Capitulū.XV.

v. Gaudete: qꝛ merces vr̄a copioſa eſt in celis.Sed de ſeip̄is p̄ſumentes terret: cū ait Lu. x. Uidebam Sathanā ſicut fulgur de celo cadentemFormidātes refouꝫ: cū ait. Ques mee vocē meāaudiūt ⁊ ego vitā eternā do eis: ⁊ non rapiet easquiſqͣꝫ de manu mea. Sed in ſeip̄is p̄ſumētes deterret dicēs. Dabūt ſigna magna: ⁊ ꝓdigia: ita vtin errorē inducātur: ſi fieri pōt etiam electi. Formidātes refouet cū dicit. Qui ꝑſeuerauerit vſqꝫin finē: hic ſaluus erit. Preſumētes deterret: dicens. Cū venerit filius hoīs: putas īueniet fideꝫin terra. Metuētes refouet: cū latrōi dr̄. Hodiemecū eris in ꝑadiſo. Sꝫ terrētur p̄ſumētes: duꝫIudas ex apl̓atus gloriā in tartaꝝ labit̉: de quoꝑ ſnīe diffinitionē dr̄. Duodecī vos elegi: ⁊ vnusex vobis diabulus ē. Formidātes refouet: cū dicit. Si dimiſerit vir vxorē ſuā ⁊ recedens ab eaduxerit viꝝ alteꝝ: nunꝗd reuertet̉ ad eam vltra:nunꝗd non ꝯtaminata ⁊ polluta erit mulier illa:tu autē fornicata es cū amatoribus multis. Tn̄reuertere ad me dicit dn̄s: ⁊ ego ſuſcipā te. Sedp̄ſumētes deterret cū dicit. Quid clamas ad meſuꝑ ꝯtritione tua: inſanabilis ē dolor tuus. Formidantes refouet dicens. Ergo ſaltē āmodo voca me. Pater meꝰ dux v̓ginitatis mee es tu. Secp̄ſumētes deterret: dicēs. Pater meus amorreꝰ⁊ mr̄ tua cethea. Formidantē refouet cū ait. Reuertere aduerſatrix iſrl̓: ⁊ nō auertā faciem meāa vobis: qꝛ ſanctus ego ſū: ⁊ nō iraſcitur in ꝑpetuū. Sꝫ p̄ſumentē deterret: cū ꝓphetā ab interceſſione ꝓhibet: dicēs. Nō aſſumas ꝓ eis laudē⁊ or̄onem: qꝛ non exaudiā in tꝑe clamoris eorūad me: qm̄ ſi ſteterint corā me Moīſes ⁊ Samuel: non ē aīa mea ad populū iſtum. In eo gͦ ꝙ dicit. Cū ſederem: quaſi rex circūdante me exercitu: īcutit timorē ex poteſtate: cū ſubdit. Eram tn̄merentiū ꝯſolator: ſubleuat ſpem ex ꝯſolatione.Quaſi .n. rex dn̄s ſedet in corde nr̄o: qꝛ circūſtrepentes regit aīoꝝ motus in nr̄a cogitatione. Inmēte ꝗppe quā inhītat: dū torpētia excitat: inꝗeta frenat: frigida accendit: acceſa moderat: emollit rigida: reſtrīgit fluxa. Ex ip̄a diuerſitate cogitationū: quaſi quidā exercitus illū circūſtat. Siue quaſi rex ſedet circūſtante exercitu: qꝛ p̄ſidētem illū circūſtat turba virtutū. Qui etiā merentiū .i. penitentiū ꝯſolator ē: ea ꝓmiſſione qua dicit. Beati qui lugēt: qm̄ ipſi ꝯſolabūtur. Inhītare aūt in mente incipit deus ꝑ pnīam: ⁊ ibi ꝗeſcere. De pnīa vt eſt ſacr̄m: ⁊ de ꝑtibus eius. Cōtrition: confeſſione ⁊ ſatiſfactione: habes in. iij. ꝑteti. de ſacr̄is. c. de penitentia.¶ De veritate prout eſt virtus. c. xv.ritatem autē cōnūerat ph̓s i. ij. ⁊. iiij. ethi. int̓ ceterasvirtutes. Et Tullius in rethorica po

nit eam inter ꝑtes iuſticie. Et ſic diffinit eā. Ueritas eſt ꝑ quam īmutata que ſunt: aut ante fuerūtaut futura ſūt: dicūtur. Sed ꝓ maiori declaratōne hoꝝ dicēdum ẜm. b. Zho. 2ª. 2ᵉ. q. cix. arti. i. ꝙveritas dupliciter accipi pōt. Uno mō ẜm ꝙ ẜmveritatē aliquid dicitur veꝝ. Et ſic veritas n̄ eſtvirtus: ſed obiectū: vel finis virtutis. Sic enimaccepta veritas n̄ eſt habitus: qd̓ eſt genus virtutis: ſed equalitas quedā intellectus: vel ſigni adrem intellectā ſignificatā: vel rei ad ſuā primamcauſā. Et ſic diffinit̉ veritas: ꝙ eſt adequatio reiintellecte ad intellectū. ¶ Secūdo modo poteſtdici veritas: qua aliquis veꝝ dicit: ẜm ꝙ ꝑ eamaliquis dicitur verax. Et hec ē virtus: quia hocip̄m quod eſt dicere veꝝ: eſt bonus actus. Uirtaūt eſt: que bonū facit habētem: ⁊ opus eius reddit bonum ẜm ph̓m. Et de hac loquit̉ Tullius indiffinitione ſupra poſita. ¶ Poteſt addi: ꝙ veritas tertio mō dicitur ip̄e deus: ⁊ ꝑ appropriationē filius. Un̄ ⁊ verbum dr̄ quaſi verū boans .i.manifeſtans. Ipſe .n. incarnatus ait. Ego ſū viaveritas ⁊ vita. Ioan. xiiij. Et Aug. in li. de ci. deiait. Ut homo cōfidentius ambularet ad veritatēip̄a veritas dei filius: homine aſſūpto: non deoꝯſumpto: veniens fundauit: ⁊ ſtabiliuit fideꝫ. Ethoc eſt qd̓ ipſe ait Pylato. Ego in hoc natus ſū:⁊ ad hoc veni in mundū: vt teſtimoniū ꝑhibeamveritati. Io. xix. Ꝙ aūt veritas ſecūdo modo dicta ſit ſpālis v̓tus. Sic declarat Tho. vbi ſupraar. ij. Ad rōnem virtutis ꝑtinet: ꝙ opus homīsbonū reddat. Un̄ in actu hominis: cū inueniturſpālis ratio bonitatis: neceſſe eſt ꝙ ad hoc diſponat̉ homo ꝑ ſpālem virtutē. Cum autē bonū ẜmbeatū Aug. in libro de natura boni: conſiſtat inordine: neceſſe eſt ſpālem rōnem boni ꝯſiderariex determinato ordine. ¶ Eſt aūt ſpecialis quidem ordo: ẜm ꝙ exteriora noſtra: vel verba: velfacta debite ordinātur ad aliqd̓ ſignandū: quodfactū ē. Et ad hoc ꝑficitur homo ꝑ v̓tutē veritatis. Un̄ manifeſtū eſt ꝙ veritas eſt ſpālis virtusConſiſtit aūt in medio inter ſuꝑfluū ⁊ diminutuꝫ: ſicut alie v̓tutes morales: ex hoc ꝙ de ſe necmaiora dicit: nec minora qͣꝫ ī ſe ſint vel recognoſcant. Aut etiam ex hoc nec falſū dicit: quod eſtſuperfluū: nec veꝝ tacet: cum expedit ꝙ eſſet diminutiuū veritatis. ¶ Sciendū etiam ꝙ ſimplicitas pertinet ad veritatē in qͣꝫtum ē virtus. Nāſimplicitas dr̄ per oppoſitū duplicitati: qua .ſ. aliquis habet aliꝗd in corde ⁊ aliud qͣꝫ habeat oſte̓dit exterius. Et ſic ſimplicitas ad hanc virtuteꝫꝑtinet. Facit aūt ſimplicitas intentionē rectam:non quidem directe: qꝛ hoc ꝑtinet ad omnē virtutē. Sed excludendo duplicitatē: qua hō vnuꝫintendit: ⁊ aliud p̄tendit. Et dicitur ſimplex quaſi ſine plica .ſ. duplicitatis. Et de hac ſimplicitatedicitur ꝓuer. i. Cum ſimplicibus ſermocinatioeius. Et Mathe. x. ait xp̄s. Eſtote ſimplices ſicutcolumbe .i. vt nemini machinemini dolos. Dicit̉