Capitulum. VII.

ꝓficiunt: ſi te inuocāt ꝓ huiuſmodi acꝗrendis ꝓpe es eoꝝ exauditōni ⁊ a verberationē renū eoꝝlonge. Un̄ hic rn̄det ⁊ precatur. Cōgrega eos qͣſigregē ad victimā: quaſi dicat. Ad victimā infernalis pene velut grex porcoꝝ ſunt congregandi⁊ tūc ſanctificabis eos .i. te in eis vt ſanctus ⁊ iuſtus appareas: vlciſcendo te de eis in die occiſionis eoꝝ. Un̄ Greg. Iniuſtus ad debitā mortemcurrēs: effrenatis voluptatibus vtit̉: qꝛ ⁊ vituliꝗ mactādi ſunt in liberis paſcuis relinquūtur.Bn̄ ergo dicit Sene. in li. de ꝓuidentia. Nihil inquit ē infelicius eo: cui nunqͣꝫ accidit aliquid aduerſi. male .n. iudicauerūt dij de eo. Facit ad hocqd̓ habet̉ de pe. di. iij. Quid ergo turbamur. Nemo videns malus ꝓſperitatem hr̄e: turbet̉. Nōpōt malus in oībus eſſe malus: ſꝫ hꝫ aliqua bona ꝓ quibus remūeratur tꝑali ꝓſperitate: vt inalio mūdo plene puīatur. Exemplum de diuiteepulone ſepulto in inferno: cui dictū fuit. Recepiſti bona in vita tua Lu. xvi. Exemplū etiam deillo vbi hoſpitatus eſt. b. Amb. v̓adēs romam ꝙſemꝑ habuerat magnā ꝓſperitatē: ⁊ poſt receſſūambro. ⁊ ſocioꝝ ad admonitionē eius: abſorbteſt a terra cū omnibus ad ſe ꝑtinētibus: ⁊ remāſit ſignū: ꝓfundiſſima fouea..§. XI.Octauū remediū ē coſideratio ignorātie ⁊ cecitatis: quā īducit ſtatusꝓſperitatis. Dementiā mirabilem incurrit hō ꝓꝑſperitate arridēte ſibi: qd̓ foris ⁊ in pn̄ti tm̄ eſthō .n. ſenſualis ꝗnimis in delectationibus ſenſuū delectat̉: ſolū ad hoc: ⁊ nūc mouetur: n̄ extendens ſe ad futuꝝ tp̄s: aut n̄ putans ꝙ futuꝝ tempus aliud ſecū ferat qͣꝫ pn̄s nūc habeat. Et ideomore bruti hoc ſolum apprehēdit qd̓ ſentit: ⁊ ſicud n̄ nouit qͣꝫ ꝙ eius ſenſibus pn̄tialiter offerr̄: ꝑꝑ qd̓ his quibus delectando inheret vehemēter affectus: ea ſola cogitat ſine ſucceſſiōe cōtrarij. Sed in hoc eſt magna hoīs ſtoliditas: quitanto falſitatis errore decipit̉ n̄ cōſiderans ꝙ eaq̄ in tꝑe agantur ꝯtrarijs ſucceſſibus īmutanturCarnalis voluptas iuuentutē delectat: ſꝫ ſi inſirmitas aut ſenectꝰ aduenerit: quoꝝ alteꝝ vel vtrūqꝫ vitari non pōt corpus ꝯterit: cui mox carnaliaaut deſipiūt aut deficiunt. Ecce on̄ſa carnis oblectamēta: qͣꝫ cito hoīem fallendo derelinquūt. Diuitie hoīm ſufficientiā ꝓmittunt: ſed hec ꝓmiſſiofalſa ē ⁊ incerta. Latronū .n. inſidijs ac fortuitiseuētibus ⁊ ꝑiculis ſubſunt: vn̄ ſuos poſſeſſoresdeſerēdo fallūt. Frequēter .n̄. ſicut ſacra ſcriptura teſtatur: diuitie congregātur in malū dn̄i ſui:tum qꝛ ad laborē ⁊ ſolicitudinem acquirūtur: ⁊cū timore poſſidētur: tum etiā qꝛ earuꝫ abuſusvtentes ad ꝑnicioſos terminos deducūt: ſicut ſepe docuit exꝑientia. Honores hoīem ī ſublimoponūt: ſed diu in alto eū ſtare non ſinūt. Montibus .n. valles ſemꝑ adiūguntur: nec mons ſinevalle fuit: ſicut nec elati diu ſine dep̄ſſiōe manēt

Omnis .n. qui ſe exaltat hūiliabitur: ait veritasin euā. Generoſa ꝓles claritate genitori tribuere videtur: ſed frequēter meſticiā adducit ⁊ dolorem: ⁊ vn̄ pater gl̓am ſe habere credit: in̄ freq̄nter patitur ignominia. In cunctis ergo hūana ꝓſperitas hoīem decipit: ⁊ ſe falſam on̄dit: qꝛ queexterius ſe hr̄e p̄tendit: veraciter ſuis amatoribus nō tribuit. Exemplum de diuite cuius agervberes fructus attulit cui dictū fuit. Stulte animā tuam hac nocte repetent a te ⁊cͣ. Lu. xij. Ibivide. Et ꝙ facit ꝓſperitas hominē quaſi fatuuꝫoſtendit. Ambro. ſuꝑ lucam in dicta parabola dicens. Sicut qui ꝑ inſaniam mente tranſlata ſūtnon iam res ipſas ꝓut ſunt: ſꝫ paſſionis ſue fantaſias vident: ita etiam mēs auari vinculis cupiditatis aſtricta ſemꝑ auꝝ videt: ſemꝑ redditꝰ computat: gratius auꝝ qͣꝫ ſolem intuetur ⁊cͣ. Et habetur di. xlvij. ſicut hi..§. XII.Nonū remedium ē coſideratio breuitatis tꝑis qd̓ in aduerſitate cōſpicitur. Tempus .n. vite pn̄tis breue eſt ⁊ quaſi momentū comꝑatione vite eterne. Un̄ dicit Iac. incano. ſua. c. iiij. Quid .n. eſt vita noſtra niſi vapoad modicū parens. Et in Iſa. dicente dn̄o ꝓphete ꝙ clamaret. Quid clamabo īquit. Clama. Omnis caro fenū. Fenum quidē cito decidit: ⁊ carobreui tꝑe marceſcit. In breui ergo tꝑe diu ꝓtēdiaduerſa non pn̄t. Ex breuitate ergo tꝑis breuiserit patiētis aduerſitas. Un̄ dicit apl̓s. ij. ad corī.iiij. Id quod in pn̄ti eſt momētaneū ⁊ leue tribulationis nr̄e ſupra modū in ſublimitate oꝑatur īnobis eterne glorie pōdus. ꝙ .n. dicit eterne glorie pōdus: rn̄det ei ꝙ dixerat momentaneū ⁊ leue tribulationis nr̄e. Nā id quod in pn̄ti eſt momentaneū ⁊ breue: v̓tute patīe cōmutat̉ in eteruū. Ꝙ vero dicit leue .ſ. ad portandū ꝯmutat̉ inpōdus gl̓e q̄ tāto erit ſuauior: qͣꝫto ponderoſiori. intēſior. Felix cōmutatio ⁊ penitꝰ hec mutatiodextre excelſi de breui ⁊ tranſitorio ad eternumde leui pena ad īmēſitatē gl̓e ꝑuenire. Signant̉aūt ſubiugit apl̓s leue ad momētaneū qꝛ qͣꝫtumcūqꝫ tribulatio ſit brenis ī tꝑe: ſꝑ tn̄ tribulato deꝰaſſiſtit vt leuiꝰ tribulationē ferat. Pn̄tia gͦ diuīeꝯſolationis etiā ip̄m momētū tribulationis alleuiat. Propter hͦ bn̄ dicit apl̓s: ꝙ deꝰ facit cū tentatiōe ꝓuentū. Un̄ Iſa. xliij. Aū tranſieris ꝑ aqͣstecū ero: ⁊ flūia n̄ operiet te: ⁊ cuꝫ ābulaueris inigne n̄ ꝯburerꝭ. Tres pueri ſocij Daniel̓ .ſ. ananias: azarias ⁊ miſahel: qꝛ noluer̄t adorare ſtatuā:miſſi ſunt in fornacē ardentiſſimā. Sꝫ valde modicū ſteterūt. Et etiā ꝓ illo modico n̄ cōtriſtatusē eos ignis: ſꝫ ꝑfuſi ſunt rore celeſti Han̄. iij. Sicboni ⁊ ſi ponūtur in magnis tribulationibus: qꝛnolūt ſe mūdo ꝯformare ⁊ iniuſtis p̄ceptꝭ obedire: modicū durat tribulatio: ⁊ tūc ēt metaliter adeo ꝯſolant̉. Sic̄ xp̄o agonizāti in orto in orōneapparuit angelus ꝯfortans eū.§. XIII