Titulus
tum: ſed potius adaugēt qͣꝫtum ad habitū. Quāuis igitur liberalis multis mōis poſſit bene vtipecunia: iſte tn̄ rōnabilius qͦ diſperſit dedit pauperibus.¶ §. III.Quod actus liberalitatis duret on̄dit̉: dū ſubdit̉. Iuſticia eiꝰ manet inſeculū ſeculi. Iuſticia .i. opus iuſti qd̓ fecit in dādo pauꝑibus: manet ī ſeculū ſeculi .i. in alio ſecūlo: qd̓ ſuccedit huic pn̄ti ſeculo. Manet aūt .i. durat: n̄ in qͣꝫtum ad actū: ſed in qͣꝫtum ad meritū ⁊fructum mercedis. Uirtutes .n. morales vt iuſticia ⁊ alie: ⁊ ſi remanēt ſanctis in pr̄ia: ẜm. b. Tho.⁊ alios qͣꝫtū ad hītum: nō tn̄ hn̄t eūdē actū queꝫhic habuerūt. Ibi .n. nulla ē indigētia. Et iō nōoꝫ vt vnus alteri aliꝗd det: ſꝫ meritū illiꝰ datōisiuſte manet vſqꝫ ad aliud ſeculū: vbi de eo recipit premiū. Math̓. x. Qui dederit potū aque frigide n̄ ꝑdet mercedē ſuam. Dicet .n. xp̄s in finaliiudicio his ꝗ dederūt pauꝑibus. Uēite bn̄dictipr̄es mei ꝑcipite regnū. Et aſſignās cām tāte retributionis: ſubdit. Eſuriui eniꝫ ⁊ dediſtis mihimāducare: Sitiui ⁊ dediſtis mihi potū ⁊cͣ. Mat.xxv. Et apl̓us .i. ad thi. iiij. Pietas .ſ. qͣ dat̉ pauꝑibus ad oīa valet: ꝓmiſſionē que uūc ē hn̄s ⁊ future .i. bonoꝝ pn̄tiū ⁊ futuroꝝ. Nā vltra p̄miumſuꝑnū qd̓ manet ei ꝗ ei debite dat: al̓s n̄ eſſꝫ liberalis actus: multa etiā bona hic recipit Corneliꝰcēturio ethnicus: qꝛ dabat elemoſynas meruitilluminationē fidei: apparēte ſibi āgelo: ⁊ admonēte: vt mitteret ꝓ Petro apl̓o: ꝗ eū doceret vtāſalutis. Actꝭ. x. Uidua q̄ dedit Pel yebuccellampanis ⁊ puſillū aq̄: meruit ſibi multiplicationeꝫfarine ⁊ olei: vt n̄ d̓ficeret ſibi tꝑe famīs. Exindeetiā reſuſcitationem filij mortui. iij. Regū. xvij.Thobias dabat indigētibꝰ: de bōis ſuis meruitilluminationē ſue cecitatis: ⁊ abūdantiā tꝑalem.Nabuchodonoſor dando elemoſynas dilatatafuit ſnīa data ꝯͣ eū ſue punitōnis. Dan̄. iiij. Rebrcha vt līberalis qꝛ potū aq̄ dedit: n̄ ſolū Eliecerꝓcuratori Abrahe: ſꝫ ēt camelis ſuis: meruit deſpōſari pr̄iarche magno Iſaac. Gen̄. xxiiij. Gre.magnus qꝛ fuit liberalis ad pauꝑes: ⁊ ſpālit̉ adeū ꝗ apꝑuit ſibi in forma naufragij fuit ſibi enūciatū de papatu Ioānes elemoſynariꝰ: qꝛ dabatabūdāter pauꝑibꝰ. ſemꝑ plꝰ abundabat. Et cū ſemel in domon hr̄et niſi. xx. groſſos aduenientipauꝑi ꝓ elemoſyna iuſſit ꝓcuratori illos dare: ſꝫcū ille ex. xx. retinuiſſet. v. in̄ ad modicū ſibi miſſa fuerūt. xv. milia florenoꝝ diſpēſāda pauꝑibꝰ.Uocauit aūt ꝓcuratorē ſuū: ⁊ dixit ei. Quare nōdediſti vt tibi mādauerā illos. xx. groſſos pauꝑiEcce miſit nobis dn̄s. .xv. milia florenoꝝ: qꝛ tu d̓diſti tm̄. xv. groſſos. Si dediſſes. xx. ⁊ dn̄s miſiſſet nobis. xx. milia: ⁊ ſic pauꝑibus nocuiſti ⁊ nonnobis ꝓuidiſti. ¶ Et nondū ꝙ dicit iuſticiā eiusmanet in ſeculū ſeculi. Nō ē actꝰ liberalitatꝭ: nec
opꝰ iuſticie ſi ꝗs det malis hoībus vn̄ foueant̉ inpctō. vnde dr̄ Ecc̄i. Bn̄fac iuſto: ⁊ n̄ d̓deris pctōri. Dicit ēt. b. Augu. ꝙ dare hiſtrionibꝰ ī mane eſtpeccatū: di. lxxxvi. Talibus .ſ. ꝗ īhoneſte exercētartē illā. Sil̓r ꝓdige expēdēdo ī ꝯuiuijs: veſtibꝰ⁊ pōpis: n̄ eſt iuſticia nec liberalitas: ſꝫ nec darealiena. Melius eſſet nō auferre qͣꝫ reſtituere ablata. Qd̓ tn̄ ſi fiat d̓bito mō .ſ. reſtitutio n̄ erit actꝰliberalitatis: ſꝫ iuſticie cōmutatiue etiā pauꝑibꝰdādo: cū ſūt incerta. Et illa ēt māebit ei in ſecl̓mſeculi q̄ ad pͥmū. Duo vicia ſunt ꝯͣria liberalitatiſ. auaricia ſcd̓m defectū: ⁊ prodigalitas ẜm exceſſum.¶. §. IIII.Quantum ad tertiumactꝰ liberalitatis multū laudabilis ē ⁊ laudaturab oībus. Un̄ dicit p̄s. Cornu eiꝰ exaltabit̉ in gl̓aCornū .i. dignitas: ſeu v̓tus liberalitatis exaltabit̉ ī gl̓a hoīm: qꝛ tales ſūt glorificati amati ⁊ laudati apud hoīes. Un̄ Boe. in li. de phīca ꝯſolatōne dicit. Largitas q̄ idē ē qd̓ liberalitas facit homines claros .i. gr̄oſos ⁊ famoſos: auaricia odioſos. Rō hꝰ pōt adduci: qm̄ rō bōitatis maximevr̄ ꝑtinere ad liberalitatē: qꝛ bonū ẜm Dionyſiūē ſui ip̄ius diffuſiuū. Un̄. b. Amb. dicit in li. d̓ of.ꝙ iuſticia eēſurā tenet: liberalitas bonitatē. Liberalis .n. bona ſua diffūdit dādo alijs. Et ſic aſmilat̉ deo ꝗ ē maxīe liberalis. Ia. i. Dat om̄ibusaffluēter ⁊ n̄ improperat. Un̄ ⁊ Titus imꝑator filius Ueſpaſiani dicebat̉ delicie gn̄is humani: qꝛfuit valde liberalis ⁊ hūanus. Et vna die cū nildediſſꝫ alicui: dixit baronibus ſuis. Chariſſimi:hūc diē ꝑ̄didimꝰ: qꝛ nil bōi alicui dedimꝰ. ¶ Sciendū tn̄ ẜm. b. Tho. 2ª 2º. q. cvij. ar. vi. ꝙ liberalitas ⁊ ſi multū ſit laudabilis: n̄ tn̄ ē maxīa v̓tutū.Pro cuiꝰ declaratione dicit idē: ꝙ cū v̓tus tēdatin aliqd̓ bonum: tāto virtus ē melior: ſeu maiorquāto melius ē bonū in qd̓ tendit. Liberalitasaūt tendit in aliqd̓ bonū dupl̓r. Uno mō per ſe.Alio mō ex ꝯſeq̄nti. Et pͥmo. ⁊ ꝑ ſe attēdit ad ordinandū ꝓpria affectōnē circa pecuniā poſſeſſā⁊ vſū eius. Et ſic ẜm hoc p̄fert̉ liberalitati tꝑantia: q̄ moderat̉ ꝯcupīas ⁊ delectatiōes ꝑtinentesad ꝓpriū corpus. Et fortitudo ⁊ iuſticia: q̄ ordinātur quodāmō in bonū cōe: vna ꝑte pacis: alia ꝑte belli. Et oībus p̄ferūtur v̓tutes q̄ ordināt nosin bonū diuinū. Nā bonū dei peminet cuilibetbono hūano. Et in bonis hūanis bonū publicūp̄eminet bono pͥuato: ī ꝗbus bonū corꝑis p̄eminet bono exterioꝝ reꝝ. Alio mō ordinat̉ liberalitas ad aliqd̓ bonū ex ꝯſequēti. Et ẜm hoc liberalitas ordinat̉ in oīa bona p̄dicta. Ex hoc enim ꝙhomo n̄ eſt amatiuus pecunie: ſeꝗtur ꝙ de facilivtat̉ ea: ⁊ ad vtilitatē ip̄ius: ⁊ vtilitatē alioꝝ: ⁊ adhonorē dei. Et ẜm hoc hꝫ quandā excellentiam:ex hoc ꝙ ē vtilis ad multa. Quia tn̄ vnū quodqꝫmagis iudicat̉ ẜm id qd̓ ꝯpetit ei pͥmo ⁊ per ſe qͣꝫẜm id qd̓ competit ei ex ꝯſequēti. Ideo liberali-