Druckschrift 
4 (1481)
Einzelbild herunterladen
 

.V.Titulus

diligēter preſtare auditū loquētibus. vn̄ Sapi.viij. dicitur loquētem mere reſpiciēt. Secūdusē alloqui reuerēter. Ecc̄i. v. Honor in ſermoneſenſati. Tertius ē aſſurgere venienti. Leui. xix.Coram cano capite ſurge. Quartus ē decēter aſſurgere ſedēti more angelico. Iſa. vi. Uidi dn̄mſedentē poſtea ſeraphin ſtabat ⁊cͣ. Quintus comitari īcedentē. ij. Reg. xv. Uniuerſi ſerui eiusambulabāt iuxta .ſ. Dauid imitātes eum cumfugeret de hierl̓m a facie abſalonis. Sextus inſignis hūiliationis: vt inclinatiōibus hiꝰ. Ecc̄i.iij. Ab humilibus honorat̉ .ſ. deus. Septimus ēin exhibitione ſeruitioꝝ: vt lotio pedū manuū hiꝰ. Ecc̄i. iij. Qui timet deū honorat parentes.Octauus ī rerū honorabilioꝝ collatione: vt honorabilius ferculū hiꝰ. Un̄ Nūeri. xxiij. DixitBalach balaā decreuerā te honorare .ſ. muneribus. Sꝫ deus priuauit honore. Nonus in proprie magnificētie depoſitione: vt depoſitio caputij hiꝰ. Apo. darēt illa quatuor aīalia hono ſeniores d̓eponebant coronas ſuas ⁊c̄. Decīmus eſt in alterius ꝓpoſitione: in viā: in deſcendendo: in ſedēdo: in loquēdo: hiꝰ. Ecc̄i. iij. Loquere maior natu ⁊c̄. Sūt alij quos vnctio docet cum expedit. De obedientia. c.xi.Bediētia eſt virtus generalis ſpālias: ẜm. b. thor 2ᵉ. q. ciiij. Si .n. ſumatur large proexecutione cuiuſcunqꝫ qd̓ poteſt cadere ſub p̄cepto inobedientia omiſſionē eius ex qualicūqꝫintētione ſit. Sic obediētia ē generalis virtusinobedientia ē generale peccatū. Et ſic ſumit. b.Ambro. qn̄ dicit peccatū eſt inobediētia mandatoꝝ dei. Si aūt accipiatur obediētia ꝓprie ẜm reſpicit intentione formalē rōneꝫ p̄cepti ſicerit virtus ſpālis: ẜm hoc ad obedientiā requiritur impleat ꝗs actū iuſticie vel alterius v̓tutis intendes implere p̄ceptū: ad inobedientiaꝫſpeciale peccatū ei ꝯtrariū reꝗreretur actualiter ꝯtemnat p̄ceptū. Nihil .n. ꝓhibet duas ſpeciales rōnes: ad quas due ſpāles virtutes reſpiciūt in vno eodem materiali obiecto .i. actucurrere. Sicut miles defendens caſtꝝ regis implet opus fortitudinis: refugiens mortis pericula ꝓpter bonū: opus iuſticie debitum ſeruitiū dn̄o ſuo reddens. Sic ratio p̄cepti quā attendit obediētia ꝯcurrit actibus duaꝝ virtu. Non eſt tn̄ de oībus virtutū actibus: qꝛ nonomnes. actus virtutū ſunt in p̄cepto: quedamalia cadūt ſub p̄cepto que ad nullā aliam v̓tutēꝑtinent: vt patet in his que ſunt mala niſi ꝗaꝓhibita. aūt ſit virtus ſpālis ꝓbatur ſic ẜmb. Tho. vbi ſupra. Omnia oꝑa bona que habētſpālem rōnem laudis hn̄t ſpālem rōnem virtu-

tis: hoc enim cōpetit v̓tuti: vt opus eius reddatbonū: vt patet diffinitionē eius. Obedire autēſuꝑioribus debitū eſt ẜm ordinē datum diuinitus ſtatuit inferiora ſubijci regi ſuꝑiora: vn̄ ꝯſequēs eſt bonū: cum bonū ꝯſiſtat in ſpeciemodo: ordine: ẜm. b. Aug. in li. de natura boni.Cum aūt inferiora ſuꝑioribus multa debeāt exhibere inter cetera: hoc eſt vnū ſpāle tenētureius preceptis obedire: ſic patet obediētia ēſpālis virtus: eſt ſpeciale obiectū eſt p̄ceptū tacitum vel exp̄ſſum. Uolūtas .n. ſuꝑioris quocūqꝫ innoteſcat: eſt quoddā p̄ceptum tacitum: tanto videtur obediētia ꝓmptior qͣꝫto p̄ceptuꝫexpreſſū obediēdo p̄uenit: volūtate ſuꝑioris intellecta. Eſt aūt mediū inter ſuꝑfluum diminu: ita vt accipiatur diminutū obediat: ſuꝑfluū cum obediat cui debet: vel in ꝗbus nodebet. Un̄ Greg. xi. q. iij. quid ergo miꝝ. dicit obedientia nunqͣꝫ debet malū fieri: vere bo qd̓ agitur obedientiam qn̄qꝫ intermitti qd̓intelligitur ẜm. b. Tho. de bono ad qd̓ quistenetur ex neceſſitate facere. illud bonū adqd̓ tenetur facere ex neceſſitate: nullo debet obedientiam omitti: vt diligere deum: ſeruaremādata eius hiꝰ.De excellentia obedietie diffinitione eius. Sic aūt diffinit̉ ẜm Guil.Obediētia ē obtꝑantia ẜm regulā ſacre ſcripture: maioribus quibuſcūqꝫ debita. vel ſic obediētia eſt ſpōtanea rōnalis ꝓprie voluntatis abnegatio. De excellētia dicit Gre. viij. q. i. Sciendū obedientia ſola fidei meritū poſſidet: ſine quaquiſqꝫ infidelis eſſe ꝯuincit̉: etiā ſi fidē videt tenere. Et in vltimo moral̓. dicit cūctas v̓tutesmenti inſerit: inſertaſqꝫ cuſtodit: qd̓ intelligit̉ inqͣꝫtuꝫ actus virtutū oꝑatur obediētia caliter vtdiſpoſitiue ad ip̄aꝝ generationē ꝯſeruationemqꝛ ad obedientiā ꝑtinent oēs actus virtutū ꝓutſunt in p̄cepto. Notandū tn̄ ẜm. b. Tho. vbi ſupra: obedientia eſt excellētiſſima virtutū moraliū: ſꝫ theologice ea excellētiores ſūt. Et eſtqꝛ ſicut peccatū ꝯſiſtit in hoc: contēpto deobonis mutabilibus inheret: ita meritū virtuoſiactus ꝯſiſtit in ꝯtrariū in hoc cōtēptis boniscreatis deo inheret. Finis aūt potior ē his quead finē ſunt: ſicut ſanitas potior ē medicina: ſibona creata ꝯtēnant̉ ꝓpter hoc vt deo inhereatur: maior ē virtutis laus ex hoc deo inheretqͣꝫ ex hoc bona terrena ꝯtemnit. Et ille virtutes ꝗbus deo ẜm ſe inheret̄ .ſ. theologice ſuntpotiores v̓tutibus moralibꝰ: ꝗbus aliꝗd terre ꝯtemnit̉ vt inhereat̉ v̓tuti morali. Aut tantoaliqͣ excellētior qͣꝫto magis illā ꝯtemnit̉ vt deoinhereat. Quia inter bona tꝑalia bona aīecipuū ē volūtas: in qͣꝫtū volūtarius alijs bonis vtit̉: obediētia quapropt̉ deū ꝯtemniturꝓpria volūtas ē excellentior moralibꝰ alijs ꝗbꝰ