.III.Titulus

ea que ſemel vel raro fiūt: vt nuptie: militie ⁊ hiꝰUel etiā que ſunt diu ꝑmanētia: vt ꝯueniēs habitatio domus. talia .n. magnifice ꝓſeꝗtur magnificus: ſimpliciter tn̄ ad magnificū ꝑtinet ſūptusfacere reſpectu reꝝ cōmunium ⁊ diuinaꝝ vbi cadit magnitudo expenſaꝝ. Talis autē magnitudonō adeſt niſi diuitibus ⁊ potētibus: ꝗbus vt dicit Ambro. ſuꝑabundantia dat̉ a deo vt merituꝫbone diſpēſationis acquirāt. Ad hoc .n. prefecitdeus diuites ⁊ potentes pauꝑibus: vt eis ꝓuideant: non ſolū qͣꝫtum ad vſus ꝓprios: ſed et cōesputa in faciendo hoſpitalia: tēpla ⁊ eccl̓as cōmunes: qd̓ maxime ꝑtinet ad principes et p̄latos: qp̄cipue debent intēdere magnū in ordine ad honorē dei ⁊ vtilitatē eoꝝ qui eius cultui deputantur. Un̄ dicit ph̓s ꝙ honorabiles ſūptus ſut: maxime ꝗ ꝑtinent ad diuina ſacrificia. Et iō magnificentia ſanctitati ꝯiūgitur. Un̄ Exo. xiiij. de deoſcriptum ē. Magnificus in ſanctitate. Et in p̄s.Magnificētia in ſanctificatiōe eius: qꝛ videlicꝫp̄cipuus hꝰ virtutis effectus ad ſanctitatē ⁊ virtute ordinat̉. Et qꝛ bonū cōe reipub. ē quoddādiuinū. iō ꝯuenienter ad magnificū ꝑtinet vt ſtudeat ad honores cōes ciuitatis. vn̄ tota reſpublica poſſit ſublimari ⁊ laudem hr̄e ſuppoſito femꝑhonore dei. Et ſic patet ꝙ eſſe magnificuꝫ ꝓprieꝑtinet ad diuites ⁊ potentes. Quia tn̄ pͥncipalioractus v̓tutis ē interior electio q̄ pōt eſſe abſqꝫ exteriori fortuna. vn̄ eſt ꝙ pauꝑ pōt eſſe magnificꝰqͣꝫtum ad hītum: ⁊ ſi nō qͣꝫtum ad actū deficiētibus ſibi bonis fortune: que organice deſeruiūthuic virtuti in qͣ requirit exterior executio. Sicut patet de muliere pauꝑcula q̄ in gacophilatiomiſit duo erea minuta plus offerens qͣꝫ diuitesẜm ſuam ꝯditionē: vt dn̄s on̄dit Luce. xix. SedSalomon qꝛ actu habuit magnas opes: decuiteū facere magnificū opus: quod ⁊ fecit. Naꝫ adhonorē dei mirabile templū tam ſumptuoſitateqͣꝫ pulchritudiue extruxit: in quo grande ſacrificiū deo obtulit boum vigintiduo milia: vt patetiij. Regum. viij.¶ ¶ De virtute patientie. c. vij.Ęquitur de patiētia. inter alias autē paſſiones triſticia eſt efficax ad impediendū bonumrōis ẜm illud ſap̄. Ecc̄i. xxx. Multos occidit triſtitia. ⁊. ij. ad Corī. vij. Seculi triſtitia mortē oꝑatur. Triſtitia aūt hiꝰ ex aduerſis malis illatis naſcitur q̄ niſi refrenet̉ animus ſibi ſuccūbit: ⁊ advindictā appetendā: ⁊ indignationē inducit. Neceſſaria ē ergo virtus ꝯtra hiꝰ vt homo nō abducatur a bono rōnis ꝑꝑ triſtitiā aduerſoꝝ. Dec ātvirtus eſt patīa q̄ ab Aug. ſic diffinit̉ in li. de patientia. Patientia eſt qͣ mala eq̄ aīo toleramus .i. ſine ꝑturbatione triſtitie Ioſeph eqͣnimiter aduer

ſa portauit. Un̄ nec aīo ꝯtriſtatꝰ ē ex iniuria venditionis qͣ a ſuis fr̄ibus neꝗter ē vēditus. Sedfacta dep̄catione ad eos ⁊ n̄ obtēta euaſione: patienter ſuſtinuit illata mala Gen̄. xxxiij. Et poſtmodū clemēter indulſit gen̄. xlvij. ⁊. l. Et nota ꝙpatīa dꝫ hr̄e qͣtuor ꝯditiōes q̄ noͣri pn̄t ibi. ij. adCorin. vi. In oībus exhibeamꝰ noſmetip̄os ſicutdei mīſtros ī multa patīa. At primo dꝫ eē gn̄alisſeu vl̓is: n̄ partialis. Un̄ dicit. In oībus .ſ. aduerſis circa ſubſtantiā: circa fama: circa ꝑſonā: vt n̄ꝯtriſtet̉ ꝑ pauꝑtatē: ⁊ cū ſua ei auferunt̉: nec ꝑ cōtumelias: deriſiones ⁊ detractiōes: nec ꝑ leſionēꝑſone ſue vel ꝯiūctoꝝ. Iaco. v. Sufferentiā .i. patiētiā Iob audiſtis .ſ. quē debetis īmitari: ꝗ amittendo oēs diuitias ⁊ familiā ⁊ ſanitatē: ⁊ illatꝭ ſibi ꝯtūelijs verboꝝ ab vxore ⁊ amicis. In oībushis nō peccauit. Iob. i. Secūdo dꝫ eſſe realis nōverbalis. Un̄ dicit: exhibeamꝰ nos: n̄ ſolū aliosverbis admonendo ad patīam. Luc. xxi. In patientiā veſtra poſſidebitis aīas vr̄as: nō in patīaalterius. Exemplū in xp̄o: qui dicit. Tacui: ſemꝑſilui: patiens fui: Iſa. xlij. Sicut ꝑturiēs loq̄bar.Tertio debꝫ eſſe ſꝑūalis. Un̄ dicit: ſicut dei miniſtros. Aliqui hn̄t magnam patīam in laboribusmundi: ſicut ſtipēdiarij: naute: agricole ⁊ hiꝰ. ſednon eſt ſpūalis talis patīa. Alij etiā in hoc ꝙ nōtriſtātur ſꝫ tn̄ nō reuertūtur ad deū inter flagella. Alij attediātur: nec gr̄as agunt. Nō ſic apl̓usſed gloriatur dicēs. Libenter gloriabor ⁊cͣ. ij. adCorin. xij. Quarto dꝫ eē finalis ibi. In multa patientia. Qui .n. habet patīam ꝑ vnā vicem vel annum: n̄ ſufficit: ſed oꝫ ꝙ ſit ꝑtotā vitam. vn̄ ꝗ ſuſtinuerit vſqꝫ in fine .ſ. patienter ferēdo aduerſahic ſaluus erit Math̓. x.Ied queritur vtrū iniurie ſemꝑ ſint patiēter ſuſtinēde? ad qd̓ rn̄dꝫ. b.Tho. 2ª 2ᶜ. q. cviij. ar. i. Mali tolerādi ſunt a bonis in hoc ꝙ ab eis ꝓprias iniurias patiēter ſuſtinēt ẜm ꝙ oꝫ. vn̄ ſuꝑ illo v̓bo Canti. ij. Sicut liliū īter ſpinas ⁊cͣ. dicit glo. Nō fuit bonus ꝗ malos tolerare nō potuit. Non aūt tolerant eos vtſuſtineāt iniurias dei ⁊ pximorū. Un̄ Chryẜ. ſuꝑMatheū. In iniurijs ꝓprijs eſſe patientē laudabile ē. Iniurias aūt dei diſſimulare nimis impiūē. Sꝫ ⁊ illud qd̓ dictū eſt de iniuria ꝓpria iutelligendū eſt: qn̄ iniuria illata ꝑſone ad ſolā ꝑſonaꝫꝑtinet: tūc .n. patiēter ſuſtinendū eſt. ¶ Qn̄ aūt iniuria redūdat in iniuriā dei ⁊ eccl̓ie: tunc debetaliꝗs ꝓpriam iuiuriā vlciſci: qd̓ tn̄ intelligendūeſt celo iuſticie: non liuore vindicte. Exemplū inhelya. iiij. Regū .i. qui fecit deſcendere ignē ſuꝑeos qui venerant ad capiendū ip̄m: qd̓ fecit adon̄dendū veꝝ deū eſſe quē colebat: ⁊ ob c̨elū iuſticie: vt dr̄. xxiij. q. iiij. ſi illic. §. ſꝫ obijcit̉. Siluerius etiā papa excōicauit eos ꝗ ip̄m in exiliū miſerūt: vt. xxiij. q. iij. guiliſarius. Qd̓ aūt dicit dn̄sMath. v. Si quis te ꝑcuſſerit in vnā maxillam