Druckschrift 
4 (1481)
Einzelbild herunterladen
 

Titulus. V.

tiōe torſit. Eodē aīo bn̄ficiū debet̉: quo dat̉. Idēin. e. li. hōi ꝓbo ad rogandū os ſuffundat rubore. tormētū remittit: munꝰ ſuū multiplicatgrauiſſimis viris. Nulla res cariꝰ ꝯſtat qͣꝫ p̄cioꝰ ēpta ē. Moleſtū v̓bū oneroſū demiſſo vultu dicendū rogo. Nihil eq̄ amaꝝ qͣꝫ diu pete̓ eꝗori aīo ꝗdā ferūt p̄ſcīdi ſpem ſua: qͣꝫ trahi. Idemveꝝ ē te tm̄ gr̄a demere: qͣꝫtū more adijcis Quīto cauenda ē malicioſa excuſatio: .ſ. ꝗs ſe excuſat poſſe ẜuitiū. vel bn̄ficlū: qd̓ ei petit̉ dare recōpenſare. Dixit antigonꝰ cinico petēti talētūplus qͣꝫ cinicꝰ deceat petere. Petēti ꝟo nūmūrn̄dit minꝰ qͣꝫ regē oporteat dare: ſic malicioſe negabat poſſet dare nūmuꝫ: qꝛ rex erat veltalentū: quia ille cinicus .ſ. pauꝑ erat. EcōtrarioAlexāder magnus aīo nihil niſi grāde ꝯcipienscuidā quidē petēti aliꝗd vrbē donabat: ip̄orefugiſſet nimis dicēs: nec ꝯuenire ſue fortune. Non q̄ro inꝗt alexāder ꝗd te acciꝑe deceat:ſꝫ ꝗd me dare. Sexto cauēda ē exprobratio: de ingratitudīe q̄rulatio. Un̄ Iac. i. dr̄ de deo.Pat oībus affluēter: improꝑat. Et Sen̄. Hecbn̄ficij inter duos lex ē alter ſtatī obliuiſci dꝫ deti alter mēor accepti. Sil̓r dꝫ facere q̄relāde ingrato. Un̄ Sen. Meliorē faciēs: ingratū ferēdo: peiorē ꝯquerēdo. Nemo id qd̓ videtur timet. Idē ingratus ē aduerſus vnū bn̄ficiūaduerſus alteꝝ erit. Duoꝝ oblitꝰ ē. Lertiū ineoꝝ exciderat ad mēoria reducere. Que eſtexacerbare: ī quē magna ꝯtuleris: vt ex amico fiat inimicus. Idē. Si deum imitaris bn̄ficiada etiā ingratis. Naꝫ ſceleratis ſol orit̉: pirratis patent maria. Dr̄. n. Mat. v. de deo pluitſuꝑ iuſtos iniuſtos: ſolē ſuum ortri facit ſuꝑbonos malos. Septimo cauendū ē: ne bn̄ficiū qd̓ datur ei cui dat̉ vel alteri noceat. Sen̄.in li bene. Quēadmodū pulcherrimū ē opusinuitos nolenteſqꝫ ſeruare: ita rogātibus peſtiſera largiri: blandū affabile odiū ē. Pecuniādabo quā muneraturā adultere ſciaꝫ: ne inſocietate turpis facti: aut ꝯſilij inueniar. Idem Sen̄.Quid turpius qͣꝫ qd̓ euenit frequentiſſime: vt nihil interſit inter odiū bn̄ficiū. Hinc Aug. Utilius eſuriti panis ſubtrahit̉ qͣꝫ dat̉: ſi de cibo ſecurus iniuſticie acꝗeſcat. v. q. v. oīs. Et ſic intelligit̉ illud Ecc̄i. Benefac iuſto: non dederispeccatori. Amb. etiā dicit. Si non pōt alteri ſubuenire: niſi alter ledat̉: melius eſt neutꝝ iuuare.xiiij. q. v. deniqꝫ. De vindicatione. c. xiij.Equituſ de uindicatiōe ꝓut ē v̓tus quā ponit tulliusinter ꝑres iuſtiicie. Et ſic deſcribitUindicatio eſt quā vis ſeu iniuria qd̓ obſcuꝝ ē .i. iniurioſū defendēdo vlciſcēdo ꝓpulſatur. Hec v̓tus maxīe neccͣia ē hn̄ti ptātē ſeu p̄lationē: vt .ſ. puniat crimina. Un̄ ad Ro. xiij. Miniſter dei ē .ſ. iudex ꝗcunqꝫ vindex in irā ei malū

facit. Et. i. Pe. ij. Subiecti eſtote hūani creature ꝓpter deū. Siue regi qͣſi p̄cellenti. Siue ducibus tanqͣꝫ a deo miſſis ad vindictā malefactoꝝi. punitionē laudē v̓o bonoꝝ. ¶Et declaratione hꝰ materie nota ẜm. b. Tho. 2ᵉ. q. cviij. arti. i. vindicatō ſit aliqd̓ penale malū inflictū peccāti. Eſt ergo in vindicatōe ꝯſiderādus vindicātis aīmus. Si .n. intētio eiꝰ ferat̉ pͥncipl̓r in malūeiꝰ de quo vindictā ſūit: ibi ꝗeſcat: n ē licitū: qꝛdelectari in malo alteriꝰ ꝑtinet ad odiū qd̓ charitati repugnat: oēs hoīes diligere d̓bemꝰ. Necaliꝗs excuſat̉ in vindicatiōe: ex hoc vindicāsintēdit malū illius iniuſte ſibi intulit malū: ſic̄nec excuſat̉ aliꝗs a pctō hoc odit odientē ſe .n. dꝫ in aliū peccare: ſeu offendere ꝑꝑ ille pͥus peccauit ī ip̄m ſeu offēdit. hoc .n. ēvinci a malo: qd̓ apl̓s ꝓhibꝫ ad Ro. xij. Noli vici a malo: ſꝫ vince in bono malū. Si v̓o intentiovindicātis ferat̉ pͥncipl̓r ad aliqd̓ bonū ad qd̓uenit̉ penā peccātis: puta ad emēdationē peccātis. Uel ſaltē ad cohibitionē eiꝰ: quietē alioꝝ ad iuſticie ꝯſeruationē: dei honorē: pōtdicatio licita alijs debitis circūſtantijs ſeruatisNec ē ꝯͣ qd̓ dr̄ Deū. xxxij. Mea ē vltio ait dn̄s: ego retribua eis in tꝑe: loco cꝰ ẜm aliā trāſlatione dr̄. Mitte vindictā ego retribuā dicit dn̄s. ille ẜm gradū ſui ordinis exn̄s rector: vindictā exercet in malos: ū vſurpat ſibi qd̓ dei ē: ſꝫvtit̉ ptāte diuinitꝰ ꝯceſſa. Dr̄ .n. ad ro. xiij. de p̓ncipe terreno dei mīſter ē vīdex in ira. i. in penāei male agit. Sꝫ ſi p̄t̓ ordine dīne inſtitutiōisvīdictā exerceāt ī alios: ēt malos ꝓpria aucͣte punies tūc vſurpat ſibi qd̓ dei ē: peccaret. §. I.Quod autē uindicatioſit v̓tus ſpālis ꝓprie trāſumēdo: ẜm locutio vulgariū: appellant vindictā: alter alterireddit malū malo: declarat. b. tho. 2ᵉ. q. cviijar. vij. ſic īquiēs. Sic̄ ph̓s dicit in. ij. ethi. Aptitudo ad v̓tute ineſt nobis a natura: lꝫ ꝯplemētumv̓tutꝭ ſit in nobis aſſuetudinē vel aliqua aliācām vt gr̄am. Un̄ pꝫ virtutes ꝑficiūt nos adꝑſequendū debito inclinatōes naturales:ꝑtinēt ad ius naturale. Et ad quālibet inclinationē naturalē determinatā ordinat̉ aliqͣ ſpālisv̓tꝰ. Eſt āt q̄dā ſpālis inclinatio nature ad remouendū nocum̄ta. Un̄ aīalibꝰ dat̉ vis traſcibilisſeꝑata a vi ꝯcupiſcibili. Repellit āt nocum̄ta ſe defēdit ꝯͣ iniurias ne ei inferant̉: velillatas iniurias vlciſcit̉ intētione nocēdi ſedintentione remouēdi nocumēta: puta ſi quis punit iniurias illatas alijs ſocijs: .ſ. aliꝗ eos aggrediūtur ad offendēdum ille defendit. Uel cuꝫin actu aggreſſure ꝗs ſe defendit ab iniuriante:intēdēs ſui p̄ſeruationē non aggredientis leſionem: vel iudex punit reos: hoc ꝑtinet ad vindicationem ꝓut eſt virtus. Et ſic intelligenda eſtdiffinitio tullij ſupra poſita. Et hoc patet eſtſpālis virtus pars iuſticie. Sciendum ſcd̓m