.IIII.Titulus

oranti poſt orationē fuit collata ſapīa. Et. b. tho.de aquino dicit: ꝙ magis ꝑ orationē qͣꝫ ꝑ lectionē hauſerat ſapīam: ſic ⁊. b. Bern̄. Tertiū verahumiliatio: vbi humilitas: ibi ⁊ ſapīa. Ptolo. Inter ſapientes ille ſapientior: ꝗ ⁊ humilior. Et debet eſſe hūilis quo ad quatuor. Prīo v̓t nullaꝫdoctrinā contēnat. Sen. Primū documentumvt nullā ſapīam ꝯtēnas. ¶ Secundo vt a nulloadiſcere ꝗs erubeſcat. Sen̄. que nō noſti: ſine occultatione ignorātie tibi poſtula imꝑtiri. Aut ſenex a puero exn̄s tot annoꝝ a collega nondū anniculo paratus ſū edoceri. xxiiij. q. iij. ſi habes. ⁊di. xxxviij. ſi nullus. Et etiā a malis debet homoaddiſcere. In cuius figura eſt ꝙ vaſa aurea ⁊ argentea egyptioꝝ dn̄s iuſſit iſraelitis mutuo accipere ⁊ aſportare ad ꝯſtructionē tabernaculi: ꝗavidelicꝫ ſapīam ⁊ eloquentiā ethnicoꝝ poſſumꝰ⁊ debemus vti ad eccleſie edificationem vt dicitGr̄anus. 2º. Qui .n. ſolū a bonis volunt diſcereſunt ſimiles illis qui ſemꝑ in ciphis argēteis vl̓aureis volūt bibere: quoꝝ ſitis miſerāda non ē¶ Tertio vt quis nō erubeſcat confiteri ſe neſcire qd̓ neſcit. Aug. non eſt hōi erubeſcendū ſe cōfiteri neſcire quod nondū ſe ſcire mētitur: nūqͣꝫſcire mereatur. ¶ Quarto vt humilē modū loquendi quem hꝫ ſcriptura n̄ ꝯtemnat. Quartu eſt vt libroꝝ emendationi intendat. Un̄. Aug.de doctrina xp̄iana: ait Codicibus emendādisprius dꝫ inuigilare ſolertia eoꝝ qui ſcripturasſanctas intelligere deſiderat. ¶ Quintuꝫ ē vt ſitdiligens ſcripturas ſacras indagādo: ad qd̓ eſtneceſſarium primo maſuetudo: vt hō cedat auctoritati diuine ſcripture. Augu. de doct. xp̄ianaIn oībus canonicis ſcripturis: timentes deū etpietatē manſueti querūt volūtatē dei. Hoc aūtordine ꝓcedēdum eſt in indagādo ſcripturas ſacras: ẜm Aug. in dicto li. Erit diuinaꝝ ſcripturarū ſolertiſſimus īdagator ꝗ primo totas legeritnotaſqꝫ habuerit: ⁊ nondū intellectu iam tn̄ lection dutaxat eas q̄ canonice vocātur. Nam ceteras ſecurius leget fide veritatis inſtructus. Inquiſitio aūt dupliciter fit. Qn̄qꝫ ab alio querendo: ad quod ꝑtinet qd̓ ait idē. Nulla res magismemorie mandāda eſt: qͣꝫ illa verboꝝ locutionūqꝫ genera: q̄ ignoramus: vt cū ꝑitior occurrerit:queri poſſit. Qn̄qꝫ inꝗrit quis ꝑ ſe in ſcriptura:⁊ tunc cauēda eſt ei temeritas: ne .ſ. nota ꝓ ignotis habeat hiſqꝫ temere aſſentiat. hec .n. p̄ſumptōeſt. Item in inquirēdo cauenda ſūt tria: que impediūt ꝓfectum ſtudij. Primū eſt curioſitas: vtſ. nō impendātur magna oꝑa his que nō ſūt magne vtilitatis. Sen. Quid te torques in illa queſtione quā ſubtilius ē contēpſiſſe qͣꝫ ſoluere. Cuenda ē etiam īſtabilitas. Sen̄. ne lectio multoauctorū ⁊ oīs generis voluminū hēat aliꝗd vagū ⁊ inſtabile. Dauenda eſt etiā rixandi libido: q̄peritos in arte logica multum ſolꝫ vexare. ij. adXhi. ij. Noli contendere verbis. Cauenda ē etiā

nimia velocitas in tranſcurrēdo. Non .n. videtanimus latētes ſnīas in tranſcurrēdo. SapiēsNil magnū rerum ip̄a natura cito effici voluit.Sextū eſt vt ſit aſſiduus in ſtudendo. Hiero.Diuine ſcripture ſemꝑ in manibꝰ ⁊ iugiter in mēte voluētur. Nec ſufficere putes mādata memorie tenere ⁊ oꝑbus obliuiſci. Item diuinas ſcripturas ſepius lege: īmo nunqͣꝫ ſacra lectio d̓ manū tua deponat̉. In decre. di. xxxviij. Oēs pſallentes quotidie deo repromittimus. In iuſtīficationibus tuis meditabor: nō obliuiſcar ſermones tuos. Qd̓ ⁊ ſi om̄ibus fidelibus obſeruareſaluberrimū eſt: p̄cipue his qui eccl̓aſticam conſecuti ſunt dignitatem. Debet aūt quis laborarevt ſcripturas ipſas poſſit intelligere ⁊ memorieretinere. Qd̓ ſi vtrunqꝫ non pōt: peligendū eſt intelligere magis qͣꝫ memorie hr̄e. De ſapiētia aūtaccepta nō ſit ingratus deo ⁊ doctoribus: ne eāmereatur amittere. Ad quod optime facit. c. reuertimini. xvi. q. i.¶ De humilitatis quidditate. c.xij.Ehumilitate demū videndū eſt: quam ſic diffinit. b.Bernar. Ꝙ humilitas eſt qua quisveriſſima ſuupius cognitōne ſibi vileſcit. Notaẜm. b. Tho. 2ª 2ᵉ. q. clxi. Ꝙ humilitas non conſiſtit eēntialiter in ip̄a ſui cognitione: ſed in moderatione motus appetitus vt .ſ. aliꝗs reprimat ſene feratur in ea que ſunt ſupra ſe. ad hoc aūt eſtneceſſariū vt homo cognoſcat id in quo deficita ꝓportione eius: qd̓ ſuam virtutem excedit. Etlo cognitio ꝓprij defectus ꝑtinet ad humilitatēſicut regula quedā directiua appetitus. Eſt aūtvirtus ſpālis: vn̄ dicit origenes ſuꝑ illud: qꝛ reſpexit huilitatem ancille ſue Lu. i. In ſcripturisvna de virtutibus hūilitas dicatur. Pro cuiusdeclaratione dicit. b. Tho. vbi ſupra: ꝙ bonumarduū habet aliquid vn̄ attrahit appetitū .ſ. ip̄aꝫrōnem boni: ⁊ habet aliquid retrahens .ſ. ipſamdifficultatē adipiſcendi: ẜm quoꝝ primum inſurgit motus ſpei: ⁊ ẜm aliud motª deſꝑationis. Circa motus aūt appetitiuos qui ſe habēt ꝑ modūimpulſionis: oportet eſſe virtutē morale moderantē ⁊ refrenatem. Circa illos aūt qui ſe habētper modū retractionis: oportet eſſe virtutē moralē impellentē ⁊ firmātem. Et ideo circa appetitū boni ardui neceſſaria ē duplex virtus. Unaque temꝑet ⁊ refrenet animū ne īmoderate tendat in excelſa: ⁊ hoc ꝑtinet ad humilitatē. Alia q̄firmet animū ꝯtra deſperationē ⁊ impellat ip̄mad ꝓſecutionē boni ẜm rōnem rectam ⁊ hoc facit magnanimitas. Et ſic patet ꝙ hūilitas ē virtus. Nec eſt contraria magnanimitati: qͣꝫuis reprimat animū ne tendat in magna: qꝛ hoc nō ſacit ſimpliciter: ſed in illa magna que ſūt ſupra ſe