Capitulum. VII.
prebe ei alteraꝫ ⁊cͣ. dicit Aug. xxiij. q. i. Paratusdebet eſſe homo iuſtus ⁊ puus: patiēter eoꝝ malicias ſuſtinere .i. iniurias quos fieri bonos q̄rit.Iſta aūt precepta .ſ. patientie magis ſūt ad oꝑationē cordis qͣꝫ ad opus: quod in aꝑto ſit: vt teneatur in ſecreto animi patīa cū beniuolētia. In manifeſto aūt id fiat qd̓ eis ꝓdeſſe videt̉: ꝗbus bene velle debemus. Et inducit exempluꝫ xp̄i quiꝑcutienti maxillam nō p̄buit alteram: ſed rn̄ditrep̄hendendo ꝑcutientem. Io. xiij. Et Paulus ꝑcuſſus in faciem dixit. Percutiat te deus pariesdealbate. Act. xiij.De patientia conſiderandū eſt primo de laudibus. Secūdo de remedijs que inducūt ad patīam. Tertio de fructibꝰſeu vtilitatibus ſuis. Nūc de laudibus eius videndū eſt. Et poſſumus de ip̄a quatuor laudesmagnificas predicare. Primo qꝛ pugnantē inexpugnabiliter armat. Secundo qꝛ hoſtē fortiterexpugnat. Tertio qꝛ de ipſo notabiliter triūphatQuarto qꝛ vincentē feliciter coronat. Primo ergo patīa pugnātem inexpugnabiliter armat. Circa qd̓ eſt ſciendū: ꝙ homo in mūdo iſto poniturſicut in loco laboris ⁊ certaminis ī quo neceſſeē multipliciter exercitari. vn̄ dicit Salomō. Homo naſcitur ad laborē: ⁊ auis ad volandum. EtIob vitam hūanam militie aſſimilat. Cuius cauſam aſſignare videtur: cū alibi dicit. Homo nunqͣꝫ in eodem ſtatu ꝑmanet. Iob. xiij. Et ſi aliquismūdi gloriā fulget: diuitijs abudet: delitijs gaudet: ⁊ fere quedā mundi oblectamēta ſibi ad votū ſuccedentia hꝫ: talis tn̄ non diu in eodem ſatu ꝑmanet: qꝛ ſi videris impiū ſupexaltatum eteleuatū ſicut cedros libani tranſiēs: ⁊ ecce n̄ eritq̄rens ⁊ nō inuenietur locus eius. Nā poſt ꝓſpera ſuccedūt aduerſa: glorioſa iuuētus ſenectutefrāgitur: egritudine robuſtum corpus ꝯteritur.Diuitias pauꝑtas fugat. Poſt gloriaꝫ ⁊ magnificētiam aduerſantiū rerū impetus ſurgunt: delicias flagella repellūt: ſingula gaudia triſtitijs ꝑmixta fiūt. Et quid plura tot in mūdo ſibi inuicem ſunt repugnantia: ꝙ vix eſt aliquis mundovtens: qui momēto hore vitam ducat in quiete.Et ꝓ tanto dicit Iob: ꝙ homo natus d̓ mulierebreui viuēs tꝑe repletur multis miſerijs: ꝗ quaſi flos egreditur ⁊ cōteritur ⁊c̄. Quia ergo vita p̄ſens ē tante mutationis ⁊ laboris ad bene certāduꝫ: neceſſe ē armatos forti armatura fore. Nulla aūt armatura fortior qͣꝫ illa ꝑ quam eor manſueſcit ſub deo: ⁊ hec eſt patiētia que hominē regit: ſcuto bone volūtatis ip̄m cohibēdo ab illicito appetitu vindicte. Ipſam .n. linguā retrahit acōtumelia ⁊ murmuratione: manus a v̓iolentia⁊ ꝑcuſſione: oculos a toruis aſpectibus: pedes agreſſibus iniquis. Et ſic totū hominem infra ſeclaudens ſub ꝓtectione dei: cuius refrigeriū q̄ritis cōſtituit. Et qͣꝫtum ad hoc dicitur patiēs ani-
mam ſuam poſſidere. Luce. xxi. In patiētia vr̄apoſſidebitis aīas veſtras. Et apl̓us ad coll̓. ij. Induite vos ſicut electi dei viſcera miſericordie benignitatē: humilitatem: modeſtiā: patientiā. Patientiā ideo ponit vltimo: qꝛ ē cuſtos ⁊ radix omnium virtutū vt dicit glo. ſuꝑ illo verbo. In pa.v. p. a. v. Sene. in li. d̓ ira dicit ꝙ ceſar Auguſtusfuit mirabilis patīe: qui nec ꝯuicijs ꝯtra ſe dictꝭmouebatur: ſed cōuiciantibus ꝑſuadebat ꝙ liniguis moderātius vterētur. Inimicis parcebat:leuiter hoſtibus inuadētibus ⁊ inſultatibus cōtra eius dominiū animo nō irritabatur: ad ſe reuertētes ſuſciꝑe gaudebat. Ex hac Auguſti patientia arguit Seneca cōtra ſe dicens. Nūquidin domo mea poſſū qd̓ Auguſtus toto orbe terrarū. Ille patiens fuit ⁊ hoſtibus ignoſcebat: etego nō ignoſcam pigris negligētibus ⁊ garrulisfamulis meis. Et ſubiūgit ea quedebent mouere hominē ad ignoſcendū. Puerum inquit etasexcuſat. Femina ſexus. Extraneum libertas: domeſticū familiaritas. Et ſubditur. Amicus ē quioffendit: fecit qd̓ voluit. Inimicꝰ fecit qd̓ debuitPrudētiori cedamus: ſtultiori remittamus. Secunda laus patiētie eſt: qꝛ fortiter hoſtem impugnat. Ubi ſciendū eſt ꝙ ad bene pugnandū duorequirūtur: p̄cipue qͣꝫtum ſpectat ad p̄ſens .ſ. magnitudo viriuꝫ: ⁊ pigritiā pugnandi. vn̄ dicit Ualerius maxi. de bellis romanoꝝ ꝙ ad ictus inferendos ac vitandos iuſſit ſenatus virtutem artirurſus artē virtuti pariter īmiſceri: vt illa impetu huius fortior: hec illius ſciētia cautior fieretMagnitudinem aūt virium ſpūalium facit patientia: quia hominē reddit ſecurum. Ille enimvere ē ſecurus: qui ſeip̄m poſſidet: ⁊ ab exterioribus nō mouetur. Patiens auteꝫ ſeip̄m poſſidetquia ſuū animū ſibi ſubijcit: nec ab illatis exterioribus ꝯcutitur: qꝛ mala pene tranſitorie n̄ metuit. Qui aūt talis eſt potens etiā ad aggrediendū omnia difficillima. Un̄ ſuꝑ illo verbo Iob.Ubi ē fortitudo tua dicit glo. Qui ſe vincit contra omnia fortis eſt. Qui enim vincit qd̓ maiusē: conſequens eſt ꝙ vincat qd̓ minus eſt. Maximum aūt eſt vīcere motus impetus ⁊ paſſionescordis ſui: q̄ intra ſe latēt: ⁊ ꝯtra ſpm̄ ſemꝑ rebelles exiſtūt. Nulla aūt peſtis ē efficacior ad nocēdū qͣꝫ familiaris inimi cus: vt dicit Sene. Undeſuꝑ illo verbo ꝓuer. xvi. Melior ē patiens viroforti dicit glo. Minor ē victoria vrbes expugnare: qꝛ extra ſe ſūt q̄ vincūtur qͣꝫ ſeip̄m vincere ꝙintra ſe ē. Et Sene. in li. de naturalibꝰ q̄onibusdicit. Innumerabiles ſunt ꝗ vrbes ꝗ ppl̓os habuerūt ī ptāte. Pauciſſimi aūt ꝗ ſe ẜm ꝙ reꝗrit̉ad pugnādū ē armoꝝ peritia. Inter alia aūt q̄ faciūt milites in bellis ꝑiti ē qꝛ ſemꝑ qͣꝫtum pn̄t ſequn̄tur vexillū regis: ⁊ ſuo pͥncipi ſemꝑ adherētmaxīe qn̄ ſciunt ip̄m nō faciliter expugnari poſſe. Ille aūt qui vere patiēs ē ſuſtinet mala illatavel ſuſtinere dꝫ p̄cipue exēplo xp̄i patiētis tantā