.III.Titulus
Decimum remediumeſt ꝯſideratio nobilitatis ꝓprie nature: ad quamexteriora aduerſa n̄ ꝑtingūt. Aduerſa .n. que diuitias tollūt n̄ animi: ſꝫ fortune bona diripiuntNō ergo hō torq̄ri hꝫ in aduerſis: ſꝫ potius dꝫ d̓apertis inſidijs ſecurus exiſtere: qꝛ ſicut dic̄ Seneca. Munera fortune ſunt inſidie ⁊ qͣſi viſcatabn̄ficia: qd̓ eniꝫ ſub fluctuātibus bonis fallacisfortune latebat: ſuccedēs mutatio detexit. Narrat Ualerius maximꝰ de Craſſo ꝗ ꝓpter magnitudinē diuitiaꝝ locupletis nomē accepit: inopiaſubſequēter appellationē dedecoris ſortitus ē.Nam cū egenus ābularet amara ſuggillationenō carebat. Ab occurrētibus .n. deriſori diuesſalutabat̉. Item aduerſa q̄ ab honoribus deprimūt: nihil ab honorato demūt. Nō .n. honor ē inhonorato: ſed in honorantis oꝑatione. Nihil ergo ꝑdit aīmus verus: ꝗ vanitate n̄ cupit inflari:n enim honor hoī tribuit veritatē: ſꝫ opinionē q̄tanto ē fragilior qͣꝫto multitudo q̄ d̓ hoīe opinatē mutabilior. Infinitis .n. mōis: aut ꝑſuaſionibꝰ:aut circa rē n̄ mutatā accidētibus mutatis: vulgi opinio mutat̉. Exemplū de xp̄o ꝗ dn̄ica in ramis palmaꝝ fuit ita honorificatus ⁊ magnificatꝰin ppl̓o iudeoꝝ: ⁊ ſequēti feria ſexta ita abhominatus ⁊ d̓ſpectus: ⁊ mortuꝰ ē. Narrat ēt Ualeriꝰde quodā alio noīe Craſſo ꝗ tanta in ꝯſulatū claritate refulſit: vt ſenatus pronus diceret̉. Deīdeppl̓i opinione mutata an̄ totius romani vulgi aſpectu manibus carnificū fuit laceratꝰ. Itē accidentia egritudinū ⁊ incōmoda ſenectutis tm̄ corpus frangūt ad aīm aūt nōˡ attingūt. Corpus enīinſtrumentū eſt aīe: maxime in acꝗrēdo virtutēNō refert autem quale ſit inſtrumentū vel cuiuſmodi materie: dumō deſeruiat agenti ad effectū ſui operis. Aīus autē ordinatus eque corꝑecōfracto: ſicut ſano vtitur ad virtutē: īmo corpꝰvalidū frequēter infirmis animis occaſio ruineē. Un̄ Amb. Qd̓ nocet corꝑi iuuat ſpūi. egritudocarnis pctm̄ repellit. Luxuria ⁊ ꝓſperitas pctm̄adolet. i. nutrit: de pe. di. iij. Non ergo aduerſa ēcunqꝫ pn̄t aīm tangere: niſi qn̄ in eis īmergit̉. vn̄Sene. in li. de ira dicit: vt ſuꝑior ꝑs mundi ⁊ ordinatior ⁊ ꝓpinquior ſideribus n̄ impellit̉ tēꝑeſtate: ⁊ caret tumultū oī: inferiora v̓o ſulminant.Sic ſublimis aīmus .ſ. ꝑ virtutē: ſemꝑ eſt ꝗetus⁊ tranquilla ſtatione locatus. Et iō ꝓbat idem sͣin eo. li. ꝙͣ ſapiens nihil pōt ꝑdere: qꝛ oīa in ſe repoſuit: qd̓ ꝓbat exēplo cuiuſdā ph̓i: ꝗ capta ciuitate ſua: cū oīa ꝑdidiſſet etiā filios veniēs ad aliam pr̄iam: interrogatus an aliꝗd ꝑdidiſſet. Rn̄dit nihil. Om̄ia .n. mea mecū ſūt. Et loq̄batur devirtutibus ⁊ ſcīa. In hiꝰ figurā legitur Mat. iiijDn̄m xp̄m ſiccis pedibus ſuꝑ vndas ambulaſſead innuendū ꝙ diuinꝰ hō ſuꝑ hiꝰ mundi varioseuētꝰ tāqͣꝫ ſuꝑ fluctuātes vndas pedes ſuoꝝ affeetuū debet hr̄e eleuatos. Hoc aūt homo aſſequi
tur qn̄ ꝑ ꝯtemplatōnē ad diuina ꝯſurgit. Lūc .n.aduerſa n̄ timet. Un̄ Iob dicebat. Pone me iuxͣte: ⁊ cuius vis manus pugnet ꝯͣ me. .§. XIIII.Undecimū remediuꝫeſt ꝯſideratio penaꝝ: quas mūdani homines ſuſtinent in peccatis adimplēdis vel tꝑalibus acꝗrendis. Uidemus .n. ꝙ hoīes mūdi vt adimplere poſſint ſua deſideria: aut aliqua lucra dānoſafacere: infinita ꝑicula ſubeunt quotidianis cruciatibus affligunt̉: mortibus: itineribus ⁊ ꝑicul̓maris: ⁊ latronū ſe exponūt: ⁊ frequēter ꝯcupitan̄ aſſequūtur: ſꝫ poſt multos labores quos in hiꝰconatibus hn̄t: cruciatū gehēnalē ꝓ fructu recipiūt. Un̄ dr̄ ecc̄i. xxi. Uia peccantiū ꝯplantata lapidibꝰ ⁊ in fine illius inferi ⁊ tenebre ⁊ pene. Adlr̄am. Uia peccātiū ē lapidoſa ⁊ difficilis ad trāſſeundum. Et terminus ad quē deducitur ē doloribus plenꝰ: ⁊ hoc ē qd̓ dicunt dānati Sap̄. v.Laſſati ſumus in via iniꝗtatis ⁊ ꝑditiōis: ambulauimus vias difficiles: viā aūt dn̄i ignorauimꝰSi ergo tot aduerſa ſuſtinent ꝓ his noxijs acꝗrēdis: ad q̄ frequēter ſeꝗtur pena eterne danatōnis: magnū remediū dat̉ iuſtis ad ſuſtinēdū patiēter aduerſa ꝓ vita bona ⁊ beata. §. XV.Duodecimum remedium eſt ꝯſideratio irritatōnis ⁊ triſtitie quā incurrit homo ꝑ impatiētiam. Ubi ſciendū ꝙ homo habet duplex generale remediū: ad qd̓ debrecurrere quādo aduerſa patitur. Unum quidēeſt regula ꝓprie rationis ꝑ quam poteſt ſuos motus compeſcere ⁊ infra ꝓprios limites ſe tenere.Debet .n. homo bonū rationis prepōderare om̄ibus bonis extrinſecis ⁊ vindictis quarūcūqꝫ iniuriaꝝ: quas tanqͣꝫ magnanimus dꝫ ꝑuipendere⁊ a memoria repellere: tunc .n. in mēte ſua ꝗetuserit: nulla modeſtia agitatus. Un̄ dr̄ de Octauiano ꝙ oīm recordabatur p̄ter qͣꝫ iniuriaꝝ. Aliudremediū efficacius ⁊ pͥncipalius eſt regula eterna q̄ eſt ipſe deus. An̄ .n. homo ꝑ virtuteꝫ rōnisſibi nō ſufficit: hūanis ſiquidē ſubſidijs vndiqꝫdeficiētibus: aīam debet ad deū leuare: ⁊ ab ip̄oꝗ ſolus eſt adiutor in tribulationibus ſubſidiuꝫpetere. Un̄ malignis mouētibus ẜmones aduerſus iuſtos: ⁊ iacula penetrantia corda: p̄s: hoc remediū perſuadet dicēs. Iacta cogitatū tuum indn̄o ⁊ ip̄e te enutriet. Qd̓ bene legit̉ feciſſe ioſaphat rex iuda: ꝗ audito ꝙ multitudo maxima ꝯͣeū veniebat: a qua nullo humano ſubſidio poterat ſe defendere: totum ſe cōtulit ad rogādumdominum dicens. Cum ignoremus ꝗd agere debeamus hoc ſolum reſidui habemus vt oculosnoſtros ad te erigamus. ij. paralip. xx. Hoc duplici refugio priuat ſe homo per impatiētiam .ſ. rationis et dei. Nihil autem homini periculoſius:et dānoſius qͣꝫ irruentibꝰ aduerſitatibus dare ſeimpatiēte ⁊ deſꝑatōni. Exēplū in achitophel: qꝛ