Litulus. V.

benefacite his qui oderūt vos. Et tn̄ de ip̄o dn̄odicitur ꝑ ꝓphetam. Quem diligit dn̄s arguit etcaſtigat. Flagellat aūt omnem filiū queꝫ recipErgo non vindicet: niſi ipſe cui reꝝ ordine poſtas eſt data: ⁊ ea volūtate vindicet: qua pater filium ꝑuulum flagellat: ex qua apparꝫ poſſe peccatū amore potius vindicare qͣꝫ impunitū relinqui: vt illū quē vindicat .i. punit. nō pena miſeꝝſed correctione beatū eſſe velit. Et infra. Inde ēꝙ Velyas multos morte aſſecit propriā manu: ⁊igne diuinitꝰ impetrato: ꝑ qd̓ ⁊ alij multi magni⁊ diuini viri ſpiritu eode: cōſulendo rebus hūanis non temere fecerūt: de quo Helya cū exemplum dediſſent diſcipuli: cōmemorantes ꝗd abeo factū ſit: vt eis etiam poteſtatē daret petendide celo ignē ad comburendū eos qui ſibi hoſpitium nō p̄buerant: rep̄hendit dn̄s in eis non inexemplū ꝓphete ſancti: ſed ignorantiā vindicandi: que adhuc erat in rudibus: anīaduertēs eosnō amare correctionē: ſed odio deſiderare vindictam. Itaqꝫ poſteaqͣꝫ eos docuit qd̓ eſſꝫ diligereꝓximuꝫ tanqͣꝫ ſeip̄m infuſo etiam ſpiritu ſanctoeis ꝓmiſſo: non defuerunt tales vindicte: qͣꝫuismulto rarius qͣꝫ in veteri teſtamēto. Nam et verbis apoſtoli petri Ananias ⁊ vxor eius: ſicut inactibus apoſtoloꝝ legimus exanimes ceciderūthec oīa Augu. ibi. xxij. q. iiij. Ad idem facit quodait Hiero. ſuꝑ Ezechie. Qui malos ꝑcutit in eoquo mali ſunt: ⁊ habet cauſam interfectionis: ideſt poteſtatem vt occidat peſſimos: miniſter eſtdei. Item ſuꝑ Iohel. Non ſoluꝫ homines miniſtri ſunt ⁊ vltores ire dei in his qui malū oꝑant̉vnde nō ſine cauſa gladiū portāt. Sed etiā contrarie fortitudines: que appellantur furor ⁊ iradei. Iteꝫ haymo ſuꝑ epl̓am ad Ro. Sūt quedāenormia flagitia que potius ꝑ mundi iudices qͣꝫꝑ antiſſites ⁊ rectores eccleſiaꝝ vīdicant̉. Sicutcū quis interficit ep̄m vel p̄ſbyteꝝ vel diaconHꝰ reos ⁊ principes mundi danat. Item Cypꝫnus. Rex debet ſurta cohibere: adulteria pure: impios d̓ terra perdere. Paricidas ⁊ ꝑiurosnon ſinere viuere: ⁊ filios ſuos nō finere impieere: hec oīa hn̄tur. xxiij. q. v..§. III.9Hanc uero queſtionēſ. Utrū vindicta ſit ferēda in malos mouet Gr̄anus. xxiij. q. iiij. ꝑ totum. Et primo ꝑ ml̓ta capitula ſuꝑficialiter ꝓbat malos nō eſſe puniēdos: ſꝫtolerandos: vt illud Aug. Tu bonus tolera malos. Nam ⁊ xp̄s Iudam cum ſciret fureꝫ eſſe tolerauit: ⁊ ad p̄dicandū miſit: eiqꝫ cuꝫ alijs euchariſtiā dedit. Sed poſtmodū in. c. cū in lege. §. hisita. rn̄det determinās queſtionē. Dicit .n. ꝙ ſuntquedā que ſalubri tm̄ admonitōne ſūt corripiēda: nō corꝑalibus flagellis anīaduertenda: ſꝫ eorū vindicta diuino examini tantū eſt reſeruāda:qn̄ in delinquētes videlicet diſciplinā exerceren̄ poſſumus: vel qꝛ n̄ ſunt nr̄i iuris: et ſūt infide

les: aut ꝗ alias n̄ ſunt nobis ſubditi: vel qꝛ illoꝝcrīa ſi nobis nota ſint: tn̄ manifeſtis indicijs ꝓbari nō pn̄t. Et de his pōt intelligi iliud. c. inductūTu bonus ⁊cͣ. ⁊ plura alia ca. Iteꝫ qn̄ crimina etſi ſint manifeſta: tn̄ puniri n̄ p̄nt ſalua pace eccl̓eſꝫ timetur ꝑiculum ſciſmatis: vel graue ſcādalūtoleranda vel diſſimulāda ſūt vt in. c. quidā. ⁊. c.nō pōt. e. q. Alias cū puniri pn̄t crimina manifeſta ſine graui ſcādalo multitudinis: puniēda ſūtnō toleranda. Et p̄cipue cū n̄ multitudo: ſꝫ paucitas eſt in ſcelere: vt diſt. l. vt ꝯſtitueret̉. Sed cummultitudo eſt in ſcelere: vel pͥnceps ꝗ pōt multūalijs nocere: aliqn̄ ꝑ patīam ē ad pn̄iam expectādum. Aliqn̄ vero in paucis eoꝝ eſt punienda: vteoꝝ exemplo ceteri terreant̉: ⁊ ad pnīam ꝓuocētur. De hoc tn̄ .ſ. quando multitudo ē in criminequid agēdū ſit rectoribus circa punitionē: hēsin. ij. ꝑte ti. de accidia. c. de negligentia correctionis. Sed ⁊ cū vindicta .i. punitio inferēda ē malis hoc fieri dꝫ a iudice vel eius aucͣte: ⁊ ex amore iuſticie: ⁊ nō ex odio vel delectatione vindictevt dr̄ di. lxxxvi. odio. Si ꝗs aūt obijciat ſeu arguat contra p̄dicta: ex eo ꝙ correctio verboꝝ vl̓verbeꝝ videtur eſſe īutilis vel ſuꝑflua. Nā deſtinaſti ad vitā ſine correctōne mutātur: ſicut petiquē dn̄s reſpiciens nemine corripiēte cōmouad lachrymas. Preſciti ad morteꝫ inter flagelladeteriores fiūt: ſicut Pharao. Bonis ergo videtur ſuꝑflua: dānandis inutilis. Rn̄det Grantqꝛ ipſe obiectionē facit. q. e. ſ. xxiij. q. iiij. ꝑ v̓bAuguſtini dicens. Sicut nō eſt ceſſandū ab or̄oue ꝓ eis: quos corrigi volumus: etiā ſi nullo hominū orante ꝓ petro dn̄s reſpexit eū: ⁊ fecit euꝫſuū flere peccatū. Ita nō eſt omittēda correctqͣꝫuis deus quos voluerit faciat eſſe correptoTunc autē ex correptione ꝓficit homo: cū miſeretur atqꝫ adiuuat .ſ. dominus: qui facit: quosvoluerit etiam ſine correptione ꝓficere. e. q. iiij.Sicut nō eſt. Inducit etiam Gratianus in. §. ante capitulum. Ipſa pietas exemplum de infirmitate corporis humani dicens. Sicut quāuis certiſſime ſciamus neminē vltra terminū ſibi a d̓oprefixum eſſe victurum: omnibus tn̄ languentibus nō incōgrue medemur. Sic quāuis nemoſaluetur: niſi p̄deſtinatus ad vitam: omni tamendelinquenti adhibenda eſt correctio: nec maloꝝeſt deferenda diſciplina. Un̄ Damaſus papa. Iuſtum eſt: vt qui diuina ꝯtemnunt mandata: ⁊ inobedientes paternis exiſtunt iuſſionibus: ſeuioribus corrigatur vindictis: quatenus ceteri taliacōmittere timeāt: ⁊ oēs gaudeant fraterna ꝯcordia: ⁊ cuncti ſumant ſeueritatis ac bonitatis exēplum. xxiij. q. iij. iuſtum. Nabuchodonoſor ſcelꝰin ſanctum Danielem cōmiſſum vindicauit iuſtiſſime inquit Aug. xxiij. q. v. ſi ꝓpterea. Ex hocaliqui inuidia moti ꝓcurauerunt Danielem mitti in lacum leonum vt deuoraretur. Hiſtoria habes Daniel̓. vl. Helylicet bonꝰ in ſe: quia ſeuere