Capitulū. XII.

vt deus ei pepercerit. ꝓuer. v. Funibus peccatorum ſuoꝝ ꝯſtringitur impius: quibus .ſ. ſuſpēdatur in inferno. Un̄ ezechias. Tu aūt eruiſti aīammeā vt nō ꝑiret. Iſa. xxxviij. Tertio debet cogitare qͣꝫ precioſā rem deus ei cōmiſit qn̄ tp̄s penitētie ei dedit. Precioſitas tꝑis ex hoc perpediturqꝛ in momēto tꝑis pōt homo lucrari regnū eternū. Et illis ꝗ ſūt in inferno plus valeret momētum tꝑis in quo agerent pnīam qͣꝫ tota maſſa auri que ē in mundo. vn̄ Sen̄. Nulla maior iactura qͣꝫ tꝑis. Peccator aūt re tam p̄cioſa abuſus ē.vn̄ Iob. xxiiij. Dedit ei deus locū pnīe ⁊ ille abujſus eſt eo in ſuꝑbiam. Quarto debet cogitare qͣꝫmale meruiſſꝫ vt res tā precioſa ei cōferret̉: quimagnū tp̄s ſibi prius datū in contumeliā ipſiusdei ꝯcedentis expenderet. Aug. Non ē dignusdandis ꝗ non eſt gratus datis. Quinto debꝫ cōgitare qualiter ſciebat eū deus eſſe vſuꝝ tāto beneficio. In hoc tn̄ eſt cumulus diuine miſericordie ꝙ licet deus ſciuerit eū vſuꝝ tanto bn̄ficio ꝓmagna ꝑte in contumeliā dei nō dimiſit ꝑꝑ hocdare illi: ad Ro. ij. An ignoras qꝛ benignitas d̓iad pnīam te adducit. 7Circa ſecūdū bn̄ficium.ſ. iuſtificationis debet homo cogitare. Primo aꝗbus vinculis deus liberauit eū. Tot enim vinculis ē peccator ligatus: quot peccatis ē irretitꝰEt ſūt adeo fortia iſta vincula: ꝙ nec etiā ꝑ mortem qn̄qꝫ ſoluūtur. Et ſolus deus pōt ea dirumpere ſeu ſoluere: nō aliqua creatura. Unde nonpaꝝ debet eſſe gratus deo is quē dn̄s ab huiuſmodi vinculis: ꝗbus captiuus ducebat̉ ad infernū liberauit: qd̓ in ſe recognoſces. p̄s. cxv. ait indn̄m. Dirupiſti vincula mea ⁊cͣ. Secundo debetcogitare quot ⁊ quāta ei deus dimiſit. Pro quolibet enī mortali reus erat mortis eterne. Si ꝗsenim eſſet reus tꝑalis mortis que momētanea ēnōne ꝓ dimiſſione illius ꝑatus eſſet illi ſeruiretoto tꝑe vite ſue. Quid ergo faciēdū ē erga deūꝓ dimiſſione mortis eterne que etiā vni mortalidebetur. Aug. cui dictū eſt nauiga ne ſubmergaris ⁊ diſtulit. Cui dictū eſt. Labora ne moriaris⁊ piger fuit. Leua iubet deus vt in eternū viuamus: ⁊ vt obediamus negligimus. Tertio debetcogitare ad quantā dignitatē deus eū elegit qn̄eū iuſtificauit. Elegit enim eū deus ad regnumeternū. Un̄ apl̓s ad Ro. iij. Ut iuſtificati gratisip̄ius heredes ſimus in ſpem vite eterne. Quarto debet cogitare in quali ſtatu deus eum elegitHoſtis .n. tunc erat dei: ⁊ indignus etiā pane exercēs inimicitias peccatis ſuis. vn̄ Deū. xxxij. inquit moīſes. Inuenit eū in terra deſerta .i. in ſtaſtu a gr̄a d̓relicto. In loco horroris .ſ. meriti eterne dānatiōis ⁊ vaſte ſolitudinis .i. magne obſciritatis mētis: in qua habitabat varie fere peccatoꝝ. Quinto debet cogitare quot dn̄s reliꝗt: quibus tale bn̄ficium iuſtificationis non p̄ſtitit: īmoin peccatis ſuis perire ꝑmiſit. p̄s. clxviij. Non feat taliter omni nationi ⁊ iudicia ſua non manife

ſtauit eis. Iudicia .ſ. ad iudicandū ſe ⁊ diſcernendū peceata ſua: ⁊ puniēdū: ꝗbus iudiicis homoiuſtificatur. Circa beneficiū vero tertium conſeruationis etiā attendenda ſunt quinqꝫ. Et primo conſiderandū difficultas ſtandi: que apparꝫſpecialiter in tribus: in lucifero parēte primo: etiuda xp̄i diſcipulo. Lucifer enim cū eſſet maxīaarbor in paradiſo dei: ad modicū ventum ſuperbie in terrā corruit. Adam cū eſſet abſqꝫ corruptiōe naturaliū: ꝓpter cohabitationē vnius mulieris ꝑadiſum amiſit. Hiero. Si potuit muliereijcere eū qui iam erat in paradiſo: nō eſt miruꝫſi eos impediat qui nondū in paradiſum ꝑuenerūt. Iudas ſcarioth cū eſſet ſub tanto paſtore etmagiſtro: ⁊ inter tales fr̄es: occaſione tn̄ modiceadminiſtrationis cecidit: ⁊ nō adiecit vt reſurgeret. Secūdo ē intuēda pugne ꝯtinuitas in quaſumus. Iob. vij. Militia ē vita hominis ſuꝑ terram: vbi alia tranſlatio dicit. Tētatio eſt vita hominis. Greg. Diabolus aſſidue tētat: vt ſaltē tedio vincat. Mirari ſolent hoīes cum audiūt aliquē bonū cadere in peccato: cum tn̄ cōtinue ſitin pugna. Sed potius mirandū ē ſi aliqn̄ nō cadat. Legitur in vitis patꝝ: ꝙ quidā veniens adabbatē Theodorū: dixit ei. Ecce talis frater reuerſus eſt ad ſeculū: quaſi de hoc admirās. Cuiille reſpōdit. Nō mireris. Sed ſi audieris ꝙ p̄ualuit quis effugere de ore inimici: hoc admirare. Tertio eſt aduertēda ꝓpria infirmitas. Tātaeſt enim hūana fragilitas vt ad Sibilluꝫ vniusverbi deijciat̉: ad aſpectū ſeu erectionē oculi ꝓſternat. vt patet in d̓d̓. erga Berſabee. ij. Reg. xi.Un̄. p̄s. xxxiiij. Uie illoꝝ tenebre ⁊ lubricum: nōdicit vias: per quas imus eſſe lubricas: ſed ip̄mlubricū. Quarto eſt aſpicienda impugnātis aſtutia ⁊ poteſtas. Iob. xli. Nō eſt poteſtas ſuꝑ terrāque eī cōparetur. Habet enim poteſtatē diabolꝰordine nature ſuꝑ omnem materiā elementalēimmutādi: ⁊ ſuꝑ corpus humanū ⁊ potentias ſēſitiuas. Sed dei virtute coercetur: ne noceat qͣꝫtum cuperet De aſtucia eius dr̄ Gen̄. iij. Serpeserat callidior cūctis animātibus terre. Et Leopapa in ſermone. Peruigil ille hoſtis acrioribꝰpulſat inſidijs quos maxīe nouit abſtinere peccatis. Quinto eſt conſideranda periculoꝝ varietas. Tot enim ſunt pericula: ꝙ cū quis vult vnūeffugere: in aliud incidit. Sicut aliquādo volēsvitare accidiā incidit in leuitatem ⁊ vanam leticiam. Et econtra. Cupiens vitare vanam leticiāincidit in accidiā. Et querens quis vitare gulaꝫ⁊ voluptatem incidit in indiſcretionē ⁊ inſenſibilitatē. Et ſub ſpecie diſcretionis labitur in viciūgule ⁊ diſſolutionis. vnde Iſa. xxiiij. dicitur. Eterit qui fugiet a facie formidinis cadet̉ in foueāEt qui ſe explicauerit de fouea tenebit̉ laqueo:fugit quis a facie formidinis: cū deſideras diuinū iudiciū attenuat ꝯſcientiam: ⁊ minus aggrauās peccata ſua ex formidīe futuri iudicij īcidit