Capitulum .I.
ſpendij: ⁊ inde magna erubeſcētia: ⁊ dn̄is ⁊ magnatibꝰ ꝗ p̄dant̉ maximā ſubſtantiā ſibi ſubiectꝭꝑ diuerſas vias ſit honor ⁊ laus. ¶ Septīo erubeſcenduꝫ ē de veritate dei ⁊ teſtīo .i. de veritatequā deus docuit eoꝝ q̄ ſūt fidei ⁊ bonoꝝ morū:quā veritatē tot teſtīonijs doctoꝝ ⁊ miraculorūꝯfirmauit: ⁊ tn̄ multi vident̉ dubitare vel n̄ credere: q̄rētes videre noua miracula: qͣſi narratain ſcripturis n̄ ſint vera: dicētes cū iudeis. Magiſter volumꝰ a te ſignū videre q̄ etiā ſi ꝯtīgerētmale interp̄tarent̉. Credūt hoīes de facili fabul̓poetaꝝ: hiſtorijs gentiliū auctoꝝ: incantationibꝰdemonū q̄ ſunt plena fallacijs: ⁊ n̄ credunt veritati a deo reuelate in ſcripturis. Uel etiā erubeſcēdū ē ꝙ doctores ⁊ p̄dicatores erubeſcūt ſcripturas ſacras docere ⁊ p̄dicare: ⁊ potiꝰ doctrīasgentilium docēt. Sꝫ dicit xp̄s ꝗ me erubuerit ⁊meos ẜmones .ſ. p̄dicare: filius hoīs .i. xp̄s huncerubeſcet corā pr̄e meo. Lu. ix. VOctauo erubeſcendū ē d̓ diſcubitu in panibꝰ .i. ad lr̄am. Siꝗs inhoneſte ⁊ indecēter ſe hꝫ in comedēdo p̄cipue inuitatꝰ ab alijs. Uel ſi ad mēſā alicuiꝰ comedit ꝯtra eū tractatū ⁊ deceptionē parat: ſicut iudas ꝗ dn̄m ꝓdidit. Un̄ dixit xp̄us. Qui intingitmecū manū in catinū hic me tradet. Spūaliterāt ad mēſā dn̄i diſcūbūt ꝗ ſumūt ſacr̄ꝫ eūchariſtie panē celeſtē: ⁊ poſtea ei ꝯtūelias inferūt: velviuētes d̓ pr̄imonio crucifixi n̄ recognoſcūt bn̄ficia a deo. Sꝫ incraſſatꝰ ait moyſes de his ē dilectꝰ ⁊ r̄calcitrauit: d̓reliꝗt deū fāctore ſuū. Deū.xxxij. Mono erubeſcendū ē de obfuſcationedati ⁊ accepti. Datuꝫ obſuſcat ꝗ cum triſtitia datEcc̄i. xxxv. In oī dato hilare ſac vultū tuū. Datū obfuſcat ꝗ cū dilatiōe dat. ꝓuer. iij. Ne dicasamico tuo vade et r̄uertere: cras .n. dabo tibi: cūſtatim poſſis dare. Datū obſuſcat ꝗ illd̓ extollitPotius .n. ꝗs dꝫ diminuere donū .i. dicere eſſeꝑuū ille ꝗ dat. qͣꝫ illud extollere. Un̄ dicit Iacobeſau. Si inueni gr̄am in ꝯſpectu tuo: accipe munuſculū de manu mea. Gen̄. xxxiij. Acceptū ātob fuſcat: ꝗ de bn̄ficio ē ingratus: ip̄m attenuando vel obliuioni tradēdo. Cato. Exiguū munuscū dat tibi pauꝑ amicꝰ accipito placide: ⁊ illd̓ laudare memēto. ¶ Decīo erubeſcēdū ē de ſilētioa ſalutātibus: qd̓ hꝫ locū in duobꝰ caſibus qn̄ .ſ.aliꝗs ſalutat̉ ⁊ n̄ vult reddere ſalutes illi cā ſuꝑbie vel odij. Eccͣi. xxij. amicū ſalutare n̄ ꝯfūdar⁊ a facie eiꝰ nō te abſcōdas. Cato. Saluta libēterUel qn̄ hoc agit ex quadā ruſticitate. Nec ē cōtra qd̓ dn̄s ait. Lu. x. Neminē ꝑ viā ſalutaueritis. ꝑ hoc .n. ꝓhibet ꝓlixitas vel curioſitas ſalutationis vel potiꝰ adulatio in p̄dicatoribus ſignatis in apl̓is ꝗbus tunc loquebat̉. Ꝙ .n. ſalutared̓ ſe ſit bonū pꝫ: qꝛ ip̄e dn̄s dixit Math. x. Intrates domū ſalutate eā. d. pax huic domui. ¶ UIndecimo erubeſcendū ē ab aſpectu mulieris fornicarie: qꝛ ẜm Aug. Impudicꝰ oculus impudicicordis ē nūciꝰ. Quinīmo n̄ ſolū ab aſpectu mu-
lieris luxurioſe cauendū ē ⁊ erubeſcendū: ꝓpt̓actus ⁊ geſtꝰ eius: incitates ad laſciuia ſine rubore: ẜm illud Hiere. iij Frōs meretricis facta ē tibi erubeſce̓ neſciſti. Sꝫ ⁊ ꝑꝑ malū exēplū inſuper ab aſpectu mulieris qͣꝫtūcunqꝫ honeſte. Nāvt ait Gre. in. xxi. li. moral̓. Quātalꝫ virtute mēspolleat: qͣꝫtalibet grauitate vigeat: carnales tn̄ ſēſus: puerile quoddā exteriꝰ ꝑſtrepūt: ⁊ niſi interioris grauitatis pudore: ⁊ qͣſi iuuenili quodaꝫvigore refrenent̉: ad fluxa queqꝫ ⁊ leuia menteꝫenerue trahūt. Un̄ Iob. xxxi. ait de ſe. Pepigi fedus cū oculis meis: vt n̄ cogitarē quidē de v̓gine. ꝑꝑ. aſpectū .n. incautū intrat cogitatio turpisin mente. ¶ Duodecīo erubeſcendū ē ab auerſion vultus cognati .ſ. n̄ ſubueniēdo cognatis .i.cōſanguineis in neceſſitate. .i. ad Thīo. iiij. Si ꝗsſuoꝝ ⁊ maxīe domeſticoꝝ cura n̄ hꝫ: fidē negauitid ē fidelitatē naturalē q̄ hoc dictat. Amb. in li.de offi. Proxīos ſeminis tui n̄ deſpicias: ſi illosegere cognoſcas. melius eſt .n. vt ip̄e ſubueniastuis: ꝗbus pudor ē ab alijs ſūptū depoſcere aūtalicui poſtulare ſubſidium neceſſitatis: nō tn̄ vtillos diuites facias: di. lxxxvi. n̄ ſatis. De Gre. legit̉ ꝙ nobilibꝰ ſꝫ pauꝑibus mittebat cibos d̓ mēſa ſua vt minꝰ erubeſcerēt. ¶ Xertiodecimo erūbeſcendū ē ab auferēdo ꝑteꝫ ⁊ n̄ reſtituēdo. Sicut honorabile ē dare: ſic erubeſcibile eſt auferre: ⁊ n̄ minus ꝑiculoſū n̄ reddere. Cōiter detinētes aliena: potiꝰ volūt ſuſpēdi vt latrones in patibulo inferni: qͣꝫ reſtituere ⁊ˡ liberari vt verificetur in eis illud ꝑiere. Cōfuſiōe n̄ ſūt ꝯfuſi ⁊ erubeſcere neſcierūt. ¶ Quartodecīo erubeſcēdūē ab aſpectu mulieris alicꝰ viri. Iſte aſpectꝰ fuūdd̓ occaſio adulterij. Unde Greg. in. xxi. moral̓.Ualde nanqꝫ ē qd̓ caro deorſum trahit: ⁊ ſemelſpēs ſorme cordi ꝑ oculos alligata. vix magniluctaminis manu ſoluit̉. Ne ergo quedā lubrica in cogitatione verſemur: ꝓuidendū nobis ē:qꝛ ītueri nō dꝫ. qd̓ n̄ licet ꝯcupiſci. Neqꝫ .n. eualignū vetīdū ꝯtigiſſet: niſi pͥus aſpexiſſꝫ Quintodecīo erubeſcendū ē ab amicis de ẜmonibusimproperij. Et ſi amicꝰ dꝫ arguere amicū n̄ tn̄ cūimproperio. Un̄ Tulliꝰ in li. de amicitia. Monere ⁊ moneri ē officiū vere amicitie: ita tn̄ ꝙ adulatione careat admonitio: ⁊ ꝯtumelia careat obiurgatio. ¶ Sextodecīo erubeſcendū ē ab īproperatiōe dati. Imitari .n. dꝫ ꝗ dat aliꝗd deo: quidat oībus affluēter ⁊ n̄ īproꝑat. Sꝫ de fatuo dr̄Eccͣi. xx. Exigua dabit ⁊ multa improꝑabit. Quiaūt n̄ erubeſcit mala facere ē ſicut equꝰ ſine freno. Multos retrahit a malo pudor mūdi quosn̄ retraherꝫ timor vel amor dei: ⁊ qūocūqꝫ quisrecedat vel retrahat̉ a malo: bonū ē. Sed dicitAnẜ. in li. d̓ ſil̓itudinibꝰ ꝙ diabolꝰ cū tētat d̓ malo: oēm erubeſcētiā tollit de mēte: ſꝫ ip̄o ꝑpetrato tantā erubeſcētiā an̄ponit ne pctm̄ ꝯfiteatur:ꝙ apparet ꝙ n̄ poſſit tolerare illa verecundiā: ⁊iō taceat. Un̄ Bern̄. O nimiaⁱ inſania hominum