Citulus.V.

enim columbā non hr̄e fel: qd̓ deſignat maliciā.Et de Iob dr̄. c. i. ꝙ erat ſimplex ⁊ rectus. Ꝙ veritas ſit ꝑs iuſticie .ſ. potentialis vt v̓tus ſecūdaria annexa pͥncipali. Sic d̓clarat Tho. vbi ſupraar. iij. Ex hoc aliqͣ v̓irtus iuſticie annectitur ſic̄ſecūdaria pͥncipali: ꝙ ꝯnectitur quidem cū iuſticia ꝑtim: ⁊ ꝑtim deficit ab eius ꝑfecta rōne. Ueritas aūt ꝯnectitur cū iuſticia in duobus. Primoquidē in hoc ꝙ eſt ad alteꝝ. Manifeſtatio enimquā dicimus eē actū veritatis: eſt ad alteꝝ in qͣꝫtum .ſ. ea que circa ſe ſūt: vnus alteri manifeſtatSecūdo in qͣꝫtū iuſticia equalitatē quandaꝫ inrebus ꝯſtituit. Et hoc etiā facit virtus veritatis.Adequat .n. ſigna rebus exn̄tibus circa ipſā. Deficit aūt aꝓpria rōne iuſticie: in qͣꝫtū ad ronē debiti. Non .n. hec virtus attēdit debitū legale: qd̓attendit iuſticia: ſed potius debitū legale: in qͣꝫtuvnus hō alteri ex honeſtate debet veritatis manifeſtationē. Et ſic patet ꝙ veritas eſt virtus annexa iuſticie: ſic̄ ſecundaria pͥncipali. Nec obſtatꝙ iuſticia ē in volūtate. Ueritas aūt in ītellectu:quia veritas ꝑtinet ad intellectū in qͣꝫtum cognita: ſed ꝑ voluntate ꝓpriam: ꝑ quā homo vtit̉ habitibus ⁊ membris ꝓfert exteriora ſigna ad manifeſtandū veritatē. Et ſic veritatis virtus etiaꝫſpectat ad voluntate. Contra hac veritate opponūtur viciū mendacij: ſimulationis: ⁊ hypocriẜ:⁊ tronie: de quibus plene habes in. ij. ꝑte. ¶ §. I.Ueritate large ſumedo ponit Hiero. ſuꝑ Math. eſſe triplicē: qd̓ alleſticie. Differt aūt quelibꝫ haꝝ a veritate ſtricte ſūpta: ꝓut eſt virtus ſpālis: de quā dictū eſt. Hanctriplicē vidētur notaſſe iudei in xp̄o fuiſſe: cumdixerūt ei. Scimus qꝛ verax es quo ad primaꝫ.Et viā dei in veritate doces quo ad ſecundā. Etnon eſt tibi cura de aliquo. Non .n. reſpicis oēꝫꝑſonam quo ad tertiū. Math̓. xxij. vt notat Nico. de lira: ibi: qͣꝫuis hec dixerūt ad tentandum ⁊decipiendū eū. Et ꝙ ſit vtilis ⁊ nobilis iſta veritas: on̄dit p̄s. dicēs. Ueritas mea ⁊ miſericordiamea cū ipſo eſt ⁊ in noīe meo exaltabitur cornueius. Caſſiodorus hoc exponit de xp̄o in quo fuerunt: ⁊ veritas doctrine: iuſticie: ac vite: ⁊ miſericordia īmenſe clementie qua mundū redemitſua paſſione: ex quibus in noīe ⁊ virtute dei pr̄iscornu eius .i. dignitas ⁊ potentia ē exaltata: vt innomine eius omne genu flectat̉: celeſtium: terreſtrium: ⁊ infernoꝝ: ad Phil̓. ij. Poteſt ⁊ hoc exponi de quolibet ſancto viro vt introducit eccleſiain officio miſſe aliter ꝓcedēdo: vt dicat̉. Ueritasmea ⁊ miſericordia mea cū ipſo .ſ. electo meo: etin nomine meo exaltabit̉ cornu eiꝰ. Ubi tria nota de veritate. Prima eius mira dignitas: ibi: veritas mea. Secūdo eius magna vtilitas: ibi: miſericordia mea. Tertio eius eximia remunerali-

tas: ibi: ⁊ in nomine ⁊c̄.C§. II.Quantum ad primumdignitas veritatis on̄ditur ī eo ꝙ dicit dn̄s. Ueritas mea .i. que ē a me: ⁊ quā poſſideo. Ueritasa quocūqꝫ dicat̉ a ſpu ſancto ē: ait. b. Amb. Mire aūt dignitatis ē quod ē a deo quo vocabulovocatur deus. Et cū ſit triplex veritas: vt dictuꝫeſt: quelibet eſt a ſpū ſancto. Un̄ dixit xp̄s apl̓isde ſpū ſancto. Docebit vos omnē veritatē .ſ. vitedoctrine: ⁊ iuſticie. Et veritas quidē vite dr̄ ſiuevera ẜm. b. Tho. ſicut ⁊ quelibet alia res diciturvera ex hoc ꝙ attingit ſua regulam ⁊ menſuraꝫ.Regula aūt ⁊ menſura vite hoīs .i. ꝯuerſationisſue eſt lex diuina: ꝑ cuius ꝯformitateꝫ rectitudinē habet. Et talis veritas ſiue rectitudo non eſtvirtus ſpālis: ſed cōis eſt ad omnē virtutē: hācdeus exigit a quolibet dicens. Pacē ⁊ veritateꝫdiligite: ait dn̄s oīpotens. Zach̓. viij. Hec aūt cōſiſtit primo in vera mētis eſtimationē. Secūdoin vera oris locutiōe. Tertio in vera oꝑis executione. Primo ad veritatē vite exigit̉ vera reruꝫeſtimatio. Falſū enim loq̄retur in mēte ſua: quieſtimaret panē eſſe lutum ⁊ auꝝ eſſe auricalcuꝫ:licet habeat aliquā ſimilitudineꝫ in colore: ita ꝗreputat tꝑalia eē magna bona: vt diuitias: volūptātes: honores ⁊ hiꝰ. Et virtutes: ⁊ ſapīam noneſtimat alicuius valoris quaſi ea cōtemnens: h̓loquitur falſū iucorde ſuo. Sꝫ dicit p̄s. Qui loꝗtur veritatē in corde ſuo: iſte requieſcet in mōteſancto dei. veritatē loquitur in corde ꝗ reputatmūdana eē tranſitoria ⁊ vana: ac vilia: vt apl̓usqui dicebat. Oīa arbitratus ſum vt ſtercora. Etvera ⁊ magna bona intelligit eſſe gr̄am ⁊ gloriā.Et ex tali veritate cognita amat virtutes: ⁊ laborat ꝑ eis: ꝯtēnit terrena: ⁊ viciā abhorret. Secūdo ad veritatē vite reꝗͥritur veritas in locutiōevn̄ apl̓s. Loquimī vnuſquiſqꝫ veritate cū ꝓxīoſuo: qm̄ ſumus inuicē membra. Mēbra aūt nōdecipiūt alteꝝ aliud. Debet aūt p̄poni veritas locutionis omni amicitie. Unde ph̓s. Duobus exiſtētibus amicis platōne ⁊ veritate ſanctū eſt prehonorare veritatē. Idem. Amicus quidē platoamicus fortis: ſꝫ magis amica veritas. Sed qꝛvt ait quidā ſapiens: veritas odium parit. Obſequium amicos iō diminute ſūt veritates a filijshoīm ait p̄s. Et vt placeant hoībus mendacia etadulationes multipli cāt. Sen̄. Monſtrabo tibiquid oīa poſſidētibus deſit qui dicat verū. Tertio exigit̉ ad vite veritatē recta oꝑatio. Iſa. xxxviij. Memēto dn̄e inꝗt Ezechias: qūo ambulauerim corā te in veritate corde ꝑfecto. Et quaſiſe declarās ſubdit. Et qd̓ rectum ē in conſpectutuo fecerim. Ad hͦ ꝙ opus nr̄m ſit veꝝ oportꝫ ꝙremoueat̉ ab ea om̄is ſiniſtra intētio ⁊ ſimulatō⁊ indebita circūſtantia. Et om̄e opus qͣꝫtūcunqꝫꝯſuetū ab alijs dꝫ cedere veritati. Un̄ Au. Manifeſtata v̓itate cedat ꝯſuetudo veritati: diſt. viij.