.II.Titulus
ſtitij hītabat rex cum principibus et. conſiliarijs⁊ ſacerdotes cū ꝓphetis ⁊ leuitis: hi pollebāt prudentia regnatiua in gubernādo ppl̓m tā in p̄ceꝑtis iudicialibus: qͣꝫ in cerimonijs diuini cultusIn ꝑte v̓o media ſecūdi īterſtitij habitabāt milites pollētes prudētia militari: hi deputati erantad defēſionē ⁊ cuſtodiā reipub. In ꝑte v̓o ex rema tertij interſtitij habitabat artule manu oꝑantes: ꝗ ciuitati deſeruiebant ꝓ neceſſitatibus hūane vite: hoc quippe ordine hierl̓m politia fuit diſpoſita: qͣꝫdiu ſub p̄ceptis dei ⁊ ꝓphetarum monitis vixit.¶ De partibus potentialibus prudētie videliceteubylia: ſyneſis: ⁊ gnomin. c. vij.Epartibus potēA Vtialibꝰ prudētie ſeu de vtutibus adiunctis ei. Nota ꝙ ſūt tres ẜm ph̓m īvi. ethi .ſ. eubylia: ſyneſis ⁊ gnomin. Prima ergodr̄ eubylia: q̄ ẜm ph̓m dr̄ rectitudo cōſilij: ⁊ ꝙ ſitv̓ius ꝓbat. b. Tho. 2ª 2ᵉ. q. li. ar. i. ſic. De rōne virtutis eſt ꝙ faciat actu hominis bonū. Inter ceteros actus hoīs ꝓprium eſt ei ꝯſiliari: qꝛ hoc importat homini quandā rōnis inquiſitionē circaagenda: in quibus ꝯſiſtit vita hūana. eubylia ātimportat bonitatē ꝯſilij. Or̄ enim ab eū qd̓ ē bonum ⁊ byli qd̓ eſt ꝯſiliū: quaſi bona ꝯſiliatio velpotuis bn̄ ꝯſiliatiua: ⁊ ſic pꝫ ꝙ ſit virtus hūana.Sciendū etiā ꝙ nō eſt bonū ꝯſiliū ſiue aliquismalū finē in ꝯſiliando p̄ſtituat: ſiue etiā ad fineꝫbonū malas v̓ias adinueniat: vn̄ vtrūqꝫ eſt ꝯtrarōnem eubylie: vt dr̄. vi. ethi. Hec aūt virtus ſic̄nec alie in nullo pctōre inuenit̉. omne .n. pctm̄ eſtꝯtra bona ꝯſiliationē. Reꝗritur .n. ad bn̄ ꝯſiliandū non ſolū adinuentio vel excogitatio eoꝝ queſunt opportuna ad finē: ſed etiā alie circunſtatieſ. tp̄s congruū: vt nō ſit nimis tardus nec nimisvelox in cōſilijs ⁊ modis ꝯſiliandi .ſ. ꝙ ſit firmꝰin ꝯſilio ſuo: ⁊ alie circūſtantie debite q̄ peccatorpeccādo nō ſeruat: ſꝫ bn̄ virtuoſus in his q̄ ordinātur ad finē v̓tutis lꝫ in alijs negocijs aliqn̄ nōſit bn̄ ꝯſiliatiuus: ⁊ licet ꝯſiliū importet dubitatonē vn̄ ⁊ imꝑfectionē: eſt tn̄ v̓tus q̄. vij. phīco dicitur eſſe ꝑfectio. Sed ꝑfectio eſt ẜm modū homīsꝗ nō pōt ꝑ certitudine cōprehendere veritatē rerū ꝑ ſimplicem intuituꝫ: ſed ꝑ inueſtigationē. eſtaūt eubylia v̓tus diſtincta a prudētia ẜm. b. tho.vbi ſupra ar. ij. ⁊ rō eſt qꝛ virtus ꝓprie ordinaturad actū quē reddit bonū: ⁊ ideo oꝫ ẜm differētiāactuū eſſe diuerſas virtutes: ⁊ maxime qn̄ nō eſteadem ratio bonitatis in actibꝰ. Si .n. eſſet eadērō bonitatis in eis tunc ad eandē virtutē ꝑtinerent diuerſi actus: lꝫ ex eodem depēdet bonitasamoris deſiderij ⁊ gaudij: ⁊ iō oīa iſta ꝑtinent adeandē virtutē charitatis. Actus .n. rōnis ordinaa ad opus ſūt diuerſi nec hn̄t eandē rōnem boni
tatis: ex alia .n. rōne efficitur hō bn̄ ꝯſiliatiuus: ⁊ex alia bn̄ iudicatiuꝰ: ⁊ ex alia bn̄ p̄ceptiuus: qd̓pꝫ ex hoc ꝙ iſta aliqn̄ ad inuicē ſeꝑantur: ⁊ iō oꝫaliā eſſe virtutē eubyliā: ꝑ quam hō eſt ꝯſiliatiuᶠbene: ⁊ aliā prudētiam ꝑ quaꝫ hō eſt bn̄ p̄ceptiuꝰ⁊ ſicut cōſiliari ordinat ad preciꝑe tanqͣꝫ ad pͥncipalius: ita etiā eubylia ordinat̉ ad prudentiā tāqͣꝫ ad pͥncipaliorē virtutē ſine qua nec virtꝰ eſſetſicut nec morales v̓tutes ſine prudentia: nec cetere virtutes ſine charitate. ⁊ cū dr̄. vi. ethi. ꝙ prudentiā eſt bn̄ ꝯſiliari. Intelligendū eſt ꝙ ad prudentiam ꝑtinet bn̄ ꝯſiliari imꝑatiue. Ad eubyliam aūt elicitiue.Iecunda virtus annexa prudēᵉ dr̄ ſyneſis: hec ẜm. b. Tho. vbi sͣ ar. iij.īportat iudiciū rectū: n̄ quidē circa ſpeculabiliaſꝫ circ ꝑticularia oꝑabilia circa q̄ etiam ē prudētia. Un̄ ẜm ſyneſim dicunt̉ in greco aliqui ſyneti. i. ſenſati: vel ſyneti .i. boni ſenſus. ſicut econtrario ꝗ carent hac virtute dicunt̉ aſyneti. ī inſenſati. Oꝫ aūt ꝙ ẜm dr̄am actuū ꝗ nō reducunt̉ in eādem cām ſit etiā diuerſitas virtutū. manifeſtumeſt aūt ꝙ bonitas ꝯſilij ⁊ bonitas iudicū n̄ reducūtur in eandem cām. Multi .n. ſunt bn̄ cōſiliatīui ꝗ tn̄ non ſunt bn̄ ſenſati qͣſi recte iudicantes ⁊iō p̄ter eubyliā oꝫ eſſe aliam virtutē q̄ eſt bn̄ iudicatīua: ⁊ hec dr̄ ſyneſis. ⁊ nota ꝙ rectū iudiciūin hoc ꝯſiſtit: ꝙ vis cognoſcitiua apprehēdat rēaliquā ẜm ꝙ in ſe ē: qd̓ quidē ꝓuenit ex recta dr̄ſpoſitione virtutis apprehēſiue: ſicut in ſpeculoſi fuerit bn̄ diſpoſitū impͥmunt̉ forme corpoꝝ ẜꝫqd̓ ſunt. Si v̓o fuerit ſpeculū male diſpoſitum:apparent ibi imagines diſtorte ⁊ praue ſe hn̄tes.Ꝙ aūt virtus apprehēſiua ſit bn̄ diſpoſita ad recipiendū res ẜm qd̓ ſunt ꝯtingit quidē radicaliter ex natura. ꝯſumatio auteꝫ ex exercitio vel exmunere gr̄e. ⁊ hoc dupl̓r. vno mō directe ex ꝑteipſius cognoſcitiue v̓tutis: puta qꝛ n̄ eſt imbutaprauīs ꝯceptionibus: ſed veris ⁊ rectis: ⁊ hoc ptinet ad ſyneſim ẜm qd̓ ē ſpālis virtus. alio modoindirecte ex bona diſpoſitione appetitiue v̓tutisex qͣ ſeꝗtur ꝙ homo bn̄ iudicet de appetibilibꝰ:⁊ ſic nonū virtutis iudiciū ſeꝗtur habitus virtutū moraliū: ſed circa fines. ſyneſis aūt eſt magiscirca ea que ſūt ad finē: ⁊ nota ꝙ in malis pōt eēiudiciū rectū in vl̓i. Sꝫ in ꝑticl̓ari agibili ſemꝑeoꝝ iudiciū corrūpitur. ⁊ nota ꝙ finis ꝓximusꝯſilij qd̓ ꝑtinet ad eubyliā eſt inuentio eoꝝ q̄ ſūtagēda. finis aūt iudicij eſt rectitudo. Finis aūt p̄cepti qd̓ ꝑtinet ad prudentiā ē vltimus finis: etqꝛ ꝯtingit ꝙ id qd̓ bene iudicatū eſt differri velnegligēter agi ⁊ inordinate: iō poſt virtutē ſyneſis q̄ eſt bn̄ iudicata: neceſſaria eſt ſinalis virtuspͥncipalis q̄ ſit bn̄ p̄ceptiua .ſ. prudētia. Tertia virtus annexa prudentie ẜm Tho. vbi ſupra ar. iiij.dr̄ gnomin: quā phūs. vi. ethi. ponit ſpālem eſſevirtutē. ꝓ cuius declaratiōe ſciendū ẜm Tho. ꝙ