.IIII.Titulus
offēſe dei. Sꝫ nō tm̄ vt per hoc amittat ꝯfeſſiōeꝫvl̓ intret deſperatōeꝫ. Un̄ Aug. Caueat peccatorne verecūdia ductꝰ diuidat̉ ꝯfeſſiōeꝫ .ſ. dicēdo diuerſa diuerſis. hoc .n. eſt ad hypocriſim tende etſꝑ vēia carere: de. pe. di. v. ꝯſideret̉. Dꝫ ergo eā tēꝑare: qꝛ in ſe bōa ē ꝯfeſſio et vtil̓. Am. Nō hꝫ qd̓erubeſcat cui pctm̄ dimiſſū ē .ſ. ꝑ pn̄iaꝫ: d̓. pe. di. i.¶ Quarta eſt ꝓcurāda .ſ. cū hō tētat̉ de pctō: dꝫꝯſiderare opꝓbriū qd̓ ei in ſequit̉ corā d̓o ⁊ mūdo. ⁊ hoc ml̓tu retrahit hoīes p̄cipue iuuenes: n̄minꝰ qͣꝫ dei timor. p̄s. Lota die v̓ecūdia mea ꝯtrame eſt ⁊cͣ. vtfecit ſuſāna. Sil̓r de ꝯmiſſis dꝫ erubeſce̓: vt ſic magꝭ incitet̉ ad bonū. Un̄. Amb. ſācti qui ꝯſūare piū certamē geſtiūt ⁊ curre curſuꝫſalutꝭ: ſi fortaſſe vt hoīes currūt: nature magꝭ eifragilitate quā peccādi libidīe: ad currēdū fortius ⁊ acriores reſurgūt: pudoris ſtimulo maiorareꝑantes certamīa: de pe. di. ij. ille rex. Uel ēt ꝯderatꝭ v̓tutibꝰ alioꝝ. Un̄ Iſaias. Erubeſce ſyoait mare .i. ẜm Gre. vita ſeculariuꝫ aliqn̄ induciterubeſcētiā ſpūalibꝰ ⁊ religioſis ꝯſiderata negligētia eorum.§. V IDe quibus debet homo erubeſcere ẜm virtutē ponit ea ſapiēs Eccͣi.xli. dicens erubeſce a pr̄e ⁊ mr̄e de fornicatiōe apſide .i. ptāte de mēdacio: a pͥncipe de delicto: a ſꝫnagoga ⁊ ꝑlebe de iniꝗtate: a ſocio ⁊ amico de iniuſticia: de furto de veritate dei ⁊ teſtīo: de diſcubitu in panibus: ab obſuſcatiōe dati et accepti: ⁊ſalutātibus de ſilētio: ab aſpectu mulieris forncarie: ab auerſione vultus cognati: ab auferēdoꝑtem ⁊ n̄ reſtituēdo: a reſpectu ml̓ieris alieni viri: ab amicis de ẜmonibꝰ improperij: ab improperatione dati. Erubeſcāt ⁊ reuereant̉ oēs inimicimei: ꝯfūdant̉ ⁊ erubeſcāt valde velociter: ait p̄s.Inimici nr̄i ſūt ſenſus exteriores ⁊ interiores ꝙaduerſāt̉ ſpūi in ſuis inclīatōibꝰ: vt cōcupiſcibil̓⁊ iraſcibil̓ in quibꝰ motꝰ ſūt oīm paſſionū. Sꝫ inpn̄ia erubeſcūt ⁊ ꝯfūdunt̉ de malis ꝯmiſſis. ¶Prīo ergo dꝫ quis erubeſcere de fornicatiōe q̄comp̄hendit oēm luxuriā. pꝫ ꝑ ſe ꝙ nullū pctm̄inducit hoī tm̄ ruborē ſicut luxuria. Cuiꝰ rō pōteē: qꝛ ē viliſſimoꝝˡ membroꝝ q̄ magis erubeſciton̄dere qͣꝫ oīa alia: ⁊ qꝛ ꝑ eā n̄ ſolū aīam ſꝫ etiamcorpus maculat̉: ⁊ qꝛ mulier turpiter vēdit̉: datenim aīam ſuā diabolo ⁊ corpꝰ hoī ꝓ tribus nūmis qd̓ n̄ faceret d̓ ſuis ſotularibꝰ. Et multo magis d̓ vicio ꝯtra naturā hꝫ erubeſcere: cū agat ꝙbeſtie cauēt ⁊ alter facit ſeꝰ alterius feīam. A pr̄e⁊ mr̄e dicit vel ꝑntibus carnalibꝰ. Uel a deo pr̄e⁊ mr̄e eccl̓a. Si .n. filia alicuiꝰ diuitis erubeſceredꝫ reꝑta in fornicatiōe: eo ꝙ pr̄ poterat honorabiliter eā maritare: qͣnto magis aīa filia dei debꝫerubeſcere de tāto pr̄e: ꝗ pōt eam honoratiſſimemaritare: ſiue xp̄o ꝑ ābſtinētiā: ſiue viro ꝑ honorabile ꝯiugiū ab eo īſtitutū. A mr̄e etiā eccl̓a dꝫerubeſcere ī ꝯfeſſione: n̄ tn̄ tm̄ ꝙ n̄ ꝯfiteat̉ pctm̄
ſuū: qꝛ mala ⁊ peſſima eſſꝫ illa verecūdia. ¶ Secūdo dꝫ erubeſcere de mēdacio: qꝛ potior ē furqͣꝫ aſſiduitas viri mendacis: vt dr̄ Eccͣi. xx. Et qꝛmētiens n̄ ẜuat fidē quā vult tn̄ ſibi ẜuari: ⁊ fallit eū ꝗ ꝯfidit in eo. Et cū dicit veritate etiā iurādo n̄ creditur ei. Et lꝫ corā oībus d̓ mēdacio cūreꝑitur in eo dēbat erubeſce̓: ꝑmaxime tn̄ coraꝫp̄ſidente ⁊ ptāte: qꝛ pōt euꝫ punire ⁊ nunqͣꝫ de eoꝯfidere vt īiūgat aliꝗͥd times ne decipiat. A deoaūt p̄ſidente ſuꝑ oēs dꝫ erubeſcere de mēdacion̄ ſeruate ꝓmiſſiōis in baptiſmo. ꝓmiſit .n. abrenūciare diabolo ⁊ pōpis eius ⁊ eas ipſe ſeꝗtur.¶ Tertio dꝫ erubeſcere de delicto .i. pigritia negligētia. Sene. Turpiſſima iactura ē q̄ ꝑ negligētia fit. A principe aūt dr̄: qꝛ pͥncipi ſiue deo ſiuehoī multū diſplicet pigritia ſerui: ſicut velocitasin oꝑibus multū ei placet. ꝓuer. xxij. Uidiſti homine velocē in oꝑe ſuo: cora regibꝰ ſtabit ⁊ eritan̄ ignobiles .i. negligētes. A deo principe vtiqꝫerubeſcendū ē ꝗ cūcta adducet in iudiciū: ⁊ momentū a tꝑe negligēter expenſū inultū n̄ remāebit. Maledictus oīs ꝗ opus dei facit negligēterdicit Hiene. iiij. ¶ Quarto erubeſcendū ē de iniquitate ⁊ tynagoga ⁊ plebe. Et de eo qd̓ iniq̄ ſibiappropriat qd̓ cōe eſt oībus: vt faciūt vſurarij.tp̄s eqͣliter oībus cōe volunt eē ꝓpriū ſuū. Antiquitus oēs vſurarij vitabatur ſicut excōicati: eterāt in magna ꝯfuſiōe vt vix auderēt corā alijscōparere. Sꝫ ⁊ nūc manifeſti vſurarij ſatis etiāſunt in abhoīatione vt vitent talē erubeſcentiā:n̄ manifeſte: ſꝫ occulte ⁊ ꝑ fraudes ꝯtractꝰ mercatoꝝ ⁊ alioꝝ ſunt pleni vſuris ⁊ deo occultare nōp̄n̄t: vn̄ dn̄t magis erubeſcere. Auari etiā cū acceꝑint abundantiā tꝑalium ad diſtribuēdū pauperibus n̄ ad ſibi retinendū: deberent erubeſcere: qꝛ detinēt res paupeꝝ. Un̄ xp̄s Lu. xvi. Facite vobis ami cos .ſ. pauꝑes de māmona iniꝗtatꝭi. diuitijs ineqͣliter diſtributꝭ: ſꝫ iuſto dei iudicioQuinto erubeſcendū eſt de iniuſticia a ſocio ⁊amico: q̄ cōmittitur in vendēdo ⁊ emēdo ⁊ alijsꝯtractibus: decipiendo tn̄ in p̄cio vel qͣlitate praua reꝝ. Uel in mēſuris ⁊ pōderibus vel ſubſtantia rei mixte ⁊ hiꝰ. Et certe ꝙ amicus ⁊ ſocius inhuiuſmōi ꝯfidat in amico ⁊ ſocio ne d̓cipiat multū hꝫ erubeſcere de fraude cōmiſſa ⁊ iniuſticia.Un̄ in ꝓuer. Ne moliaris aīco tuo malū: cū illehēat fiduciā in te: ſꝫ hodie n̄ ſolū ſociū deciꝑe q̄ritur ſi pōt: ſed pr̄em ⁊ fratrē. ⁊ ideo bn̄ dr̄ Hīe.Unuſꝗſqꝫ ab aīco ſuo caueat: vt in oī fr̄e ſuo nōhabeat fiduciā: qꝛ oīs frater ſupplātans. ¶ Sexto erubeſcēdū ē de furto Lhob. ij. Nō lꝫ nobiscomedere de furto aūt ꝯtingere. Nō pōt alicui.dici maior iniuria qͣꝫ dicere ei ꝙ ſit fur ⁊ latro.Nec aliꝗs patit̉ ſibi dici talē iniuria: qꝛ reputatſibi ad nimia verecūdiā ꝙ talis eſtimet a quoqͣꝫ.qꝛ tale v̓iciū n̄ ſolet eſſe niſi ꝑſonaꝝ viliſſimarū.Sꝫ miꝝ ē ⁊ abuſio magna: ꝙ ꝓ ꝑuīs rebus ſuratis indicit̉ ꝑſonis popularibus magna pena ſu-