Capitulum. X.
ẜm. b. Iho. Uno mō ſtrīcte: et ſic importat honorem ſolū a ſeruis debitū dn̄is. Et tūc eſt ſpēs obſeruātie. ¶ Alio mō large prout importat honorem ⁊ reuerētiaꝫ qui exhibetur alicui ratiōe cūiuſcūqꝫ excellētie: ⁊ ſic cōtinet ſub ſe pietatē ⁊ obſeruātiam. Item nota ẜm. b. Tho. qꝛ obſeruātiaexhibet honorē dn̄is a ſeruis ducēdo ad portū.Et ſic eī exhibetur honor. Scd̓o ratione potētiequā habet ad cohercēdū: d̓bitū eī timor. ¶ Tertio ratiōe gubernatōis eoꝝ debetur obedientiaper quā mouentur ad imperiū preſidētiū: ⁊ tributa que ſūt ſtipendia laborū eoꝝ. Un̄ apl̓us adHeb. xiij. O bedite prepoſitis vr̄is ⁊cͣ. .§. I.De honorē qui exhibet̉ p̄latis ꝑ obſeruātiaꝫ. Nota ꝙ obſeruātia hꝫſub ſe duas v̓tutes vt partes ſuas. Una que dicitur dulia. Dulis eniꝫ grece latine dr̄ ſeruitus ꝑquā exhibetur honor ⁊ reuerētia ſuperioribusprecipue a ſeruis erga dn̄os. Alia que dr̄ obedientia: per qua obeditur eoꝝ imperio de qua poſtea dicetur. Ad declarāduꝫ ergo quid ſit honorẜm. b. tho. 2ª 2ᵉ. q. ciij. Sciēd̓ ꝙ honor teſtificatōnē quadam importat de excellētia alicuius. Un̄hoīes qui volūt honorari: teſtimoniū ſue excellenue querūt. Teſtimoniū aūt redditur coramdeo vel corā hoībus. Corā deo quidē: qui eſt inſpector cordis teſtimoniū cōſciētie ſufficit. Et iōhonor quo ad deū pōt cōſiſtere in ſolo interiorimotu cordis dum .ſ. aliquis recogitat: vel dei excellētiā vel alicuius hoīs corā deo. Sed quo adhoīes aliquis non pōt ferre teſtimoniuꝫ niſi peraliqua ſigna exteriora vel verboꝝ: puta cum alquis pronūtiat ore excellētiā alicuius vel fcōꝫſicut inclinationibus: obuīationibus ⁊ alijs hiꝰ:tiā rerū exterioꝝ: puta in exhibitiōe enxenmunerū oblatiōe: aut imaginū inſtitutiōe.Et ẜm hoc honor in ſignis exterioribus cōſiſtitEt nota ꝙ reuerentiā non eſt idē qd̓ honor: ſꝫex vna parte eſt prīcipiū motiuū ad honorādūin quātum .ſ. aliquis ex reuerētia qua habet adaliquē eum honorat. Ex alia vero parte eſt finishonoris in quatum .ſ. quis ad hoc honoratur vtin reuerētiā ab alijs habeatur: honor ergo eſt exhibitio reuerētie in teſtimoniū virtutis ẜm ph̓min. ij. ethi. Reuereri ē actus timoris. Itē nota ꝙlaus diſtinguit̉ ab honore dupliciter. Primo qꝛlaus ꝯſiſtit in ſolis ſignis verboꝝ. Honor aūt inquibuſcūqꝫ ſignis. Et ẜm hoc laus īcluditur inhonore. Secūdo modo qꝛ ꝑ exhibitionē honoris reddimus teſtimoniū bonitatis de excellētiaalicuius abſolute: ſed ꝑ laudem teſtificamur debonitate alicuius in ordine ad ſinē: ſicut laudamus bene oꝑantem ꝓpter finem. Honor aūt eſtctiam optimoꝝ que nō ordinātur ad finem: ſꝫ iāſunt in fine. b. Tho. Gloria aūt eſt effectus honoris ⁊ laudis: qꝛ ex hoc ꝙ teſtificamur de bonitate alicuuis: clareſcit bonitas eius in notitia plu-
rimorum: ⁊ hoc importat nomen glorie: diciturenim gloria quaſi clara. vn̄. b. Amb. Gloria ē clara cū laude noticia. b. Tho.ui exhibendus ſit honor. Nota ẜm. b. Tho. vbi ſupra ꝙ cuꝫ honor nōſit aliquid aliud niſi quedā ꝓteſtatio de excellentia alicuius. Pōt excellentia alicuius ꝯſiderarinon ſolum ꝑ comꝑationē ad honorantē vt .ſ. ſitexcellētior eo ꝗ honoratur: ſed etiā ẜm ſe vel percomꝑationē ad aliquos alios. Et ẜm hoc honorſemꝑ debetur alicui ꝓpter aliqua excellentiamvel ſuꝑioritatem: non tn̄ oportet ꝙ ille ꝗ honoratur ſit excellētior honorante qͣꝫtum ad aliꝗd ⁊ n̄ſimpliciter p̄lati male honorante. Sed fere quibuſdā alijs vel ab ip̄o honoratur: non ꝑꝑ excellentiā virtutis: ſꝫ ꝓpter excellētiā dignitatis ẜmꝙ ſunt miniſtri dei. Nota ẜm magiſtrū Umbertu in expoſitione regule. Aug. c. li. ꝙ diuerſa genera ꝑſonaꝝ in ſcriptura ſacra mādatur honorari. Et primo rectoris. Ecc̄i. x. In medio fratrū rector eoꝝ in honore. Et multo magis p̄lati eccl̓ieqͣꝫ ſeculares ꝑſone. .i. ad Thimo. v. Qui bene preſunt p̄ſbyteri duplici honore ſunt digni: ar. ad hͦdi. xcvi. Duo ſunt. Secūdo ſunt honorādi deuote viri ſancti hoc fit ꝓpter inhabitantē ſpiritumſanctum ſicut capſella ꝓpter reliquias. Et ꝓpterhoc Lobias fuit honoratus a rege SalmanaſarTertio honorandi ſunt ſacerdotes. Ecc̄i. vi. honorifica ſacerdotes. vi. q. i. Sacerdotes. Exēplobeati martini p̄ferentis ſacerdotem imꝑatori inporrigendo. Reliqui etiā miniſtri ẜm gradū ordinis ſunt honorandi: vt hr̄ di. xciij. Quarto honorandi ſūt ꝯfeſſores. Ecc̄i. xxxviij. honora medicum ⁊cͣ. ⁊ ſi corpoꝝ multo magis aīaꝝ. Confeſſores dicunt̉ medici aīaꝝ: extra de pe. ⁊ re. cū infirmitas. Quinto honorādi ſunt dono ſapīe p̄diti. Sapīe. viij. ꝓpter hanc .ſ. ſapīam habeo honorem apud ſeniores: ꝑꝑ hoc Ioſeph a pharaone⁊ Daniel a nabuchodonoſor honorati ſunt. Exto miſſi a ſuꝑioribus ad aliqua officia exerceda: vt viſitatores: oratores ⁊ hiꝰ. Ad phil̓. ij. Cuꝫom̄i honore habetote ⁊ loquitur de epafroditomiſſo ab eo ad eos. Und̓ qꝛ miſſi a nabuchodonoſor reuerſi ſunt ſine honore: turbatus ē ꝯtraillos. Septimo honorādi ſunt religioſi. Aug. inregula. Honorate deū vobis inuice cuius templa facti eſtis. Templū materiale honorat̉ quaſideo dedicatū: quāto magis rōnale dicatum deoꝑ votū religiōis. Octauo ſeniores honorādi ſūtEcc̄i. xiiij. Honora ꝑſonā ſenis. Similiter ⁊ priores in ordine ſicut antiquitus pͥmogeniti ſicutIacob a pharaonē. Nono vniuerſalit̓ oēs inuicē. Ro. xij. Honore inuicē p̄uenientes. Credendū eſt .n. ꝙͣ quilibet hēat aliꝗd quod lateat quonos p̄cellit ſed p̄cipit ꝑꝑ imagine dei quod eſt inquocūqꝫ. ¶ Nota de diuerſis modis honorādiẜm Umbertū in expoſitione regule. Primus ē