.III.Titulus
ꝯſequēdū ⁊ vituꝑiū v̓itādū oīa alia pꝰ ponūt. Cūgͦ oīs virtꝰ ſit ꝑfectio potētie reſpectu ultimi ſimpliciter ⁊ difficilis. Sicut aliquis abſolute dicūfortis ex his que ſūt ſimpl̓r difficilia: aliquis dicetur magnanimꝰ ex his que ſūt ſimpl̓r magnacuiuſmodi ſūt honores: vt dictuꝫ eſt. Unde ꝯn̄seſt magnamitatē circa honores ꝯſiſtere: tanqͣꝫ circa ꝓpriā materiā. Ꝙ aūt magnanimitas ſit virtus hinc patere pōt. Ubi .n. errare cōtingit circaordinē rōnis abūdantiā ⁊ defectū: neceſſe ē ibiponere remediū virtutis que mediū ꝯſtituat inter extrema. Eſt .n. virtus habitus electiuus īmediate exiſtens: ꝓut ratio determinabit vt patꝫ. ij.ethi. Circa honores aūt magnos ꝗ ſunt materiamagnanimitatis: vt dictū eſt: ꝯtingit errare ꝑ exceſſum p̄ſumptionis: ⁊ defectū puſillanimitatisque ſūt vitiā extrema. Preſūptuoſus .n. peccat ꝑſuꝑabūdantia inqͣꝫtum mediū rōnis excedit ẜmꝓportionē: ad maiora tendēs qͣꝫ ſibi ꝯueniat. Eſtenim vicioſū qn̄ aliqua actio n̄ ꝯmēſurat̉ virtuti agentis: qd̓ ꝯtingit qn̄ aliꝗs aſſumit ad agēdūvel appetendū: q̄ p̄ſerūtur ſue virtuti: qd̓ facit p̄ſumptuoſus: qꝛ tētat magnificare ſeip̄m honoribus maioribus qͣꝫ ꝯueniat ſue virtuti: q̄ ē imꝑfecta. Uel querit honorari ex his que n̄ ſūt dignamagno honore: vt ſūt bona fortune: ſicut diuitienobilitates: ⁊ alia hiꝰ. Sicut aūt ꝑ preſūptionemaliꝗs excedit ꝓportionē ſue potentie dū nitit̉ admaiora qͣꝫ poſſit: ita etiā ꝑ puſillanimitatē deficita ꝓportione ſue potētie: dū recuſat in idē tēdere:qd̓ ē eius ꝯmēſuratū: ⁊ iō ſicut p̄ſumptio ē viciūꝑ exceſſū: ita puſillanimitas ꝑ d̓fectū. Un̄ ſeruusꝗ acceptā pecuniā dn̄i ſui fodit in terrā: ⁊ nihil ēex ea oꝑatus: ꝓpter timorē puſillanimitatis digne pūitur a dn̄o: vt hētur Math̓. xxv. ExēplumMardocheꝰ inter p̄ſūptionē ⁊ puſillanimitateꝫtenēs mediū videtur magnanimꝰ fuiſſe. Nō .n.extra ſuā virtutē p̄ſūptuoſe efſerebat̉: intrudendo ſe ad interiora facta regis: ſed extra demorādo ad ianuam: ⁊ deābulādo qͦtidie an̄ veſtibulūdomꝰ: curā hn̄s ſalutis regīe heſter: q̄ ſua neptiserat. Nō fuit etiā puſillanimitate deiectus ꝗ necminis: nec terroribus: nec ſpe cōmodi tꝑalis voluit ſuꝑbū aman adorare: vt pꝫ heſter. ij. iij. ⁊. iiij.Qui tn̄ ab eo honorē ⁊ reuerentiā mirabileꝫ ſibiimpēdi ſuſtinuit̉: arbitrās ſe dignū talibus ꝓpt̓virtutē ſibi datam diuinitus. Sed poſſet viderialicui ꝙ magnanimitas n̄ ſit virtus. Nā humiltati magnanimitas videt̉ ꝯtraria. Nulla aūt vutus virtuti eſt ꝯtraria. Nō ergo magnanimitasē virtus vt videtur: q̄ ſe dignificat ⁊ alios ꝯtēnitcuius ꝯtrariū facit hūilitas. Sꝫ ad hoc intelligēdū ſcire oꝫ: ꝙ in hoīe inuenit̉ aliqd̓ magnum qd̓ex dono dei poſſidet̉: ⁊ aliꝗs defectus: ꝗ cōpetitei ex infirmitate nature. Magnanimitas igit̉ facit ꝙ homo ſe magnis dignificet ẜm ꝯſiderationē donoꝝ que poſſidet. Sicut ſi habet magnamvirtutē animi: facit ꝙ ad ꝑfecta oꝑa virtutis ten-
dat. Et ſimiliter eſt dicēdum de vſu cuiuſlibꝫ alterius boni: puta ſcientie vel exterioris fortune.Humilitas autē facit ꝙ hō ſeip̄m ꝑuipendat ẜmꝯſiderationē ꝓprij defectus. Sil̓r etiam magnanimitas ꝯtēnit alios ẜm ꝙ deficiūt a donis deiNon .n. alios tm̄ appreciat̉ ꝙ ꝓ eis aliquod indecens faciat. Sꝫ humilitas alios honorat: ⁊ ſuperiores extimat: in qͣꝫtum in eis aliꝗd inſpicit dedonis dei. Un̄ in p̄s. iij. dicitur de viro iuſto. Adnihilū deiectus ē in ꝯſpectu eius malignus: qd̓ꝑtinet ad ꝯtemptū magnanimitatis: timentes ātdn̄m glorificat: qd̓ ꝑtinet ad honorationē humilis. Et ſic patet ꝙ magnanimitas ⁊ humilitas nōſunt ꝯtraria: qͣꝫuis in ꝯtraria tendere videātur:qꝛ ꝓcedunt ẜm diuerſas rōnes ſeu cōſiderationes. Exemplū: dauid hūilis fuit ⁊ magnanimusHumilis fuit qn̄ corā deo ꝯſiderans ſuā ꝑuitatem ante archa ſaltabat: regno iam adepto. Magnanimus v̓o qn̄ ꝯſiderans ex dono dei vnctusin regē: ad regnū aſpirabat vt debebat: deuitando aſtutias ſaulis ⁊ ip̄m ⁊ domum eius a regnorepellendo: vt patet ex pluribus capitulis primi⁊ ſecundi regum.De proprietatibus etſignis magnanimitatis multa ſcribit ph̓s in. iiij.ethi. inter qͥ poſſumꝰ acciꝑe ꝑ que ꝗs poterit conuincere de ipſa virtute acꝗſita: vel de naturali inclinatione ad ip̄am. Dicit enim ꝙ magnanimushꝫ motū lentū: vocē grauē ⁊ locutionē ſtabilemquoꝝ rō pōt eſſe: qꝛ corꝑales motus diuerſificātur ẜm diuerſas animi apprehēſiones ⁊ affectiones vn̄ ꝯſequūtur determinata accidētia circa p̄dictos motus. Primo .n. velocitas motus ꝓuenit ex eo ꝙ hō ad multa attēdit q̄ explere feſtinatMagnanimus aūt tendit ſolū ad magna q̄ pauea ſūt q̄ etiā indigēt magna attentionē: ⁊ ideo hꝫmotū tardū. Deinde acuitas vocis ⁊ velocitas līgne cōpetit his p̄cipue qui de pluribus cōtendere volūt: qd̓ n̄ ꝑtinet ad magnanimos ꝗ n̄ debētſe intromittere niſi de magnis. Tales aūt diſpoſitiones corꝑales ꝯueniūt magnanimis ẜm exigētiā virtutis. Hos ēt ꝗ naturalit̓ ſunt diſpoſiti admagnanimitatē: tales cōditiones naturalit̓ aſſequūtur. Predicatores debēt hr̄e has ꝓprietatesmagnanimi: qꝛ dn̄t eē in ſuis actibꝰ maturi: ⁊ inp̄dicatione tubales. Exemplū. Un̄ ezechiel in viſione. iiij. aīaliū deſignātiuꝫ qͣtuor euāgeliſtas vidit plātā pedis eoꝝ quaſi plantā pedis vituli. Uitulus .n. mature incedit ⁊ fortit̉. Uidit ⁊ ſcītillasquaſi eris cadētis. Es .n. metallū ſonoꝝ ē. Et inoēm terrā exiuit ⁊cͣ. ¶ Ponit vlterius ph̓s ꝗn̄qꝫlaudabiles ꝓprietates magnanimi. Primo ꝙ eſtīmemor bn̄ficioꝝ: qd̓ n̄ eſt intelligendū: ꝙ n̄ hēatin mēoria bn̄ficia q̄ recepit: ⁊ ꝙ et bn̄ facientibusnō retribuat: ſꝫ eſt intelligendū ꝙ n̄ eſt ſibi delectabile ꝙ ab aliꝗbus bn̄ficia recipiat: qn̄ eis maiora recōpenſet. Et hoc ꝑtinet ad ꝑfectionē gra-