Capitulum. VII.

ex eo ꝙ non fuit factū ẜm ꝯſiliū ſuū tāto doloreꝯſternatꝰ ē ꝙ ſeip̄m ſuſpēdit. ij. re. xvij. §. XVI.Tredecimū remediuꝫeſt ꝯſideratio neceſſitatis patiēdi: qꝛ aliter ad regnū dei n̄ ꝑuenitur. Un̄ dr̄ in actibus apl̓orumxiiij. c. Per multas tribulatōnes oportet nos intrare in regnū celoꝝ. Magna .n. bona nō acquirūtur niſi magno labore: aut magno p̄cio ſeu valore. Ecce vt lucreris rem terrena: maria trāſis:ſpacia terraꝝ ꝑagis: infinitis ꝑiculis: laboribus:ſudoribus te exponis: qͣꝫto magis ſi deū ⁊ celumacꝗrere velis. Merito ergo aliqͣ aduerſitate exercitādi ſumus ꝗ tot bona reẜuamus. Un̄ dicit̉Greg. ſi illic dulcia petimus: neceſſe ē vt hic priꝰamara toleremus. Et Aug. dicit. Quid miꝝ ſi flagellat cuſtodiēs ꝑuulos dn̄s: quos gr̄a deꝰ q̄ritheredes. Bene ergo dictū eſt in eccl̓aſtico vſqꝫ ītp̄s ſuſtinebit patiens ⁊ poſtea reditio iucunditatis: quod de eterna iucunditate intelligēdum ē:⁊ ꝙ indubitāter credas de hac vita aliter n̄ poſſetranſiri. Attende ꝙ ille ꝗ erat dn̄s: ⁊ cui nulla pena debebatur: qꝛ peccatū non fecit nec inuētusē dolus in ore eius: vt dr̄ Iſa. non aliter de hocmūdo tranſiuit. Un̄ diſcipulis eūtibꝰ in emausarguēdo: dixit. Nōne oportuit xp̄m pati ſic: ⁊ itaintrare in gl̓am ſua. Ad hͦ ſūt qͣꝫplurime aucͣtes:vt dr̄ Mat. v. Beati ꝗ ꝑſecutione patiūtur ꝓpteriuſticia. Et iob. v. Beatus ꝗ corripitur a dn̄o. EtIaco. i. Beatus vir ꝗ ſuffert tēptationeꝫ ⁊cͣ. Et. i.petri. iij. Si ꝗd patimini ꝑꝑ iuſticiam beati. Apl̓shanc ꝯnīam neceſſariā oſtedit. ij. ad thi. iij. dicēs.Om̄es qui pie volūt viuere in xp̄o ieſu: neceſſeeſt vt ꝑſecutionem patiantur. Et Liberius papaMat. x. Qui ꝑſeueraue̓it ī finē hic ſaluꝰ erit. Un̄nanqꝫ beata ꝑſeuerātia eſt niſi a v̓tute patīe: qm̄ẜm apl̓m. Om̄es qui pie volūt ⁊cͣ. vij. q. i. ſuggeſtim. Et Aug. q. e. §. eſt ⁊ aliud genus. Eſt ꝑſecutōiuſti vel a leone in impetu: vel a dracone in inſidijs .i. vel manifeſta vt per tyrannos: vel occulta vt ꝑ mala exempla hominū. Un̄ om̄es clamētdeus in adiutoriū meum intēde. Exemplum inLazaro vlceroſo. In Greg. papa tam infirmo: ⁊in alijs multis.§. xVII.Quartudecimū remediū eſt ꝯſideratio diuine ꝓuidētie: ſe extendensad oīa que circa homines diſponūtur. Ubi ſciēdum: ꝙ diuina ꝓuidentia includit duo .ſ. cognitionē de rebus: ⁊ eoꝝ directionē ī finē. Cognitioquidē eſt vl̓is ⁊ ꝑfecta ꝑtingens vſqꝫ ad minimarei: ẜm illud qd̓ dixit dn̄s Lu. xij. Capilli capiti.veſtri oēs numerati ſunt. Cum .n. deus agat perintellectū: ad tm̄ ſe extendit eius cognitio ad qͣntum ſe extendit eius cālitas. Cum aūt deus ſit pͥmū ⁊ vl̓e agens: eius cālitas ad oīa entiā ſe extēdit: non ſolū qͣꝫtum ad ſpēs rerum: ſed etiā qͣꝫtūad indiuidua: ⁊ quecūqꝫ indiuiduis accidūt vel

accidere pn̄t. Neceſſe ē ergo oīa hec eius cognitioni ſubiacere. Un̄ de diuina ſapiētia dictum ēSap̄. viij. Attingit a ſine vſqꝫ ad finem fortiter: ⁊diſponit oīa ſuauiter. Quicꝗd ergo agitur circacreaturas qͣꝫtūcunqꝫ minimas a deo eſt p̄uiſumcū nihil ſue ſapientie occultū effugiat. Nā ſicutdr̄ ad Hebre. iiij. Om̄ia nuda ⁊ aꝑta ſunt oculiseius. Ulterius directō reꝝ in finem que in noīeꝓuidentie importat̉ eſt quedā ordinatio in deū:cum deus ſit finis omni creaturarū ⁊ maximerōnalis que vſqꝫ ad participationē ſue beatitudinis nata eſt ꝑtingere. Ꝙ aūt deus ordinet hominē in ſeip̄m: ſe ei ꝓ fine exhibendo eſt ſignumineffabilis dilectionis. Nam cum deus ſit ſumme bonus: ſummū bonū hominis ē ad ip̄m peruenire poſſe. Deus ergo qui ē reꝝ omniū cognitor et eaꝝ in ſeip̄o ordinator: cognoſcit menſurāvirtutis hūane. vnde interdū ei ſubtrahit exteriora bona: ⁊ aduerſa īmittit eo ꝙ ꝯſiderat hec expedire ad cōſecutionē eterne felicitatis. ¶ Predictis igitur diligēter inſpectis: homo in aduerſitate ꝯſtitutus dꝫ cogitare aduerſa que ſibi eueniunt eſſe cognita a deo: nec ea caliter eueniſſe.Inſuꝑ conſideret deuꝫ eſſe patrem ſuū ⁊ ex hocpium ꝓuiſorem ꝗ nihil ſue creature īferret: veleuenire ꝑmitteret: niſi qd̓ ſibi ad ſalutem expedire cognoſceret. Pater enim filiū diligit: ⁊ vimflagelli quo filium verberat nouit. Ex predictaꝯſideratione homo inter filios dei ſe ꝯſtituit aduerſa ſuſtinens. Et tunc ꝓ certo teneat ea ad ſalutem anime deo diſponente ordinari: ẜm illudapl̓i ad Ro. viij. Diligētibus deū omnia cooꝑantur in bonū. Exemplū Moyſes ꝑcuſſo egygtio⁊ rep̄henſo hebreo diu exulauit in terrā madianpaſcēs oues iethro ſoceri ſui: tādē ꝑ diuinā ꝓuidertia deus pharaonis ꝯſtituitur: pͥnceps iudeorū efficitur ⁊ diuinis allocutionibus vltra omnes amicos dei ꝑfruit̉. Dauid infantulus ab hominibus deſpectus: ſe an̄ oculos diuine ꝓuidentie magnus in regē aſſumit̉. i. Reg. xvi. Et poſtmultas ꝑſecutiones a ſaule ꝑpeſſas regnū tꝑaleconſeꝗtur: ⁊ poſtea eternum.§. xVIII.Quiutum decimum etvltimū remediū eſt ꝯſideratio fructuum qui exaduerſitate cōſequutur. Fructus aūt poſſūt numerari. vi. quoꝝ tres ꝑtinēt ad peccatores ꝗ exaduerſitate corriguntur. Primus ē intellectusexcecati illuminatio. Scd̓s volūtatis deprauateꝑmutatō. Tertius ꝯcupīe refrenatio. Prīo ergoex aduerſitate intellectꝰ illuminat̉. Circa qd̓ ſciēdum: ꝙ oculus aīe ad videndū ea q̄ ſunt agēdaē intellectꝰ. Eſt .n. ſic̄ lucerna in domo: ꝑ qua cernunt̉ oīa q̄ in ea ſūt: q̄ſi extinguit̉: iam oīa in tenebris ſiūt: ⁊ nihil videri pōt. Sic ⁊ ſi lumīe intellectus obtenebreſcit ꝗcquid in te erit tenebroſumerit. Iuxͣ illd̓ qd̓ dr̄ ī euā. Si oculꝰ tuꝰ fuerit neqͣꝫſ. ꝑ lumīs pͥuatōnē: totū corpꝰ tuū tenebroſū erit