Titulus. V.
in ſoueā deſꝑationis. Aliqn̄ aūt egrediēs de fouea deſꝑatiōis capit̉ laqueo p̄ſūptiōis. Bn̄ gͦ dicere hꝫ ꝗ ſe videt a deo ꝯſeruari. Quid retribuādn̄o ⁊c̄. ¶ Dꝫ tertio ꝗlibet ꝯſiderare bn̄ficia ſibicollata ſingl̓aria: ⁊ de ſingl̓is gr̄as agere. Bern̄.Diſce ad ſingula dona gr̄as agere. Siligēter ꝯſidera qͥ tibi apponunt̉: vt nulla dei dona debitagr̄aꝝ actiōe fruſtrent̉. Et pͥmo ꝯſidera qꝛ tot ſūtdei bn̄ficia ergate: quot vite momenta. Per ꝯtꝭnuū .n. dei fluxū hō ꝯſiſtit ⁊ viuit. Un̄ ⁊ Paulꝰ allegās dictū cuiuſdā ph̓i in actibus apl̓oꝝ. c. xvijinꝗt. Genus .n. cū ſumus dei in ip̄o viuimꝰ: mouemur ⁊ ſumus. Secūdo ē. attendendū ad oꝑaſingula naturalia interiora vel exteriora: vt ītelligere: velle: mēorare: videre: ābulare ⁊ hiꝰ. queoīa a deo hēmus. vn̄ Plato. Deū dico auctoremoīm naturaꝝ: lumē oīm rōnū: finē oīm actionū:ſine q̄ nulla natura ſubſiſtit: nulla rō diſcernit:nll̓a actio expedit. De ſingul̓ igit̉ hoꝝ vt magnisbn̄ficijs debemꝰ gr̄as agere. Tertio ē inſpiciēdūad oꝑa bona ſeu meritoria: quoꝝ oīm pͥncipalisē ipſe auctor. Un̄ Iſaias. c. xxvi. ad eū ait. Om̄iaoꝑa nr̄a oꝑatus es in nobis. Et Aug. Cū corōatmerita nr̄a: remūerat oꝑa ſua: qꝛ .ſ. ip̄e dedit virtutē bn̄ oꝑandi. Quarto ēt de bonis tꝑalibus ſiue ſubſtātie: ſiue fame: ſiue potētie: ſiue dignitatis gr̄as agere oꝫ: cum dei bn̄ficia ſint: ⁊ vt ait ſaluator. Cui multū collatū ē: plus exigetur ab eo.Multo magis agende ſunt gr̄e deo de ſacr̄is: ⁊docrinaꝝ docum̄tis: ⁊ ſctōꝝ exemplis ⁊ iiraculis que ſūt magna occaſio nobis ꝓficiendi. Quīto etiā in flagellis ē deo regratiandū: qd̓ Iob fecit dicens. Sicut dn̄o placuit ita factū eſt: ſit nomen dn̄i bn̄dictū Iob. i. Sūt .n. ⁊ ip̄a dei bn̄ficiain ſalutē ordinata. vn̄ dr̄. ij. Macha. vi. Etenimmulto tꝑe nō ſine peccatoribꝰ ex ſnīa agere: ſedſtatim vltionē adhibere: magni bn̄ficij indiciū ēquilibet igitur cū p̄s. dicere pōt. Quid retribuā.§. III.dn̄o pro omnibus que ⁊cͣ.Exigitur virtus gratitudinis: vt n̄ ſolū deo ſumꝰ grati: ⁊ gr̄as referamus de ſuis bn̄ficijs corde: ore: ⁊ oꝑe .ſ. recognoſcendo: laudādo: ⁊ obſequēdo: ſed etiā creaturꝭrōnabilibꝰ: a ꝗbus recepimus varia bn̄ficia. Etpͥmo ſanctis ⁊ angelis bonis: a ꝗbus recipimusꝯtinue ml̓ta obſequia: ẜm illud pͣs. lxxxx. Angelis ſuis mādauit de te: vt cuſtodiant te ⁊cͣ. Et eccleſia canit. Hic eſt michael archangelus ꝗ p̄ſtatbn̄ficia ppl̓o. Grati aūt ad eos ſumus ſi efficiamur ad eos ⁊ aſſētiamꝰ bonis incitamētis eorūlaudādo ⁊ honorādo eos ⁊ aliꝗd boni: vt ieiūia⁊ hiꝰ. faciēdo in honorē eoꝝ. Secūdo grati eē d̓bemus ꝑntibus: a ꝗbus poſt deū p̄cipua bn̄ficiaaccepimꝰ .ſ. eēndi nutrum̄ti: ⁊ documēti. Un̄ ph̓sait. Dijs: mgr̄is: ⁊ ꝑntibus n̄ pōt reddi equalensRecōpenſandū tn̄ eſt eis affectu: ⁊ effectu: in eoqd̓ fieri pōt: ſalua tn̄ ꝓpria ſalute: hoc tn̄ magis
ſpectat ad virtutū pietatis: de qua dictū ē ſupraDemū vtendū ē gratitudīe erga qͦſcunqꝫ nobisaliqͣ bn̄ficia ꝯferetes. Et hoc ſiue ſint in felicitate ꝯſtituti ⁊ n̄ indigētes: ſiue ſuā vtilitatē in bn̄ficijs intēdentes: ſiue etiā male eis vtentes: mō tn̄quo d̓clarabit̉. vn̄ apl̓s. i. ad Corin. vl. In oībusgr̄as agentes .ſ. de bn̄ficijs bn̄factoribꝰ. Pꝰ rō eſtẜm. b. tho. 2ª 2ᵉ. q. cvi. ar. iij. qꝛ effectꝰ naturaliterad ſuā cām ꝯuertit̉. Un̄ Dio. dic̄. i. c. de diui. no.ꝙ deꝰ ꝯuertit oīa ad ſeip̄m tanqͣꝫ cā oīm. Semꝑenī oꝫ ꝙ effectus ordinet̉ ad finē agentis. Māifeſtū eſtꝰ aūt ꝙ bn̄factor in qͣꝫtū hiꝰ ē cā bn̄ficiati.Et iō naturalis ordo reꝗͥrit: vt ille ꝗ ſuſcipit bn̄ficiū ꝑ gr̄aꝝ recōpenſationē ꝯuertat ab bn̄factorē ẜm modū vtriuſqꝫ. Et ſic̄ dictū ē de pr̄e bn̄ſactore: cui in qͣꝫtū hiꝰ debet̉ honor ⁊ reuerētia a filio: eo ꝙ hꝫ rōnē pͥncipij: ſꝫ ꝑ accidēs debetur eiſubuētio vel ſubitētatio .ſ. ſi indigeat. Sic bn̄ficiatus dꝫ bn̄factori honorē ⁊ reuerentiā: ⁊ cū indigeret ẜm ꝙ pōt: dꝫ ei ſubuenire. Un̄ pauꝑ ingratus nō ē: ſi faciat qd̓ pōt. Sicut .n. bn̄ficiū ꝯſiſtitmagis in affectu qͣꝫ in effectu: ita recōpenſatio ētbn̄ficij magꝭ in affectu ꝯſiſtit: vn̄ pauꝑ ſi oꝑe recōpēſare n̄ pōt bn̄factori: pōt tn̄ recōpēſare ꝑ gr̄aꝝactionē: ⁊ laudē: ⁊ venerationē bn̄factori. HincSene. ij. de bn̄fi. ait. Qui grate bn̄ficiū accipit: pͥmā eiꝰ pēſionē ſoluit: qͣꝫ grate aūt ad nos bn̄ficiaprienerūt iudicemꝰ effectibꝰ: ꝙ n̄ ip̄o tn̄ audienteſ. bn̄factore: ſꝫ vbiqꝫ teſtemur. Et ẜm hoc in felicitate qͣꝫtūcunqꝫ ꝯſtitutis: pōt recōpenſari bn̄ficiūſaltem eos honorādo ⁊ laudando: ẜm ph̓m. viij.ethi. ⁊ ēt alijs mōis. vn̄ Sen̄. in. v. de bn̄fi. Multa ſūt: ꝑ q̄ ꝗcꝗd d̓bemꝰ reddere ⁊ felicibꝰ poſſimꝰ:fidele ꝯſiliū aſſidua ꝯuerſatiōe: ſermo cōis: ⁊ ſine adulatiōe iucūdus. ¶ Indigētibus aūt recōpēſandū ē bn̄ficijs collatis ab eis ꝑ ſubuētionēſi fieri pōt: qꝛ ēt a ſeruo pōt dn̄s bn̄ficiū ſuſciꝑe:dꝫ tūc ei gratus eē. Nā vt ait Sen̄. in. iij. d̓ bn̄fi.qͣꝫditi ẜuus p̄ſtat qd̓ a ſeruo exigi ſolet: mīſteriūē. vbi aūt plus qͣꝫ a ſeruo neceſſe: bn̄ficiuꝫ ē. vbienim in affectu amici trāſit: īcipit vocari bn̄ficiūUn̄ ⁊ de quibuſdā ſeruis legit̉ ſuis dn̄is cōtuliſſe magna beneficia exponēdo ſe ꝑiculis mortisEt ẜm hoc ẜuis vltra debitū faciētibus gr̄e ſuntagende. Ad eū etiā qui bn̄ficiū ꝯtulit extra ſuaꝫvtilitatē intēdens gratū ẜuo: diuerſimode tn̄: qꝛvt dicit Sen̄. in. vi. de bn̄fi. multū intereſt. Utrūaliꝗs beneficiū nobis det ſua cauſa: an ſua ⁊ noſtra. Ille ꝗ totus ad ſe expectat ex nobis ꝓdeſt.qꝛ aliter ſibi prodeſſe nō pōt. Eo inde loco abundans videt̉ quo ꝗ pecori ſuo pabulū ſpargit. Sime in ꝯſortiū admiſit: ſi duos cogitauit: ingratꝰſū etiā ⁊ iniuſtꝰ: vbi n̄ gaudeo hoc illi ꝓfuiſſe: qd̓ꝓderat mihi. Sūme malignitatis ē non vocarebn̄ficiū: niſi qd̓ dantē aliqͦ incōmodo afficit. Addātes inſuꝑ bn̄ficia nō eodē mō quo debēt: ſedcū ꝯtumelia vel triſtitia dꝫ haberi gratitudo: ⁊ ſimanus qͣꝫ ſi debito modo preſtitiſſent. Nam bōi