Titulus.IIII.
pudet ſordes peccatorum abſtergere: et non pudet cōtrahere..§. VII.De honeſtate que eſtꝑs tꝑantie. Prīo ſciēdum eſt: ꝙ honeſtas ē ideꝫcū virtute. Un̄ Xulliꝰ in. i. de offi. diuidit honeſtatē in qͣtuor v̓tutes principales: ſicut ip̄a virtꝰ diuidit̉. Pro cꝰ declaratiōe noͣ. ẜm. b. Tho. 2ª 2ᵉ. ccxlv. ar. i. ꝙ honeſtas dicitur quaſi honoris ſtatvt dicit Iſodorus in li. etymol̓: Und̓ ex hoc videtur aliquid dici honeſtū. qd̓ eſt honore dignū. honor at debetur excellētie. Eſt .n. quedā ꝯteſtatioſen teſtimoniū de excellētia alicꝰ. Excellētia aūthoīs maxīe ꝯſideratur ẜꝫ virtute: qꝛ ē diſpoſitioꝑfecti ad optimū: ⁊ iō honeſtas in idem refert̉ cūvirtute. Sic̄ aūt principalis virtꝰ ꝯſiſtit in interiori electiiōe. vt dicit̉. .viij. ethi. ita honeſtas radicaliter ꝯſiſtit in interiori electiōe ſꝫ ſignatīe in exteriori ꝯuerſatiōe. Interior .n. electio nō innotetcit hōi niſi per exteriores actꝰ: ⁊ iō exterior ꝯuerſatio hꝫ rōnē honeſti. ẜm qd̓ eſt demōſtratīa interioris rectitudinis. Et ſic dicit apl̓s. i. ad Corin.xiiij. Oīa honeſte ⁊ ẜm ordinē ſiant in vobis. Etadamatiꝰ. Lēta quidē virtꝰ ⁊ percūctatrix an̄ iudicat qͣꝫ incipit: quid decoꝝ. quid honeſtuꝫ ſit: iniquitas oīa p̄cipitat: de pe. di. iij. int̓ hec. Itē qͣꝫuishonor debeatur nō ſolū virtuti: ſꝫ ēt deo ⁊ fāctisꝑꝑ btītudinem: ⁊ nobilitas: diuitie: potētia ⁊ hiꝰ:Ln̄. qꝛ deꝰ ⁊ btītudo nō ſūt nobis ita nota per exꝑientiā: ſicut virtutes: ẜm qͣs cōtidie oꝑamur: iōvirtꝰ magis ſibi vēdicat nomē honeſti. Alia v̓o q̄ſūt infra v̓tutē: vt potētia: diuitie: ⁊ hꝰ mōi: honorātur inquātū coadiuuat ad oꝑatiōēꝫ v̓tutꝭ. Sꝫẜm v̓itate ſolus bonꝰ ē honorādꝰ. Bonus eſt aūtquis ẜm v̓tutē. ¶ Ite ſcienduꝫ: ꝙ cū dicit. Tulliꝰin rheto. hōeſtū eē qd̓ ꝑꝑ ſe appetit̉: intelligēdū ēſane. Pro cꝰ declaratiōe dic̄ ph̓us in. i. ethi. ꝙ eorum que ꝓpter ſe appetūt̉: aliqͣ appetuntur ſolūꝓpter ſe: ⁊ nūqͣꝫ ꝓper aliud: ſicut felicitas que eſtvltimꝰ finis. aliqͣ appetūtur ⁊ ꝓpter ſe ⁊ ꝓpter aliꝗd aliud: ꝑꝑ ſe quidē inquātuꝫ hn̄t ī ſe aliquā rōnē bonitatꝭ: ⁊ ſi nihil aliud bōi per ea nobis accideret. ꝑꝑ aliud āt ſūt appetibilia: in qͣꝫtū ꝓducūtnos ī aliqd̓ bonū ꝑfectū: ⁊ hͦ mō v̓tutes ꝑꝑ ſe ſūtappetitiue: ⁊ ꝑ ꝯn̄s honeſtas..§. VIII.De decore ſeu pulchritudine ſpūali q̄ eſt eadē cū hōeſtate. Un̄ cū apl̓sdicit. i. ad Eorin. xij. Honeſta nr̄a nullius egent:appellat honeſta mēbra pulchra: ſicut inhoneſtaturpia. ꝓ cuiꝰ declaratione noͣ ẜm. b. Zho. vbi ſupra: ꝙ ad rōnem pulchri ſeu decori ꝯcurrunt ⁊claritas ⁊ debita ꝓportio. dicit .n. Dyo. ꝙ deus dr̄pulcher ſicut vniuerſoꝝ ꝯſonātie ⁊ claritatis cā:Un̄ pulchritudo corꝑis in hoc ꝯſiſtit ꝙ hēat mēbra bn̄ p̄portionata: cū quadā debiti colorꝭ claritate. Et ſil̓r hoīs pulchritudo ſpūalis in hͦ cōſiſtit ꝙ ꝯuerſatio hoīs ſeu actio eiꝰ ſit bn̄ ꝓportio-
nata ẜm ſpūalem rōnis claritatē: hoc aūt ꝑtinetad rōnē honeſti qd̓ dicimꝰ idē eē virtuti q̄ ẜm rationē moderat̉ oēs res hūanas. Et iō honeſtuꝫē idē ſpūali d̓cori. Un̄ aug. dicit honeſtatē vocointelligibilē pulchritudinē .i. ſpūalem. Sicut ātidē eſt honorificū ⁊ gl̓oſuꝫ: qꝛ gl̓a ē effectꝰ honoris. Ex hoc .n. ꝙ aliꝗs laudat vel honorat̉: clarreddit̉ in oculis alioꝝ: ita idē eſt honeſtū ⁊ decorū. Et qꝛ ꝙ in ip̄a apprehenſiōe apparet decorūaccipit̉ vt ꝯueniēs ⁊ bonū cū bonū apprehenſūmoueat appetitū. Iō honeſtū ip̄m qd̓ hꝫ ſpūaleꝫpulchritudine amabile reddit̉. Un̄ Dyo. dic̄. Ꝙoībus eſt pulchꝝ ⁊ bonū amabile ¶ Ponit̉ aūthoneſtas ꝑs tꝑantie ẜm Macro. Amb. etiā attribuit eā tꝑantie. Rō huiꝰ eſt ẜm. b. Tho. vbi ſupraqꝛ honeſtas ē q̄dā ſpūal̓ pulchritudo. Pulchroaūt opponit̉ turpe. Oppoſita aūt maxime ſe inuicem manifeſtant. Et iō ad tꝑantiā ſpāliter honeſtas ꝑtinere videt̉: q̄ id qd̓ ē hoī turpiſſimū ⁊ indecētiſſimū repellit .ſ. brutales voluptates. Un̄⁊ in ipſo noīe tꝑantie maxīe intelligit̉ bonū ratōnis cuius eſt moderari ⁊ tꝑare ꝯcupīas prauas.Sic igit̉ honeſtas quadā ſpāli rōne attribuiturtꝑantie vt ꝑs eius integralis: ſicut q̄dam ꝯditioeius. Et qͣꝫuis ſortitudini ⁊ iuſticie maior honordebeat̉ qͣꝫ tꝑantie: ꝑꝑ maioris boni excellentiā:tn̄ tꝑantie debet̉ maior honor ꝑꝑ cohibitionemvicioꝝ magis exprobabiliū. Et ſic honeſtas magis altribuitur tꝑantie..§. IX.De honeſto quomodo concurrat cum vtili ⁊ delectabili: ⁊ qūo differat. Omne .n. bonū dīuiditur ẜm Amb. ⁊ Tul. indelectabile vtile ⁊ honeſtū. Sciēdū igitur ẜm. b.Tho. vbi ſupra ꝙ honeſtū ꝯcurrit in ideꝫ ſubiectum cuꝫ vtili ⁊ delectabili: a quibus tn̄ differtrōne. Dicitur aliꝗd honeſtū in qͣꝫtum habꝫ decorē ex ordinatione rōnis. Hoc aūt qd̓ eſt ẜm ratōnem ordinatū ē naturaliter ꝯueniēs hoī. Unūquodqꝫ aūt delectatur in ſuo cōueniēti: ⁊ ideohoī naturaliter delectabile: ſicut de oꝑatiōe virtutis ph̓s ꝓbat in .i. ethi. Non tn̄ om̄e d̓lectabileē honeſtū: qꝛ pōt etiā aliꝗd eſſe ꝯueniēs ẜm ſenſū non ẜm rōnem: ſꝫ huiuſmodi delectabile ē p̄ter hoīs rōneꝫ que ꝑficit naturā ip̄ius. Ipſa etiāvirtus que ẜm ſe honeſta ē: refert ad aliud ſicutad finē: qꝛ ad felicitatē. Et ẜm hoc idē eſt ſubiecto honeſtū delectabile ⁊ vtile: ſꝫ rōne differuntNam honeſtū dr̄ aliquid ẜm qd̓ hꝫ quandā excellentiā dignā honore: ꝑꝑ ſpūalem pulchritudinem. Delectabile aūt inqͣꝫtum quieſcat appetitūUtile quidem inqͣꝫtum reſert̉ ad aliud. In pluribus tamē eſt delectabile qͣꝫ vtile vel honeſtū: qꝛomne vtile ⁊ honeſtū eſt aliqualiter delectabileſed nō cōuertitur: vt dicitur in. ij. ethi.¶ De partibus potentialibus tꝑantie. c. lj.