordinata volūtate: et ſic adhibet̉ remediū percorrectionē: ẜm illd̓ Math̓. xviij. Si peccaueritin te frater tuus: vade ⁊ corrip̄e eū inter te ⁊ ip̄mſolū. Et apl̓s ad Tymo. Peccantē corā om̄ibusargue. Alio mō ex ꝑte eius in quē peccat̉. Et ſi ꝗdem ſit peccatū in nos cōmiſſum: remediū adhibemus remittēdo offenſā: ẜm illud. Lu. vi. Diſti me. Nōne oportuit te ⁊ miſereri conſerui tui.Si aūt offenſa ſit in deuꝫ vel in ꝓximū: nō eſt remittere in nr̄o arbitrio ẜm Hiero. Tertio mō exꝑte ſequele ipſius actus inordinati: ex qua grauantur ei ꝯuinētes: etiam p̄ter peccantis intentionē. Et ſic remediū adhibet̉ ſupportādo: maxīein his ꝗ ex infirmitate deficiūt: ſeu peccāt. ẜm illud ad Ro. xv. debemus nos firmiores infirmitates alioꝝ portare: ⁊ n̄ ſolū ẜm ꝙ īfirmi ſūt graues ex inordinatis actibus: ſꝫ etiā vniuſcuiuſqꝫſunt onera ſupportāda: ẜm illud ad Gal̓. vi. Alter alterius onera portate ⁊ ſic adimplebitis legem xp̄i.A§. VI.Faciendo autem comparatōnē elemoſynaꝝ corꝑalium ad ſpūales ſimpliciter loquēdo: elemoſyne ſpūales ſūt corꝑalibus potiores triplici rōne ẜm. b. Tho. 2ª 2º. q. xxxij. ar. iij. Prima ē qꝛ id qd̓ exhibet̉ in elemoſyna ſpūali: ē nobilius .ſ. donū ſpūale qͣꝫ p̄miū corporale: ẜm illud ꝓuer. iiij. Donū bonū tribuā vobis: legē meā n̄ derelinquatis. Secūdo rōne eiꝰcui ſubuenit̉: qꝛ ſpūs nobilior ē corꝑe. Un̄ ſicuthomo magis ſibi dꝫ ꝓuidere qͣꝫtum ad ſpm̄ qͣꝫ qͣꝫtum ad corpus: ita etiā ꝓximo magis dꝫ ꝓuidere de elemoſyna ſpūali qͣꝫ corꝑali: quē ex charitate debet diligere. Tertio qͣꝫtū ad ip̄os actus ꝗbꝰſubuenit̉. Na actus ſpūales qͣles ſunt elemoſyne ſpūales ſunt ꝑfectiores actibus corꝑalibus:ꝗbus exercētur in elemoſynis corꝑalibus. Secūdū tn̄ aliquē ꝑticularē caſū: aliqn̄ aliqͣ elemoſyna corꝑalis poſſꝫ p̄ferri alicui elemoſyne ſpūali. Sicut magis eſſet paſcendū fame morientem
qͣꝫ docendū. Sicut dicit ph̓s ꝙ indigēti meliꝰ eſtditari qͣꝫ philoſophari: qͣꝫuis hoc ſit meliꝰ ſimpl̓rNec obſtat ſi dicat̉: recompēſatio bn̄ficij minuitlaudē ⁊ meritū elemoſyne. Un̄ dn̄s dixit. Lu. xiiij. Cū facis prandiū aut cena: noli vocare vicinos diuites: ne forte reinuitent te ⁊ fiat tibi retributio. Sꝫ in elemoſynis ſpūalibus ſemꝑ ē ibi recōpenſatio: qꝛ qui orat ꝓ alio: ꝓficit ſibi: ẜm illd̓p̄s. Or̄o mea in ſinu meo ꝯuercet̉ .i. ꝗ aliū docein ſcīa ꝓficit qd̓ nō ꝯtingit in elemoſynis corꝑalibus: qꝛ dando pecunia minuit̉ in ea. Nā vt dib. Tho. recōpenſatio n̄ minuit meritū nec laudeelemoſyne: ſi n̄ ſit intēta. Sicut ⁊ hūana gl̓a: ſi nſit intēta: n̄ minuit rōnē virtutis. Sicut de Catonē. Saluſtiꝰ dicit ꝙ qͦ magis gl̓iam fugiebat: eomagis gl̓a eū ſequebat̉. Et ita ꝯtingit in elemoſynis ſpūalibus: ⁊ tn̄ intētio bonoꝝ ſpūaliū nō minuit meritū ſicut intētio bonoꝝ corꝑalium. Sienim ꝗs docet ex charitate: intēdens ex hoc ſibiaugeri ſcīam n̄ ꝓpterea ꝑdit meritū: ſicut ꝗs daret elemoſynā corꝑalem vt augeret̉ ei ſubſtātia.Et de elemoſynis corꝑalibus multi pn̄t ſe excuſare: ꝙ dare n̄ pn̄t. Sꝫ ꝗs ē ꝗ n̄ poſſet dare ſpūales? certe nullus. Si .n. ꝗs docere n̄ valet vel ꝯſulere: qꝛ ignorās ē: pōt vtiqꝫ orare ꝓ alijs. Poteſdimittere iniurias ſupportare defectꝰ alioꝝ ⁊ hiꝰDate elemoſyna ⁊ oīa mūda ſunt vobis ait xp̄s.Luc. xi. i. nullā īmunditiā ex rebus vobis ꝯceſſis ꝯtrahetis ſpūalibus vel tꝑalibus. Et Petrꝰ īcanonicā ſua. Unuſꝗſqꝫ ꝓut accepit gr̄am .i. bn̄ficiū tꝑale vel ſpūale in alterutꝝ illā admīſtrātesvt boni diſpēſatores moltiformis gr̄e dei. Un̄ etGre. in omel̓. Habens intellectū: curet oīno netaceat. Hn̄s reꝝ affluentiā: vigilꝫ ne a miſericordie largitate torpeſcat. Hn̄s arteꝫ qͣ regit̉ magisꝯꝑe ſtudeat vt vſū atqꝫ vtilitatē illius cām ꝓxīoꝓcuret. Hn̄s loquendi locū ꝓ retēto talēto timeat: ſi tn̄ valet ⁊ opus ē: ꝓ pauꝑibꝰ intercedat: hecille. Quilibet ergo de bono qd̓ hꝫ: debet ꝓximoC §. VII.ſubuenire loco ⁊ tꝑe ſuo.Miſericordia ſecundū ſe ē maxima virtutū: lꝫ ꝑ cōꝑatōnē habentēmaior ea ſit charitas: hoc aūt ſic declarat. b. tho.2ª 2ᵉ. q. xxx. arti. iiij. Aliqua v̓tus pōt eſſe maxīadupl̓r. Unomō ẜꝫ ſe. Alio mō ꝑ comꝑationē adhabentē. Primo mō miſericordia ē maxīa v̓tutū. Pertinet .n. ad miſericordiā ꝙ alij effundāt.Et qd̓ plus ē ꝙ miſerias alioꝝ ſubleuet: ⁊ hoc ēmaxime ſuꝑioris. Un̄ ⁊ miſereri ponit̉ ꝓpriū d̓oEt in hͦ maxime dr̄ eius oīpotentia manifeſtari.Un̄ Greg. in collecta. Deus ꝗ oīpotentiā tuamꝑcendo maxīe ⁊ miſerādo manifeſtas ⁊cͣ. Sꝫ ſecūdo mō .ſ. quo ad hn̄teꝫ miſericordia n̄ ē maxima niſi ille ꝗ hꝫ ſit maximus: ꝗ n̄ hēbat ſuꝑiorē⁊ hoc ē ſolus deus: qꝛ neminē habꝫ ſupra ſe: ſedoēs ſub ſe. Ei aūt qui hꝫ aliquē ſupra ſe vt ē oīscreatura: maiꝰ ē ⁊ melius ſibi ꝯiūgi ſuo ſuꝑiori