Capitulū. VIII.

ad innuendū ꝙ qui ꝯuerſātur in mūdo vt ꝑegrini mūdo deſpecti ⁊ oppreſſi: diuinis ꝯſdlationibus replētur Eze. i. Et Stephanus inter ꝑſecutiones ⁊ictus lapidū vidit celos aꝑtos. ¶ Ad hͦpōt induci illud Luc. viij. Hi afferūt fructum inpatīa. Ubi notātur tria: preꝑatio fructificabilis:ibi .ſ. ſignati ꝑ bonā terrā. ¶ In qͦ ꝯcurrūt qͣtuorſ. ꝙ terra cordis n̄ ſit ꝑ curioſitatē qͣſi a viatoribus ꝯculcata. Secundū ꝙ ſit ſpinis cupiditatis purgata. Tertiū ꝙ ſit a lapidibus ſuꝑbie liberata: ⁊ in hūore hūilitatis fūdata. Iſta tria cōmuniter inducūt triſtitiā ⁊ impatīam. ¶ Quartoꝙ ſit veritate ſcripture ſeminata. ¶ Secundonotatur lucratio delectabilis: ibi: fructū afferūtEt de fructibus qui delectant habes hic ſupra.¶ Tertio notatur exercitatio cōmendabilis: ibi:in patientia. Quid ſit patientia ⁊ de laudibꝰ eius⁊ inductiuis: habes ſupra in. c. iſto ꝑ totum.¶ De ꝑſeuerantia quid ſit: ⁊ circa que ꝯſiſtat: etde eius effectibus. c. viij.Itimo reſtat videre de virtute ꝑſeuerātie. Circa quātria tm̄ conſideremus. ¶ Primo ꝗdſit ⁊ circa quid exiſtat. ¶ Secūdo de eius extremis malitijs .ſ. mollitie ⁊ pertinacia. ¶Tertio deeius effectibus. ¶ Ad videndū aūt quid ſit ꝑſeuerantia ⁊ circa ꝗd conſiſtat: videndū ē qūo advirtutē fortitudints ꝑtineat. Ex hoc enim apparebit non ſolū eius materia: ſed etiā aliaꝝ virtutū que fortitudini annectūtur. ¶ Eſt ergo ſciendom ꝙ fortitudo eſt virtus principalis reſpectuomniū virtutū reſpicientiū aliqua ardua ⁊ in ꝗpus ē difficile firmiter ꝑſiſtere. Huiuſmodi quidem ratio eſt: qꝛ ad virtutē principalē ꝑtinet generalē modū ꝯſtituere circa aliqua materiam: ⁊in illa attendere qd̓ eſt difficillimū ⁊ maxime arduū. Hoc enim ad principalitatē virtutis ꝑtinetModus aūt generalis quē ꝯſtituit fortitudo eſtfirmiter ꝑſiſtere in his que difficultatē habent.Quāto ergo difficilius eſt in aliquo arduo ſe habere: tanto principalior eſt virtus: q̄ circa illudfirmitatē p̄bet animo. Difficilius eſt aūt firmiterſe habere in ꝑiculis mortis in quibus cōfirmatanimū fortitudo: qͣꝫ in maximis bonis ſuꝑandisvel adipiſcēdis: in ꝗbus firmat animū magnanimitas: vel in maximis ſūptibus expēdendis: inquibus firmat animū magnificētia: vel in ſufferendo eqͣnimiter aliena mala ꝯtriſtantia mētemin ꝗbus firmat aīm patientia: vel in cōſtati ꝑmanentia actuū virtuoſoꝝ vbi ꝯfirmat aninum ꝑſeuerantia. Nā firmare aīm circa ꝑicula mortis ēdiſpendiū ꝑſone. In alijs aūt pōt eſſe diſpendiūhonoꝝ tꝑalium aut delectatōnis animi vel quietis. Et apparet ꝙ fortitudo ē pͥncipalis in materia arduoꝝ ⁊ difficillimoꝝ: cui ille quatuor āne-

ctūtur ſicut ſecūdarie pͥncipali. Conueniūt .n. cūea in materia: qꝛ omnes tendūt in aliqd̓ arduū.Sꝫ excedūtur ab ea in hoc ꝙ illud arduū quotendit fortitudo: eſt oīm arduoꝝ difficillimū. Ethec duo reꝗruntur ad hoc ꝙ aliqua virtus iungatur alicui pͥncipali .ſ. ꝯuenientia in materia: etexceſſus ſuꝑ eū qͣꝫtum ad eius maximū. Ex p̄dictis ergo apparet ꝙ virtus ꝑſeuerantie de quaad pn̄s eſt ſermo: fortitudini adiūgitur tanqͣꝫ ſecundaria principali: v̓tpote aīm firmās ne timore infatigationis laxet ex diuturnitate boni opris. Et hec ē quedā difficultas in ſuſtinendo: mror tn̄ ea que ſunt cōtra mortis ꝑicula. Un̄ quedā diffinitio magiſtralis dat̉ de ꝑſeueratiā talis.Perſeuerantia eſt ꝑmanētia in bono diuturnali ⁊ finali. Tullius vo in. i. rheto. ſic eam deſcribitPerſeueratiā eſt circa bn̄ conſiderata ſtabilis ⁊ꝑpetua manſio. Ad inſinuandū virtutē ꝑſeueratie: angelus p̄cepit Lot egredienti de terra ſodomoꝝ: ꝙ non reſpiceret poſt tergū: cuius ꝯtrariūfecit vxor eius: que iccirco verſa ē in ſtatuam ſalis. Gen̄. ix. In hoc inſinuat dn̄s: ꝙ incipienti bonū opus non eſt deſiſtendū ab eo ꝑ contrariumactum: qꝛ ſicut ip̄e dicit in euāgelio. Nemomittens manum ad aratꝝ ⁊ reſpiciens retro: aptuseſt reguo dei. Lu. ix.Fſema perſeuerantie ſunt duo: vnū ẜm defectū: ⁊ dicitur molliciesaliud ẜm exceſſū: ⁊ dicitur ꝑtinacia. Mollis dicitur a muliebritate ⁊ ſicut ꝑſeuerātia in hoc conſiſtit: ꝙ non recedit a bono ꝓpter diutinam ꝑfectionē difficiliū ⁊ arduoꝝ: ita mollis dicitur qui d̓facili recedit a bono ꝓpter aliqua difficilia queſuſtinere non pōt. Nam dr̄ molle qd̓ facile cedittangenti: non aūt iudicat̉ molle qd̓ cedit fortiterimpellēti. Nam valde ſtabilia cedūt a maximisimpellētibus: vt turres a machinis: nec tn̄ dicūtur molles. Sil̓r ſi quis deficiat a multū impellentibus: vt ſunt ꝑicula mortis: nō dr̄ mollis: ſꝫtimidus: ſed mollis dr̄ qn̄ circa quedā alia n̄ taꝫdifficilia cauſātia animi fatigationē: vel triſtitiāꝑꝑ diuturnitatem tꝑis recedit a bono oꝑe. Mollis fuit ppl̓s iſrael qn̄ in deſerto fatigatus ex itinere cepit murmurare. Similiter qn̄ reuerẜ exploratoribꝰ terre ꝓmiſſionis: volebant reuerti īegyptū audita relatione eoꝝ. Sꝫ nō fuit mollisIoſue caleph firmi ꝑmanētes ¶ Pertinax autēdr̄ qui in ꝓpria ſnīa ꝑmanet plus qͣꝫ oꝫ. Un̄ pertinax valde tenax dr̄ ꝗ vult ſe tenere firmiter ī oībus que ꝯcipit. Et naſcit̉ ẜm Gre. in moral̓. hocviciū ex inani gl̓a. Hec eſt aūt dr̄a inter angeluꝫ⁊ hoīem: qꝛ angelus cū apprehēdit intellectu aliquā rem ſubito intelligit eā ſine diſcurſu rōnis:cum oībus eius ꝓprietatibus: ⁊ ſic etiā volūtateīmobiliter adheret. cui ꝑ amorē adheret. Hō .n.cū ſit rōnalis non intelligit niſi ꝑ diſcurſū rōnisde noto ad ignotū ꝓcedendo: ⁊ qd̓ ei aliqn̄ videt̉