Druckschrift 
4 (1481)
Einzelbild herunterladen
 

Capitulum .I.

ſpendij: inde magna erubeſcētia: dn̄is magnatibꝰ p̄dant̉ maximā ſubſtantiā ſibi ſubiectꝭ diuerſas vias ſit honor laus. Septīo erubeſcenduꝫ ē de veritate dei teſtīo .i. de veritatequā deus docuit eoꝝ ſūt fidei bonoꝝ morū:quā veritatē tot teſtīonijs doctoꝝ miraculorūꝯfirmauit: tn̄ multi vident̉ dubitare vel credere: q̄rētes videre noua miracula: qͣſi narratain ſcripturis ſint vera: dicētes iudeis. Magiſter volumꝰ a te ſignū videre etiā ſi ꝯtīgerētmale interp̄tarent̉. Credūt hoīes de facili fabul̓poetaꝝ: hiſtorijs gentiliū auctoꝝ: incantationibꝰdemonū ſunt plena fallacijs: credunt veritati a deo reuelate in ſcripturis. Uel etiā erubeſcēdū ē doctores p̄dicatores erubeſcūt ſcripturas ſacras docere p̄dicare: potiꝰ doctrīasgentilium docēt. Sꝫ dicit xp̄s me erubueritmeos ẜmones .ſ. p̄dicare: filius hoīs .i. xp̄s huncerubeſcet corā pr̄e meo. Lu. ix. VOctauo erubeſcendū ē diſcubitu in panibꝰ .i. ad lr̄am. Siꝗs inhoneſte indecēter ſe hꝫ in comedēdo p̄cipue inuitatꝰ ab alijs. Uel ſi ad mēſā alicuiꝰ comedit ꝯtra tractatū deceptionē parat: ſicut iudas dn̄m ꝓdidit. Un̄ dixit xp̄us. Qui intingitmecū manū in catinū hic me tradet. Spūaliterāt ad mēſā dn̄i diſcūbūt ſumūt ſacr̄ꝫ eūchariſtie panē celeſtē: poſtea ei ꝯtūelias inferūt: velviuētes pr̄imonio crucifixi recognoſcūt bn̄ficia a deo. Sꝫ incraſſatꝰ ait moyſes de his ē dilectꝰ r̄calcitrauit: d̓reliꝗt deū fāctore ſuū. Deū.xxxij. Mono erubeſcendū ē de obfuſcationedati accepti. Datuꝫ obſuſcat cum triſtitia datEcc̄i. xxxv. In dato hilare ſac vultū tuū. Da obfuſcat dilatiōe dat. ꝓuer. iij. Ne dicasamico tuo vade et r̄uertere: cras .n. dabo tibi:ſtatim poſſis dare. Datū obſuſcat illd̓ extollitPotius .n. ꝗs dꝫ diminuere donū .i. dicere eſſeꝑuū ille dat. qͣꝫ illud extollere. Un̄ dicit Iacobeſau. Si inueni gr̄am in ꝯſpectu tuo: accipe munuſculū de manu mea. Gen̄. xxxiij. Acceptū ātob fuſcat: de bn̄ficio ē ingratus: ip̄m attenuando vel obliuioni tradēdo. Cato. Exiguū munus dat tibi pauꝑ amicꝰ accipito placide: illd̓ laudare memēto. Decīo erubeſcēdū ē de ſilētioa ſalutātibus: qd̓ hꝫ locū in duobꝰ caſibus qn̄ .ſ.aliꝗs ſalutat̉ vult reddere ſalutes illi ſuꝑbie vel odij. Eccͣi. xxij. amicū ſalutare ꝯfūdar a facie eiꝰ te abſcōdas. Cato. Saluta libēterUel qn̄ hoc agit ex quadā ruſticitate. Nec ētra qd̓ dn̄s ait. Lu. x. Neminē viā ſalutaueritis. hoc .n. ꝓhibet ꝓlixitas vel curioſitas ſalutationis vel potiꝰ adulatio in p̄dicatoribus ſignatis in apl̓is ꝗbus tunc loquebat̉. .n. ſalutare ſe ſit bonū pꝫ: qꝛ ip̄e dn̄s dixit Math. x. Intrates domū ſalutate. d. pax huic domui. UIndecimo erubeſcendū ē ab aſpectu mulieris fornicarie: qꝛ ẜm Aug. Impudicꝰ oculus impudicicordis ē nūciꝰ. Quinīmo ſolū ab aſpectu mu-

lieris luxurioſe cauendū ē erubeſcendū: ꝓpt̓actus geſtꝰ eius: incitates ad laſciuia ſine rubore: ẜm illud Hiere. iij Frōs meretricis facta ē tibi erubeſce̓ neſciſti. Sꝫ ꝑꝑ malū exēplū inſuper ab aſpectu mulieris qͣꝫtūcunqꝫ honeſte.vt ait Gre. in. xxi. li. moral̓. Quātalꝫ virtute mēspolleat: qͣꝫtalibet grauitate vigeat: carnales tn̄ ſēſus: puerile quoddā exteriꝰ ꝑſtrepūt: niſi interioris grauitatis pudore: qͣſi iuuenili quodaꝫvigore refrenent̉: ad fluxa queqꝫ leuia menteꝫenerue trahūt. Un̄ Iob. xxxi. ait de ſe. Pepigi fedus oculis meis: vt cogitarē quidē de v̓gine. ꝑꝑ. aſpectū .n. incautū intrat cogitatio turpisin mente. Duodecīo erubeſcendū ē ab auerſion vultus cognati .ſ. ſubueniēdo cognatis .i.cōſanguineis in neceſſitate. .i. ad Thīo. iiij. Si ꝗsſuoꝝ maxīe domeſticoꝝ cura hꝫ: fidē negauitid ē fidelitatē naturalē hoc dictat. Amb. in li.de offi. Proxīos ſeminis tui deſpicias: ſi illosegere cognoſcas. melius eſt .n. vt ip̄e ſubueniastuis: ꝗbus pudor ē ab alijs ſūptū depoſcere aūtalicui poſtulare ſubſidium neceſſitatis: tn̄ vtillos diuites facias: di. lxxxvi. ſatis. De Gre. legit̉ nobilibꝰ ſꝫ pauꝑibus mittebat cibosſa ſua vt minꝰ erubeſcerēt. Xertiodecimo erūbeſcendū ē ab auferēdo ꝑteꝫ reſtituēdo. Sicut honorabile ē dare: ſic erubeſcibile eſt auferre: minus ꝑiculoſū reddere. Cōiter detinētes aliena: potiꝰ volūt ſuſpēdi vt latrones in patibulo inferni: qͣꝫ reſtituere ⁊ˡ liberari vt verificetur in eis illud ꝑiere. Cōfuſiōe ſūt ꝯfuſi erubeſcere neſcierūt. Quartodecīo erubeſcēdūē ab aſpectu mulieris alicꝰ viri. Iſte aſpectꝰ fuūdd̓ occaſio adulterij. Unde Greg. in. xxi. moral̓.Ualde nanqꝫ ē qd̓ caro deorſum trahit: ſemelſpēs ſorme cordi oculos alligata. vix magniluctaminis manu ſoluit̉. Ne ergo quedā lubrica in cogitatione verſemur: ꝓuidendū nobis ē:qꝛ ītueri dꝫ. qd̓ licet ꝯcupiſci. Neqꝫ .n. eualignū vetīdū ꝯtigiſſet: niſi pͥus aſpexiſſꝫ Quintodecīo erubeſcendū ē ab amicis de ẜmonibusimproperij. Et ſi amicꝰ dꝫ arguere amicū tn̄improperio. Un̄ Tulliꝰ in li. de amicitia. Monere moneri ē officiū vere amicitie: ita tn̄ adulatione careat admonitio: ꝯtumelia careat obiurgatio. Sextodecīo erubeſcendū ē ab īproperatiōe dati. Imitari .n. dꝫ dat aliꝗd deo: quidat oībus affluēter īproꝑat. Sꝫ de fatuo dr̄Eccͣi. xx. Exigua dabit multa improꝑabit. Quiaūt erubeſcit mala facere ē ſicut equꝰ ſine freno. Multos retrahit a malo pudor mūdi quos retraherꝫ timor vel amor dei: qūocūqꝫ quisrecedat vel retrahat̉ a malo: bonū ē. Sed dicitAnẜ. in li. ſil̓itudinibꝰ diabolꝰ tētat malo: oēm erubeſcētiā tollit de mēte: ſꝫ ip̄o ꝑpetrato tantā erubeſcētiā an̄ponit ne pctm̄ ꝯfiteatur: apparet poſſit tolerare illa verecundiā: taceat. Un̄ Bern̄. O nimiaⁱ inſania hominum