.III.Titulus

Diabolus aūt volens hominē totaliter ꝑdere: intenebris peccatoꝝ incipit ab intellectu qꝛ eſt lucerna: vt ip̄m obſcuret ne videat qd̓ agendū ſit:hoc enī habito facile eſt ei homine ducere quovult: ſicut qui duxerit cecū quocūqꝫ ſe vertat cecū faciliter trahit. Exemplū in Nabulchodonoſor qui in ꝓſperitate ꝯſtitutus in tantā mētis cecitate deuenit vt ſuꝑbe diceret. Nonne hec ē babylon magna: quaꝫ ego edificaui in robur fortitudinis mee ⁊cͣ. Sꝫ hoc dicto fuit ita a deo punitus: vt amiſſo vſu rōnis: verteretur in beſtia: qͣꝫtum ad eſtimationē alioꝝ aſpicientiū eum. vndecū beſtijs in deſerto habitauit ꝑ. vij. tꝑa. i. annosvel ẜm alios .i. ſeptē mēſes Dan̄. iiij. de pe. diſt. i.§. ex his itaqꝫ. ¶ Secūdo ex aduerſitate voluntas deprauata in melius cōmutatur. Aliqn̄ eniꝫꝯtingit ꝙ hō rebus tꝑalibus deditus tm̄ īmergitur in eaꝝ amorem ꝙ nullis ꝑſuaſiōibus monitis ſeu p̄dicationibus euelli pōt: ſed inſeꝑabilit̓cū mundo videtur ligatus ẜm illud p̄s. Conglutinatus eſt in terram venter meus. Aliꝗ vero admodū terreſtriū aīalium repētiū que a terra eleuari n̄ pn̄t: terrenis ⁊ caducis inhiant ⁊ adherētTunc aūt iraſcentis dei ſignū eſt: ſicut dictum eſtſupra: ſi ſic laſſatis habenis libere agat: quicꝗdeoꝝ volūtati placitū fuerit nulla aduerſitate cōcuſſi. His enī tanqͣꝫ deſperatis: diuina ſeueritasacrius ſupliciū r̄ſeruat. Un̄ pulchre dicit. Uale.max. Lento gradu ad ſui vindictā diuina procedit tra. Tarditatēqꝫ cum ſupplicij grauitate cōpenſat. Et in Iſaia. xxvi. c. dicitur. Miſereamurimpio ei .ſ. in hac vita nō aduerſando. Et poſteaſubditur: ⁊ nō dediſcat facere iuſticiā. Et ſecundo Macha. vi. Nō ſinere peccatoribus ex ſnīa:id eſt ad ſui placitū agere: ſꝫ ſtatim vltione adhibere: magni bn̄ficij indicium eſt. Non enim ⁊cͣ.Et Aug. Nihil infelicis infelicitate peccantium:qua pena nutrit̉ impietas: ⁊ mala volūtas veluthoſtis interior roborat̉. Manaſſes rex iuda peſſimus fuit ſuꝑ oēs reges iuda: ⁊ diutius regnauit multa mala faciēdo: ꝓpter que tādē captia rege aſſyrioꝝ: ⁊ ductus in babylonia in carorē: ꝯuerſus ad veram pnīam oras exauditꝰ fuit⁊ reductus in hierl̓m in regnū ſuum. ij. ꝑalip. xxiij. ¶Tertio ex aduerſitate ꝯcupīa refrenat̉. Cuꝫenim corpus ꝑ flagella atteritur cor circa libidinis delectationes nō vagatur. Non .n. vacat decarnalibus cogitare. Et hoc ad bonū interiorishominis ꝓcedit. Un̄ dicit Greg. Quis neſciat ꝙmulto meliꝰ ē ardere flāmis febriū qͣꝫ igne viciorū ⁊ tn̄ cum febre corripimur: medela q̄rimusac vicioꝝ eſtum ꝗ occupare nos poterat ꝯſiderare negligimus. Uidemus īmaniſſimas beſtias amaxīs voluptatibꝰ coherceri doloris metu. Filius ꝓdigus accepta portione ſubſtātie dum om̄iaꝯſupſiſſet in regione longinqua viuendo luxurioſe: neceſſitate famis vrgēte ad pr̄em redijt rectis voluptatibus ſui s. Lu. xv. In vitis patruꝫ

legitur: ꝙ cū quidam de fornicatione fortiter tēptaretur: nec ieiunijs: vigilijs: ⁊ or̄onibus ceſſaret temptatio: tandē abbas ſuus p̄cepit alijs monachis ꝙ multas ei moleſtias faceret: et cū hoceum accuſarent tanqͣꝫ ip̄e alijs ſeciſſet iniurias.Qui poſt aliquot tp̄s interrogatus ab abbate ſiamplius tēptaret̉: rn̄dit mihi viuere n̄ licet: ⁊ fornicari libet. ¶Alij v̓o tres fructus videntur ꝑtinere ad iuſtos ꝗbus etiam expedit ſufferentiamhr̄e circa penaꝝ exercitia. Et ē pͥmus fructus argumentū exꝑientie: ſecūdus ſcutū cuſtodie: tertius premiū glorie. ¶ Primus ergo fructus eſtargumentū exꝑientie quo ꝗs experitur ꝓpriasvires. Nemo n. dicit Greg. qͣꝫtum ꝓficit inter ꝓſpera cognoſcit: ꝓpter qd̓ decipiūtur aliqui gloriantur ſe multas virtutes hr̄e: vicijs ſe n̄ ſubiacere: nulla aduerſitate ferri. Sed tales interduꝫſi ex aliꝗbus iniurijs illatis ſe tangi ꝯſpexerint:ꝓtinus in verba ꝯtumelie vel ſigna imꝑtatiue ꝓrumpūt. Et ideo dr̄ Eccͣi. xxvij. Uaſa figuli ꝓbatfornax ⁊ hoīes iuſtos tēptatio tribulatōnis. Nōenim artē gubernandi mare trāquillū aut ventus obſequēs on̄dit: ſed cū fluctus inundās gubernacula eruperit: vel vētus validus nauē cōcuſſerit. Sathan a deo petiuit ptātem ꝙ in Iobmanū mittere poſſet ad hoc ꝙ de ipſo exꝑimentū ſumeret Iob. t. ¶ Scd̓s fructus ex aduerſisſequēs iniuſtis: eſt ſcutū cuſtodie: apl̓s. ij. ad Corin. xij. teſtatur: ꝙ ad ſui cuſtodiā datus eſt ei ſtimulus carnis: Cuius rōnem ibi aſſignat dicēs:Ne magnitudo reuelationū extollat me. Un̄ cūdn̄m ter rogaret vt ſtimulū a ſe auferret: ⁊ dixitſibi. Sufficit tibi gr̄a mea. q. d. Eſto ꝯtentus ſi teꝑ aduerſa flagellatuꝫ mihi gratum p̄ſeruo. Hocꝓculdubio ꝑ exꝑientiam videmus: ꝙ freq̄nterſanctus hō: niſi ſub diſciplina aliqua arceat̉: faciliter ad aliqua ꝓlabitur. Natura .n. hūana ꝑſui corruptionē ꝓcliuior ē ad vicia qͣꝫ ad virtites ⁊ ideo ſtatim ip̄a ſua libertate abutit̉: niſi aliqua aduerſitate terreatur. Un̄ dicit Gre. de Salomone ꝙ iccirco cor ſalomonis fūditus ſapīaꝫdeſeruit: qm̄ eū nulla exterius diſciplina cuſtodiuit. Legit̉ de quodā qui orās ⁊ recōmendansſe. b. Thome martyri de canthuria ꝓ ſanitate obtinēda: cum recuꝑaſſet dubitans vtrū vtile eſſꝫaīe ſue: orauit vt reuerteret̉ infirmitas ſi aīe ſuevtile foret ⁊ reuerſa eſt. ¶ Tertius fructus ē premiū glorie. Ubi ſciendū eſt: ꝙ iſte ē quidā generalis fructus qui ꝯſequit̉ ad om̄ia p̄dicta. Undeſola hec ꝯſideratio ſufficiens ē ad mitigandumaduerſitates. Conſideratio .n. pͥmij minuit vīⁱ flagelli vt dicit Gregorius. Eſt tn̄ ſciendū ꝙ mūdana aduerſitas directe ordinat̉ ad premiū glorieſicut ad ꝓprium effectū. Un̄ Iſa. v̓. dr̄. Ecce agricola expectat p̄cioſum fructuꝫ terre: patienter ferens donec accipiat tꝑaneū ⁊ ſerotinū. Ezechielꝑegrinus ⁊ exul in caldea ſtās in medio captiuorū vidit celos aꝑtos: ⁊ habuit multas viſiones: