.V.Titulus
diligēter preſtare auditū loquētibus. vn̄ Sapi.viij. dicitur loquētem mere reſpiciēt. Secūdusē alloqui reuerēter. Ecc̄i. v. Honor in ſermoneſenſati. Tertius ē aſſurgere venienti. Leui. xix.Coram cano capite ſurge. Quartus ē decēter aſſurgere ſedēti more angelico. Iſa. vi. Uidi dn̄mſedentē ⁊ poſtea ſeraphin ſtabat ⁊cͣ. Quintus comitari īcedentē. ij. Reg. xv. Uniuerſi ſerui eiusambulabāt iuxta eū .ſ. Dauid imitātes eum cumfugeret de hierl̓m a facie abſalonis. Sextus inſignis hūiliationis: vt inclinatiōibus ⁊ hiꝰ. Ecc̄i.iij. Ab humilibus honorat̉ .ſ. deus. Septimus ēin exhibitione ſeruitioꝝ: vt lotio pedū ⁊ manuū⁊ hiꝰ. Ecc̄i. iij. Qui timet deū honorat parentes.Octauus ī rerū honorabilioꝝ collatione: vt honorabilius ferculū ⁊ hiꝰ. Un̄ Nūeri. xxiij. DixitBalach balaā decreuerā te honorare .ſ. muneribus. Sꝫ deus priuauit honore. Nonus in proprie magnificētie depoſitione: vt depoſitio caputij ⁊ hiꝰ. Apo. Cū darēt illa quatuor aīalia honorē ſeniores d̓eponebant coronas ſuas ⁊c̄. Decīmus eſt in alterius ꝓpoſitione: in viā: in deſcendendo: in ſedēdo: in loquēdo: ⁊ hiꝰ. Ecc̄i. iij. Loquere maior natu ⁊c̄. Sūt ⁊ alij quos vnctio docet cum expedit.¶ De obedientia. c.xi.Bediētia eſt virtus ⁊ generalis ⁊ ſpālias: ẜm. b. thor2ª 2ᵉ. q. ciiij. Si .n. ſumatur large proexecutione cuiuſcunqꝫ qd̓ poteſt cadere ſub p̄cepto ⁊ inobedientia omiſſionē eius ex qualicūqꝫintētione ſit. Sic obediētia ē generalis virtus ⁊inobedientia ē generale peccatū. Et ſic ſumit. b.Ambro. qn̄ dicit ꝙ peccatū eſt inobediētia mandatoꝝ dei. Si aūt accipiatur obediētia ꝓprie ẜmꝙ reſpicit ꝑ intentione formalē rōneꝫ p̄cepti ſicerit virtus ſpālis: ⁊ ẜm hoc ad obedientiā requiritur ꝙ impleat ꝗs actū iuſticie vel alterius v̓tutis intendes implere p̄ceptū: ⁊ ad inobedientiaꝫſpeciale peccatū ei ꝯtrariū reꝗreretur ꝙ actualiter ꝯtemnat p̄ceptū. Nihil .n. ꝓhibet duas ſpeciales rōnes: ad quas due ſpāles virtutes reſpiciūt in vno ⁊ eodem materiali obiecto .i. actu cōcurrere. Sicut miles defendens caſtꝝ regis implet opus fortitudinis: nō refugiens mortis pericula ꝓpter bonū: ⁊ opus iuſticie debitum ſeruitiū dn̄o ſuo reddens. Sic ⁊ ratio p̄cepti quā attendit obediētia ꝯcurrit cū actibus duaꝝ virtutū. Non eſt tn̄ de oībus virtutū actibus: qꝛ nonomnes. actus virtutū ſunt in p̄cepto: ⁊ quedamalia cadūt ſub p̄cepto que ad nullā aliam v̓tutēꝑtinent: vt patet in his que nō ſunt mala niſi ꝗaꝓhibita. Ꝙ aūt ſit virtus ſpālis ꝓbatur ſic ẜmb. Tho. vbi ſupra. Omnia oꝑa bona que habētſpālem rōnem laudis hn̄t ſpālem rōnem virtu-
tis: hoc enim cōpetit v̓tuti: vt opus eius reddatbonū: vt patet ꝑ diffinitionē eius. Obedire autēſuꝑioribus debitū eſt ẜm ordinē datum diuinitus ꝗ ſtatuit inferiora ſubijci ⁊ regi ꝑ ſuꝑiora: vn̄⁊ ꝑ ꝯſequēs eſt bonū: cum bonū ꝯſiſtat in ſpeciemodo: ⁊ ordine: ẜm. b. Aug. in li. de natura boni.Cum aūt inferiora ſuꝑioribus multa debeāt exhibere inter cetera: hoc eſt vnū ſpāle ꝙ tenētureius preceptis obedire: ⁊ ſic patet ꝙ obediētia ēſpālis virtus: ⁊ eſt ſpeciale obiectū eſt p̄ceptū tacitum vel exp̄ſſum. Uolūtas .n. ſuꝑioris quocūqꝫ mō innoteſcat: eſt quoddā p̄ceptum tacitum:⁊ tanto videtur obediētia ꝓmptior qͣꝫto p̄ceptuꝫexpreſſū obediēdo p̄uenit: volūtate ſuꝑioris intellecta. Eſt aūt mediū inter ſuꝑfluum ⁊ diminutū: ita vt accipiatur diminutū cū n̄ obediat: ſuꝑfluū cum obediat cui nō debet: vel in ꝗbus nodebet. Un̄ Greg. xi. q. iij. quid ergo miꝝ. dicit ꝙꝑ obedientia nunqͣꝫ debet malū fieri: ⁊ vere bonū qd̓ agitur ꝑ obedientiam qn̄qꝫ intermitti qd̓intelligitur ẜm. b. Tho. de bono ad qd̓ quis nōtenetur ex neceſſitate facere. Nā illud bonū adqd̓ tenetur facere ex neceſſitate: nullo mō debetꝑ obedientiam omitti: vt diligere deum: ſeruaremādata eius ⁊ hiꝰ.De excellentia obedietie ⁊ diffinitione eius. Sic aūt diffinit̉ ẜm Guil.Obediētia ē obtꝑantia ẜm regulā ſacre ſcripture: maioribus quibuſcūqꝫ debita. vel ſic obediētia eſt ſpōtanea ⁊ rōnalis ꝓprie voluntatis abnegatio. De excellētia dicit Gre. viij. q. i. Sciendūꝙ obedientia ſola fidei meritū poſſidet: ſine quaquiſqꝫ infidelis eſſe ꝯuincit̉: etiā ſi fidē videt tenere. Et in vltimo moral̓. dicit ꝙ cūctas v̓tutesmenti inſerit: inſertaſqꝫ cuſtodit: qd̓ intelligit̉ inqͣꝫtuꝫ actus virtutū oꝑatur obediētia caliter vtdiſpoſitiue ad ip̄aꝝ generationē ⁊ ꝯſeruationemqꝛ ad obedientiā ꝑtinent oēs actus virtutū ꝓutſunt in p̄cepto. ¶ Notandū tn̄ ẜm. b. Tho. vbi ſupra: ꝙ obedientia eſt excellētiſſima virtutū moraliū: ſꝫ theologice ea excellētiores ſūt. Et rō eſtqꝛ ſicut peccatū ꝯſiſtit in hoc: ꝙ hō contēpto deobonis mutabilibus inheret: ita meritū virtuoſiactus ꝯſiſtit in ꝯtrariū in hoc ꝙ cōtēptis boniscreatis deo inheret. Finis aūt potior ē his quead finē ſunt: ſicut ſanitas potior ē medicina: ſi gͦbona creata ꝯtēnant̉ ꝓpter hoc vt deo inhereatur: maior ē virtutis laus ex hoc ꝙ deo inheretqͣꝫ ex hoc ꝙ bona terrena ꝯtemnit. Et iō ille virtutes ꝗbus deo ẜm ſe inheret̄ .ſ. theologice ſuntpotiores v̓tutibus moralibꝰ: ꝗbus aliꝗd terrenū ꝯtemnit̉ vt inhereat̉ v̓tuti morali. Aut tantoaliqͣ excellētior qͣꝫto magis ꝑ illā ꝯtemnit̉ vt deoinhereat. Quia gͦ inter bona tꝑalia ⁊ bona aīe p̄cipuū ē volūtas: in qͣꝫtū volūtarius hō alijs bonis vtit̉: iō obediētia quapropt̉ deū ꝯtemniturꝓpria volūtas ē excellentior moralibꝰ alijs ꝗbꝰ