Capitu.XVIII.
puer. xxvij. Ira non habet miſericordiam neqꝫerumpens clamor. Dicit etiā ph̓s: ꝙ durū eſt expulſiuū miſerationis Illi .n. qui ſunt in magnismalis: ꝗ nō timent ſe vlterius pati aliꝗd: ⁊ qꝛ tm̄intendūt ꝓprie paſſioni: ꝙ non aliene: ideo nonmiſeretur. Ita etiā ſi ſint alique ꝑſone nobis cōiuncte: vt filij ⁊ parentes. qꝛ reputātur quaſi aliquid noſtri: non ꝓprie miſeremur ſꝫ dolemus: ſiC§. III.cut in vulneribus noſtris.Quantum ad tertiumid eſt effectū exteriorē miſericordie. Sciendumꝙ hoc ē facere elemoſynas ꝗbus miſerijs alioꝝſubuenimꝰ ⁊ alios ſubleuamꝰ. Hoc aūt ſic d̓clarat. b. Tho. 2ª 2ᵉ. q. xxxij. ar. i. Exteriores actꝰ adilla virtutē referūtur: ad quā ꝑtinet id qd̓ ē motiuū ad agēdū hꝰ actus. Motiuū aūt ad dandūelemoſynas ē: vt ſubueniat̉ neceſſitatē patienti.Un̄ quidā diffiniētes elemoſynā dicūt ꝙ elemona ē opus quo dat̉ aliꝗd indigenti ex paſſionepter deū. Qd̓ quidē motiuū ꝑtinet ad miſerirdiā. Un̄ manifeſtū eſt: ꝙ dare elemoſynā eſtꝓprie actꝰ miſericordie. Et hͦ apparet ex ip̄o noīeNa in greco a miſericordiaᵉ elemoſyna deriuat̉:ſicut in latino miſeratio a miſericordia. Et quiamiſericordia ē effectus charitatis: ex ꝯſequentidare elemoſyna ē actus charitatis: miſericordiamediāte. Et ẜm hoc dr̄. i. Io. iij. Si ꝗs habueritſubſtantiā hꝰ mūdi: ⁊ viderit fratrē ſuū neceſſitatem habere: ⁊ clauſerit viſcera ſua ab eo: ⁊n̄ dederit ei: qūo charitas dei manet in illo. Pōt etiāelemoſyna eē actꝰ iuſticie in qͣꝫtū .ſ. dat̉ ad ſatiſfaciendū peccatis ſuis: ẜm illud Dan̄. iiij. Pct̄a tuaelemoſynis redime. Nihil .n. ꝓhibet ẜm. b. Tho.vbi ſupra: actū ꝗ eſt ꝓprie vnius v̓tutis electiueattribui alteri v̓tuti ſicut imꝑanti ⁊ ordinati adſuū ſine. Et hͦ mō dare elemoſynā ponit̉ int̓ oꝑaſatiſfactionis: in qͣꝫtū miſeratio in defectu patiētis ordinat̉ ad placandū deū: ⁊ ſic imꝑat̉ a latriaC §. IIII.habens rōnem ſacrificij.Sut auteꝫ genera elemoſyne corꝑalis ſeptē. Et ſil̓r elemoſyne ſpiritualis. Et corꝑales ſunt he. Paſcere eſuriente: potare ſitientē: veſtire nudū: recolligere hoſpitemviſitare infirmū: redimere captiuū: ſepelire mortuū. De his hr̄ Math̓. xxv. Eſuriui .n. ⁊ dediſtismihi māducare ⁊cͣ. Et ꝯtinent̉ in hͦ verſu. Uiſito poto cibo redimo tego colligo cōdo. Per hasſubuenit neceſſitati corꝑis. Sufficiētia aūt haꝝſic aſſignat. b. Tho. vbi ſupra ar. ij. Defectꝰ corꝑalis aūt ē in vita: aut ē poſt mortē. Si ē ī vita auteſt cōis reſpectū eoꝝ: quoꝝ oēs indigēt: aut ē ſp̄alis ꝓpter aliqd̓ accidens ſuꝑueniēs. Si pͥmo mōaut ē defectus interior: aut exterior. Interior defectus ē duplex: vnus cui ſubuenit̉ ꝑ alimētumſiccū .ſ. fames. Et ẜm hoc ponit̉ paſcere eſurientē. Iſa. lviij. Frange eſuriēti panē tuū. Alius de
fectus ē cui ſubuenit̉ ꝑ alimētū humidū .ſ. ſitis.Et ẜm hoc ponit̉ potare ſitiente: ꝓuer. xxv. Si ſitit inimicus tuus potū da illi. Defectus cōis reſpectu exterioris auxilij ē duplex. Unus ē reſpectu tegumēti. Et qͣꝫtum ad hoc ponit̉ veſtire nudū. Lu. iij. ait Io. bap. Qui hꝫ duas tunicas .i. adſuꝑfluitatē: det vnā non hn̄ti. Alius defectus eſtreſpectu habitaculi. Et qͣꝫtum ad hoc ponitur recipere hoſpitem. Apl̓us. hoſpitalitatē ſectantes.Si v̓o defectꝰ aliꝗs ſpūalis ꝓpter aliqd̓ accidēsſuꝑueniēs: aut hoc eſt ex cauſa extrinſeca. Et qͣꝫtū ad hoc ponit̉ redēptio captiuoꝝ. b. Amb. Ornatus ſacroꝝ ē redēptio captiuoꝝ. xij. q. ij. aurūAut defectus talis ē ex cauſa intrinſeca. l. vt infirmitas: ⁊ ſic ponit̉ viſitare īfirmū Iob. Uiſitāsſpēm tuā .i. hoīem in infirmitate n̄ peccabis. Pvitā aūt exhibet̉ elemoſyna mortuo: ſepulturaeccl̓aſtica. Actus dicitur de Stephano lapidatoꝙ ſepelierūt eum viri timorati. Et qͣꝫuis ſepultura mortui nō conferat ei qͣꝫtum ad ſenſuꝫ: quemcorpus poſt vitā non hꝫ: ⁊ ideo dn̄s Math̓. xxv.non ponit hoc inter alia oꝑa miſericordie corꝑalis: quia ſolū ea ibi ponit q̄ ſunt euidētis neceſſitatis corꝑi. Pertinet tn̄ ad deſunctū ꝗd de eiuscorꝑe agatur: in qͣꝫtum viuit in memorijs hominū: cuiꝰ honor deteſtat̉ ſi careat ſepultura. Pertinet etiam ad effectū quem adhuc viuēs hēbatde corꝑe ſuo cui dꝫ conformari affectus prioruꝫpoſt mortē eius. Un̄ ⁊ aliꝗ cōmendant̉ de ſepultura exhibita alijs. Et d̓ dn̄o Ieſu xp̄o legitur ꝙmandauit Frontoni ep̄o: ꝙ iret ad faciendū exequias funeris ſue hoſpite marthe. Cui ⁊ ip̄e dn̄saffuit. Et Anthonius ſepeliuit paulū pͥmuꝫ heremita leonibus faciētibus fouea. Ei ſil̓r panutiꝰHonofriū. Si ꝗ aūt alij defectus ſunt corꝑalesꝗbus ſubueniendū ē: ad p̄dictos reducūtur. Cecitas aūt ⁊ claudicatio ſūt quedā infirmitates: etiō dirigere cecū ⁊ ſuſtētare claudū: ad viſitationē infirmoꝝ reducūt̉. Subuenire hoī ꝯͣ quācūqꝫ īpreſſionē ei extrinſecus illata: ꝑtinet ad redēptionē captiuorū. Et ſil̓r dimittere debitoribꝰ: liberos ⁊ ſeruos addicere libertati. Tradere nuptui puellas: pauꝑes elemoſynaliter ꝓuideturanime ſimul ⁊ corpori.C§.V.lemoſyne ſimiliterirituales ſunt ſeptem .ſ. docere ignoranteꝫ: conſulere dubitanti: conſolari triſtem: corrigere peccātem: remittere offēdēti. Portare oneroſos ⁊ graues: ⁊ ꝓ omnibus exorare. Et ꝯtinetur in hͦ verſu. Conſule: caſtiga: remitte: fer: ſolare. Et ſub cōſilio cōprehendūtur duo .ſ. conſiliuꝫ ⁊ doctrina.Cuius ſufficientiam ſic aſſignat. b. Tho. vbi ſupra. Per iſtas elemoſynas ſubuenitur defectibꝰſpūalibus anime. Hoc auteꝫ ſit dupliciter. Unomō poſcendo auxilium a deo: ⁊ hoc ſit per orationem. Ia. v. Orate ꝓ inuicem vt ſaluemini. Aliomō ſubuenitur defectibus anime impendendo