.V.Citulus

ꝙ in euan. multas diſciplinas accepimus iuſte liberalitatis. Circa qd̓ ſciendū: vt clareſcat de materia eius ⁊ de noīe quare ſic nūcupet̉ ẜm. b. tho.2ª 2ᵉ. q. cvij. ar. ij. Duplex ē obiectu ſiue materialiberalitatis. Prima ⁊ īmediata materia eius eſtinterior paſſio .ſ. affectꝰ ad pecuniā. Secūda exterior materia ē pecunia. Rō huius ē qꝛ liberalitas n̄ attendit̉ in qͣꝫtitate dati: ſꝫ in affectu dātisAffectus aūt dantis diſponit̉ ẜm diſpoſitionemamoris ⁊ ꝯcupīe ꝑ modum delectationis ⁊ triſtitie ad ea que datur. Et iō immediata materia liberalitatꝭ ē paſſio īterior. Pecunia aūt exteriorē obiectū predictaꝝ paſſionū. Et ẜm hoc dic̄ ph̓sin. iiij. ethi. ꝙ liberalitas videt̉ eſſe quedā medietas circa pecunia. Dr̄ aūt liberalitas ex eo ꝙ cūliberalem ꝑtineat emiſſiuū eſſe ẜm ph̓m in. iiij.ethi. Un̄ ⁊ alio noīe liberalitas largitas noīatur:qd̓ qꝛ largū eſt n̄ eſt retentiuū: ſed emiſſiuū: hocidē ꝑtinere videtur ad nomē liberalitatis. Cumenim aliꝗd a ſe emittit: quodāmodo illud a ſuacuſtodia ⁊ dn̄io liberat ⁊ animū ſuū ab vno homine in alin̄ ſūt bona poſſeſſa q̄ noīe pecunie ſignificāt̉. Nā vt dicit Au. ⁊ habetur. i. q. iij. totūQuicꝗd hoīes in terra hn̄t: quoꝝ ſunt dn̄i pecunia vocat̉: qꝛ ⁊ antiqui quicꝗd hēbant: in pecuiahabebant. Un̄ pecunia a pecu. Et ſic pecunia dr̄eſſe materia liberalitatis. ¶ Ꝙ autē liberalitasſit v̓tus: declarat. b. Tho. 2ª 2ᵉ. q. cxvij. arti. i. Sicut dicit Aug. in li. de libero arbi. Uti bn̄ rebus:ꝗbus male vti poſſumꝰ: ꝑtinet ad virtutē. Poſſumus aūt vti bn̄ ⁊ male: non ſolū potētijs ⁊ paſſionibus: ſed etiā his que extra nos ſūt .ſ. rebustꝑalibus ꝯceſſis nobis ad viū ⁊ ſuſtentationemEt ideo bn̄ vti his rebus: cū ꝑtineat ad liberalitatē: patꝫ ꝙ ſit v̓tus. Ꝙ aūt dicit ph̓s in. iiij. ethi.Liberalis nō eſt reſpicere ad ſeip̄m ita ꝙ ſibiⁱ minora derelinquit. Non ſic eſt intelligendū: ꝙ ſicalijs intēdat ꝙ animo ſe ⁊ ſuos deſpiciat qꝛ hoceſſꝫ ꝯtra inclinationē naturalē: ⁊ ꝑ ꝯſequens nōvirtuoſū opus. Sed cū pauca vni ſufficiat: ideoplura ſunt q̄ liberalis in alios expēdit qͣꝫ ſibi: cūabundat rebus. Debet aūt homo ſemꝑ magis ſibi ꝓuidere in ſpūalibus bonis: in quibus vnuſquiſqꝫ ſibi ꝓuidere pōt: non aūt vnuſquiſqꝫ pōtita ſibi vel alijs de tꝑalibus ꝓuidere. Un̄. b. Ambro. in li. de offi. Probanda ē illa liberalitas: vtꝓximos ſeminis tui non deſpicias: ſi illos egerecognoſcas. Melius eſt n. vt ipſe ſubuenias tuisꝗbus pudor eſt ab alijs ſūptum poſcere neceſſitatis. Non tn̄ vt illos diuites facias: vt hr̄ in decre. di. lxxxvi. n̄ ſatis. Et qꝛ ẜm ph̓m in. iiij. ethi.non ẜm ſubſtantia .i. facultatē diuitiaꝝ dicitur liberalitas: ſed magis ẜm dantis habitū. Iō etiaꝫpauꝑ qui nō habet ad dandū alijs: pōt habere liberalitatē qͣꝫtum ad habitū: qꝛ poteſt habere talem diſpoſitionē mentis ꝙ ſi haberet facultateslargiter ⁊ rōnabiliter diſpēſaret. Quod etiā dic̄ph̓s in. iiij. ethi. Liberalis n̄ ē acceptiuus vel cō

ſeruatiuus pecunie: ſed emiſſiuus. Nō ſic eſt intelligendū ꝙ liberalis emittat facultates a ſe: ꝗnretineat vn̄ ſuſtētetur: ⁊ vnde v̓tutis oꝑa exeqͣt̉:quibus ad felicitatē ꝑuenitur. Un̄ Ambro. Dn̄sn̄ vult ſimul effundi opes: ſed diſpēſari: niſi forte ſicut Hiliceus qui occidit boues ⁊ pauꝑes exeo recreauit: ꝙ habuit vt nulla cura domeſticateneret̉: di. lxxxvi. nō ſatis. Qui etiā multa cōſumūt in inteperantia: ſunt ꝓdigi nō liberales. Etſimiliter ꝗ expendūt ꝓpter quecunqꝫ pctā. Quietiā cauſa iactantie in aliqua pia oꝑa expendūt:nō ſunt vere liberales. Un̄ Ambro. in li. de offi.Pulchra eſt etiā liberalitas: non ꝯſiliandi fauoris gr̄a vltra moduꝫ effluere. Quicꝗd .n. ex affectu ſincero ⁊ puro ꝓmittitur: hoc decoꝝ eſt: diſt.lxxxvi. nō ſatis.De actu liberalitatishoc aūt eſt bene vti pecunia. Pro cuius declaratione dicit. b. Tho. 2ª 2ᵉ. q. cxvij. arti. iij. ꝙ ſpeciēsactus ſumit̉ ex obiecto. Obiectum aūt ſeu materia liberalitatis eſt duplex. Interior .ſ. vt ꝓpriamateria ⁊ magis ꝓpinqua. Et hec ſūt paſſionesquibus homo afficitur ad pecuniā. Et exteriormateria ē pecunia. Et quicꝗd pecunia mēſurari pōt. Ad liberalitatē aut p̄cipue ꝑtinꝫ vt homoꝓpter inordinata affectione ad pecuniā nō ꝓhibeatur a quocūqꝫ debito vſu eiꝰ. Eſt aūt duplexvſus pecunie. Unus ad ſeip̄m ꝗ videtur ꝑtineread ſumptus ⁊ expenſas: quas .ſ. quis facit ꝓ ſe ⁊familia. Alius quo ꝗs vtitur ad alios: qd̓ ꝑtinetad dationes. Pertinet ergo ad liberaleꝫ vt neqꝫꝓpter inordinatū amorē pecunie aliquis impediat̉ a ꝯueniētibus expēſis: neqꝫ a ꝯueniētibusdationibus. Quia vero obiectu ſeu materia exterior liberalitatis eſt pecunia: vt dictū ē: et quelibet virtus cōueniēter ſe hꝫ ad obiectū ſuū: cōſequēs ē: vt cū liberalitas ſit virtus: actus eiusſit ꝓportionatus pecunie. Pecunia at cadit ſubrōne bonoꝝ vtiliū: qꝛ oīa exteriora bona ad vſūſūt ordinata hoīs. Et ideo propͥus actus liberalitatis eſt bn̄ vti pecunia: ſeu diuitijs. Ꝙ āt Sen̄.diccit: ꝙ nō eſt aliquis liberalis ex hoc ꝙ aliꝗdſibi donat: intelligēdū eſt liberalitate ꝓut reſpicit donatiōes: que .ſ. fiūt alijs. Et ſciēdum ẜm. b.Tho. vbi ſupra: ꝙ vti bene pecunia ſeu diuitijsꝑtinet ad diuerſas v̓tutes: ſed diuerſis reſpectipus ſeu rōnibus. Nam ꝑtinet ad iuſticiā ꝯmutatiua vel diſtributiua: ſcd̓m rōnem debiti legalis:put .ſ. res exterior debetur alt̓i ex aliqua obligatōe: vt ꝓpter aliquē cōtractū vēditōis vel mutuiet hiꝰ. Uel qꝛ habet diſtribui indigentibus ex diſpoſitiōe cōitatis vel alicuius. Pertinet autē adliberalitatē ſcd̓m rōneꝫ nō debiti legalis: ſed debiti moralis: qd̓ attēditur ex quadaꝫ decētia: nōꝙ ſit alteri obligatus. Et quia habet minimumde ratione debiti. Ideo Tullius: ⁊ Macro. ⁊ plures alij nō poſuerūt liberalitateꝫ inter ꝑtes iuſti