Titulus. IIII.

virtutū primo conati ſūt reprimere carnales cōcupiſcētias: deinde exercitijs virtutū oꝑam dare. Prima ergo ianua totius bonitatis in hoīe: ēcuſtodia caſtitatis. Monachi ꝗ primi ſub doctrina beati Marci apud egyptū degebāt. pͥmo omniū ꝯtinentiā ꝓ fundamēto habebāt: deinde ſuꝑeam ceteras virtutes edificare ſatagebant. Narrat Hiero. in vitis patꝝ ꝙ decius imꝑator q̄ndāiuuene xp̄ianuꝫ caſtiſſimū cōprehēſus: iuſſit nudū poni in loco ameniſſimo: vbi erāt flores olfatus: inſtrumētoꝝ ſonitus: ⁊ cantus auiū: ⁊ manibus ⁊ pedibus ligatū: quandā puellā pulchrāimpudicā ad eū fecit adducere: que eū alliceret⁊ manibus palparet. At ille non valens ſe aliteriuuare linguā dētibus inciſā: in faciē illius expuens ꝯfuſam abſcedere fecit. Sicqꝫ ille tentationis victoriā habuit. Secūda laus caſtitatis ꝯſiſtit ī hoc ꝙ hōi libertatē tribuit: ⁊ cūctas a ſe virtutes rōni ſubijcit. Ad cuius euideūtiā pͥus cōſideretur: quātam dep̄ſſionē rōnis facit viciū luxurie. Sciendū eſt ergo ꝙ inter cetera vicia luxuria mentē magis deprimit ⁊ verba ſalutis faſtidire facit. Uoluptas eniꝫ carnalis ꝑꝑ vehemētiam delectationis in tm̄ hoīem abſorbet: ⁊ eumſenſibus ſubijcit: ꝙ ꝗcquid aliud audit vel cogitat ſibi deſipiat nimiū affectus delectatione carnali. vn̄ dr̄ Eccͣi. xxi. Uerbū ſapiens qd̓cunqꝫ audierit ſcius laudabit ⁊ adijciet. Audiet luxurioſus ⁊ diſplicebit ſibi: ⁊ ꝓijciet poſt tergū ſuū. EtOlee. v. c. dr̄. de hoībus deditis carnalibus. Nōdabūt cogitationes ſuas vt reuertātur ad dn̄mqꝛ ſpūs fornicationis in medio eoꝝ ē: ⁊ dn̄m nōcognouerūt. Magna eſt ergo ẜuitus in qua voluptas carnalis hoīem ꝯſtituit: ⁊ qͣſi irremediabilis. vn̄ dicit Au. Ꝙ efficaciſſimū glutimen adcapiendas aīas ē mulier. Uoluptas .n. carnaliscu nimis appetitur appetentē ſic glutinando ligat: ꝙ raro aūt nūqͣꝫ ab ea diſſoluit̉: niſi diuinagr̄a maxime ꝑ flagella carnaliter affectio ſuccurrat. Cū ſūma ergo diligentia cauendū eſt: ne mulieris amor rōnem ſuꝑet que hoīem tā miſerabili ẜuitute ꝯſtringit: ꝑꝑ quod pulchre dicit Tullius. Illum ego nō libeꝝ iudicaui: cui mulier imperat: leges imponit: vocat: veniendū ē: eijcit abeundū ē. poſcit: dandū eſt. minatur: extimeſcēdūeſt: hunc ergon̄ tm̄ ſeruū: ſed nequiſſimū ſeruūego iudico. vn̄ in ꝑabola de cena magna cū tresfuerint inuitati. pͥmus deſignās ſuꝑbos ſe excuſauit. Sil̓r ⁊ ſecundus deſignās auaros. Sꝫ tertius ſignās luxurioſos: nec iuit nec ſe excuſauitad ſignandū ꝙ carnalis voluptas ita hominemimplicat ⁊ ſubmergit: ꝙ eū ad cogitādū aliquidimpotentē reddit. Lūc. xiiij. Cū alexan. mag. audit a fama dyogenis: ⁊ eū viſitaſſet: phūs ei nonaſſurrexit: Cui alexāder. Imꝑator ſum orbis: ⁊tu mihi nō aſſurgis? Cui phūs. Nequaqͣꝫ veruꝫeſſe aſſerēs. Carnalis ꝯcupīa: gula ⁊ ſuꝑbia dn̄etue ſūt ⁊ ancille mee: qꝛ tibi dn̄antur: ⁊ ego v̓tu-

tibus eas vici. Ergo ſeruus es ẜuoꝝ meoruꝫ: qd̓ꝯfeſſus ē alexander veꝝ eſſe. ¶ Tertia laus huiꝰvirtutis ꝯſiſtit in decore ſingularis pulchritudinis: qua in aīa cauſat. Ubi ſciēdū eſt: ꝙ ſicut docet diony. iiij. c. de diuinis no. ad rōnem pulchritudinis duo reꝗrūtur .ſ. claritas ⁊ ꝯſonatia .i. debita ꝓportio. dicimꝰ .n. corpꝰ hūanū pulchꝝ cuꝫmembra hꝫ bn̄ ꝓportionata cū quadā debiti coloris claritate vel qualitate. Pulchritudo autēſpūalis ſimili mō in hoc ꝯſiſtit: ꝙ oēs anime vires ſunt ſibi inuicē ꝯſonantes in actibus diuerſaꝝ virtutū ẜm refulgentiā rationis. Ipſa .n. ſuolumine cūctas anime virtutes illuſtrat ⁊ ꝑficiteaſqꝫ in vltimū finem ordinādo dirigit. Ultimꝰaūt virtutū finis eſt deus: ꝗ ē ſūme pulcher: vniuerſoꝝ ꝯſonantie ⁊ claritatis cauſa exn̄s: ſicut dicit diony. Licet aūt pulchritudo quedaꝫ in om̄ivirtute inueniatur: vt pꝫ ꝑ Aug. in li. lxxxiij. queſtionū. ſpāliter tn̄ caſtitati hec ſpūalis pulchritudo attribuitur. Ip̄a .n. p̄cipue quandā ꝯſonātiaꝫin hoīe ꝯſtituit: ꝑ hoc ꝙ carne ſpūi ſubijcit. Etſpūs a carnalibus liber exn̄s: ceteras animi vires ſub quodā moderamine regit. Idem hominē clarum reddit: ꝑ hoc ꝙ id qd̓ eſt in eo turpiſſimū ⁊ indecentiſſimū: repellit cohibēdo brutales voluptates: q̄ claritatē rōnis extinguūt: ⁊ iōpeccata intꝑantie ẜm ph̓m ſūt maxime exprobabilia: que etiaꝫ ẜm Greg. ſūt maioris infamie qͣꝫpeccata ſpūalia: licet poſſint eſſe minoris culpe.Pꝫ ergo ꝙ caſtitas facit hominē decoꝝ ⁊ honore dignū. Intꝑantia vero exprobroſum ⁊ vilemUn̄ ipſa eſt veſtis de byſſo ẜm illud ꝓuerbi. vlti.Byſſus ⁊ purpura indumentū eius Byſſus enīgenus lini candidiſſimi. Und̓ ⁊ beata Cecilia nepulchritudinē ſue virginitatis amitteret: cantātibus organis ⁊ veſtibus deſuꝑ auro textis. ſubtus aūt cilicio induta dn̄m exorabat. Fiat dicēscor meū ⁊ corpus meū immaculatū ⁊c̄. Similit̓agnes deſpiciebat filiū prefecti: ꝗ eam volebat īvxorem vt pulchritudinē virginitatis ꝯſeruarꝫmartyriū ſuſtinuit. ¶ Quarta laus caſtitatis eſtꝙ ipſa inter ceteras virtutes magis ad ſcientiādiſponit. Ubi ſciendū ē: ꝙ qͣꝫdiu paſſiones nō ſedantur: vires ſenſitiue: que oꝑationi intellectusdeſeruiūt: impure ſūt: ⁊ ad oꝑationes ꝓprias inhabiles. Sedatis aūt paſſionibus in motiōibusſpūum ⁊ ſanguinis ⁊ bullitionibus ceſſātibus p̄dictis: p̄dicte virtutes in ſuis actibus vigorant:⁊ tūc intellectus ꝗ ab eis recipit ad ſcīam habendā ꝑfectius illuminatur. vn̄ dicit phus. vij. phy.Aīa fit ſapiens ſedēdo ⁊ quieſcēdo vel ſedendotm̄ ẜm aliam lr̄am. Qn̄ enim homo tumultꝰ paſſionū non ſentit: aīa in ſeipſa quieſcit: ⁊ tunc quaſiſedens faciliter ſcīam īuenit. Cū ergo caſtitas ſitpaſſionū ſedatiua ⁊ refrenatiua: patet qꝛ multūhabet ad ſcīam diſponere. In cuius figurā legit̉ꝙ ſalomon fecit ſibi tronū eburneum: in quo ſedebat ad iudicādum. Cronus ē ſedes iudicātis