Capitulum. vI.
titudinis: in cꝰ actu vult ſemꝑ excedere: ſicut inactibꝰ aliaꝝ v̓tutū. Un̄ magnanītas ē ornatꝰ oīmaliaꝝ v̓tutū in qͣꝫtū intēdit in actu oīm ad grāde.Uult gͦ dicere ꝙ ē ꝓmptior: ⁊ ſibi ē delectabiliusad bn̄ſaciendū qͣꝫ ad accipiēdū: qd̓ videt̉ eē actꝰliberalitatis ⁊ charitatꝭ. Hāc magnanimi ꝯditionē hūit abrahā qn̄ filijs ethei gratꝭ offerētibusſepulturā ꝓ defūcta ſara vxorē ſua n̄ acꝗeuit: ſꝫſtatī qͣdrīgētos ſiclos argēti ⁊ ꝓbate monete publice ꝓ iure ſepulture hn̄de tradidit. Gen̄. xxiij.Erat .n. abrahā liberi ac nobilis aī. Un̄ ꝓ bn̄ficōgratꝭ accepto nolebat ſe alicui ſubde̓. Et qͦꝫtū adhͦ rēnuit eē bn̄ficij mēor. Scd̓o ponit̉ ꝙ ē ocioſꝰ⁊ tardꝰ: qd̓ n̄ ē intelligendū qͣſi deficiēs ab oꝑando ea q̄ ſibi cōueniūt. Sꝫ qꝛ n̄ īgerit ſe ꝗbuſcūqꝫoꝑbꝰ ſibi n̄ cōueniētibꝰ: ſꝫ ſolū his q̄ magna ſūtqͣlia decēt eū. Hāc cōditionē hūit ſaul cū de nouo factꝰ rex ⁊ a pluribꝰ cōtēneret̉ diſſimulauit .i.℟. x. Sꝫ veniētibus nūcijs Iabes: galaad ꝓ adiutorio ad eū on̄dit aucͣtem ⁊ magnitudine aī infruſtra diſcerpēs boues: qͦs ſeq̄bat̉: ⁊ p̄cipiēs ꝙſic fieret ſic̄ bobꝰ eiꝰ ꝗ n̄ venirēt ad p̄liū oīs iſraelis. i. ℟. xi. Tertio ponit̉ ꝙ magnanimꝰ vtit̉ ironia ad multos qd̓ n̄ ēᶻⁱ intelligēduꝫ de ironia ẜmꝙ veritati opponit̉: dicēdo d̓ ſe aliqͣ vilia q̄ n̄ ſūtvel negādo aliqͣ q̄ ſūt. Sꝫ qꝛ n̄ totā ſuā magnitudinē on̄dit: maxīe qͣꝫtū ad inferiorē multitudinēNa ſicut dic̄ phūs loquēs de hac ꝓprietate. Admagnanītate ꝑtinet magnū eē ad eos ꝗ in dignitate ⁊ in bonis fortūe ſūt: ad mediocres aūt moderate. Hāc ꝯditōnē hūit Pauid ꝗ lꝫ eſſet ī regēꝑ ſamuelē ꝓph̓am vnctus: de mādato tn̄ pr̄is victualia ſuis fr̄ibꝰ ꝗbus diuinitꝰ erat p̄latꝰ māſuet̉deferebat. i. ℟. xvij. Alexāder ēt ꝗ tanta cordisaltitudīe fuerat vſus ī debellatiōe Darij eū mortuū in vlnis ꝓprijs deferebat: ꝗ pietatꝭ officio incorꝑis funeratiōe fūctus ē. Quarto pōit ꝙ n̄ pōtꝯuiue̓ alijs: qd̓ n̄ ē intelligēdū ꝙ n̄ ſit fāiliaris adamicos: ſꝫ qꝛ oīo d̓uitat adulationē ⁊ ſimulationē quā q̄rit cōiter hoīm multitudo. hͦ .n. ſpectatad aī prauitaīē. Cōuiuit tn̄ oībꝰ magnis ⁊ ꝑuis: ſicut oꝫ: ⁊ qn̄ oꝫ: ſic̄. sͣ. dictū eſt in tertia ꝓprietate.Admonet Ariſ. Alexandꝝ qͣꝫtū ad iſta ꝓprietatēdicēs ſic. Honorificū ē inꝗt regē abſtīere a mutiloꝗo: ⁊ n̄ freq̄ntare cōſortiā viliū ꝑſonaꝝ: qꝛ nimia fāiliaritas parit cōtēptū. Et ſubdit Indi ſtatuerūt ꝙ rex tm̄ ſemel ī ano apꝑeret cum regaliapparatū ⁊ nobiles circa eū ſtaret ⁊ vulgꝰ a rēotis. In illa die cōſueuerūt dona elargiri: reos d̓carceribꝰ emācipare ⁊ alia piā oꝑa exerce̓. Quinto ⁊ vl. ponit ph̓s ꝙ magis poſſidet infructuoſavbi vult dicere ꝙ ꝓponit honeſta q̄ vocat infructuoſa: vtpote ad alia n̄ ordīata vtilibꝰ que vocatfructuoſa: qꝛ vꝫ ꝑꝑ aliud q̄runt̉: vt ꝑ ea ſubuēiatalicui defectui: ꝗ magnanimitati r̄pugnat. Zemiſtides ꝗ ſua ꝓbitate ꝑſas fugauerat: magis dilexit honeſta qͣꝫ vtilia. Un̄ interrogatꝰ de filia ſua:vtꝝ eam pauꝑi: ſꝫ ornato aut locupleti paꝝ ꝓbato maritandā collocaret. Rn̄dit. Malo virū pe-
¶ De v̓tute magnificētie ꝗd ſit ⁊ ꝗbꝰ ꝯuēiat. c. vi.virtute magnificētie: de qͣ ꝯn̄ter ē agendū duo breuiter vide̓ ſufficiat .ſ. circa ꝗd exiſtat⁊ ꝗbus ꝓprie ꝯueniat. Oīctū ē aūt ſupra duas eēv̓tutes circa pecuniā vel vſū eiꝰ .ſ. liberalitatē etmagnificētiā. Ꝙ .n. circa genꝰ pecūie ſit v̓tus ponēda: patere pōt ex his q̄ dicit Aug. in li. de li. arvbi ait. Ꝙ bn̄ vti his ꝗbꝰ male vti poſſumꝰ: ꝑtinꝫad v̓tutē. Poſſumꝰ .n. bn̄ ⁊ male vti pecūia: ⁊ hisq̄ extra nos ſūt in vſuꝫ nr̄m veniētibus. Igit̉ vtbn̄ vti poſſumꝰ pecunia: ⁊ his q̄ ꝑ eā mēſurant̉ ēv̓tus nccͣia. Sꝫ ē ſciendū ꝙ v̓tutes ille q̄ ſūt circa res exteriores: hn̄t aliā difficultatē ex ip̄o gn̄erei: qꝛ res exteriꝰ exn̄tes ēt ꝑue ſūt multū appetibiles: vtpote nccͣie ad hūana vitā ⁊ aliā difficulfatē ex magnitudine ip̄ius rei. Et iō oꝫ circa pecunia ⁊ vſu eiꝰ duas eē virtutes .ſ. liberalitatem:q̄ reſpicit cōiter vſū pecunie: ⁊ magnificentiaꝫ: q̄reſpicit magnū eius ſūptum. Et ſic pꝫ circa ꝗd hꝫmagnificētia ꝯſiſtere: qꝛ videlicet circa magnosſūptus. Ulterius ē ſciēdū: ꝙ lꝫ reſpiciat extremūcōſiderata q̄ntitate eius qd̓ facit: ꝯſiſtit tn̄ in medio ꝯſiderata regula rōnis: a qͣ n̄ deficit neqꝫ cāexcedit. Un̄ ponit mediū int̓ duas extrēas malicias: qͦꝝ vna dr̄ ꝑuificētia q̄ ꝯſiſtit ī defectu. Magnificus .n. intēdit ad magnitudinē oꝑis: puta tēpla ꝯſtruere ad honorē dei: hoſpitalia ꝓ pauꝑibꝰ⁊ hiꝰ ꝑegrinatibus face̓. Et ex hoc intēdit magnitudinē ſūptꝰ: qua n̄ vitat vt faciat magnū opus.Exemplū. Paruificꝰ fuit rex Antigonꝰ: de quodicit Sene. ꝙ cū quidā noīe cynicus talentū abeo peteret: rn̄dit plus eſſe qͣꝫ cynicū deceret tuncille repulſus petijt denariū: cui ille rn̄dit minuseē qͣꝫ regē dare d̓ceat. Turpiſſima hec cauillatioinꝗt Sene. quā inuenit vt neutrū daret: cū dare potuiſſet denariū tanqͣꝫ cynico: ⁊ talentū tāqͣꝫrex. Iō ponit de alexādro ꝗ cuidam militi aliꝗdpetēti dedit vrbē qͣndā: ⁊ dicēte illo hoc nō ꝯuenire ſue fortudini. Nō q̄ro inꝗt qd̓ te acciꝑe liceat: ſꝫ qd̓ me dare: aīoſa vox ⁊ regia. Cōtra magnificētia ēt ē expēdere multa īutilit̓: vt Balthaſarꝗ fecit cōuiuiū magnū optīabꝰ: ⁊ ꝯcubinis ſuis.vn̄ punitus fuit: vt hr̄ Pan̄. v.Deinde vidēdum eſtꝗbus hec v̓tus hēat ꝯuenire. Circa qd̓ ē ſciēdū:ꝙ ſicut dicit phn̄s. iiij. ethi. Magnificꝰ n̄ ē ſūptuoſus in ſeip̄m. Nā vt diciū ē ad magnificentiamꝑtinet aliꝗd facere magnū: qd̓ aūt ꝑtinet ad ꝑſonāͣ ſingularis hoīs: n̄ ē ꝗd magnū hīto reſpectuad res diuinas vel cōes: ꝗbus dꝫ magnificꝰ intēdere: qꝛ talia ſunt ꝓportionata magnitudini ſūptuū ꝗ cadūt in vſū virtutis: ⁊ iō magnificus n̄intēdit pͥncipl̓r ſacere ſūptus in his q̄ ꝑtinēt adeius ꝑſonā: niſi talia eſſent q̄ de ſe habent aliquāmagnitudinē: ⁊ reqrūtur ſolēniter agi: ſicut ſūt