Titulus .II.
litica: regnatiua: ⁊ militaris. Et vt ꝑfecta ſit ꝯſid̓ratio prudētie: on̄dendū eſt qūo cuilibet ciui expediat eam hr̄e. Ubi diligēter notandū eſt: ꝙ ꝗlibet ciuis pōt tripliciter ꝯſiderari .ſ. qͣꝫtū ad ſingularē ꝑfectōeꝫ: qͣꝫtū ad fāilie gubernatōeꝫ qͣꝫtū adſui ꝯciuiſcōicatiōeꝫ. Et ẜꝫ hͦ pl̓es ponūt̉ ſpēs prudēᵉ Si .n. ꝯſide̓t̉ ciuis ī ſe: nec̄iā ē prudēª ꝑticl̓arꝭSi ꝯſideret̉ vt ſallie gubernator: ncc̄ia eſt prudētia econonica. Si v̓o vt ciuis: tūc iteꝝ p̄t tripl̓r cōſiderari: qꝛ autꝭ vt ē prīcipāti ſubiectꝰ: et tc̄ ncc̄iaē prudētia: q̄ cōmūi noīe politica dicit̉. Aut ē vtalijs pͥncipās et tūc reꝗrit prudentia regnatiua.Aut ē bōi cōis propugnator: et tc̄ opꝰ ē prudētiamilitarꝭ. Et ſic in vniuerſo hēmꝰ quīqꝫ ſpēs prudētie .ſ. ꝑticularē: ccononicā: politicā: r̄gnatiuā: etmilitare. Prudētia igit̉ particl̓aris ncc̄ia ē ciui:qͣꝫtū ad eiꝰ ſīgularē ꝑſectiōeꝫ qua vꝫ ſe ip̄m regēſciat: ſe caute a pctīs ẜuādo: ⁊ diuinis p̄ceptꝭ obediēdo: hoc āt fieri n̄ pōt ſine prudētia que ē hūanoꝝ actuū directīa: ſic̄ ſupra dcm̄ ē. Un̄ dic̄. Gre.in paſtoral̓. Hoſtis callidus tāto liberius pectuspercutit: qͣꝫto mūduꝫ a prudētie lorica dep̄hēditAd hanc virtutē inducit apl̓s ad ephe. v. dicensUidete fr̄es qūo caute ambuletis: nō qͣſi inſipiētes ſed qͣſi vt ſapiētes: redimentes tp̄s qm̄ diesmali ſūt: ꝓpterea nolite fieri īprudētes: ſꝫ intelligentes que ſit voluntas dei. Si ꝗs aūt bonitateſingulari caret: hāc prudentiā nō hn̄do: ꝓculdubio nec familiā ſufficiēter regere poſſet: nec verꝰciuis exiſteret. Qui ſibi nō ſufficit prudēter viuedo: nec alij ſufficiet ꝯuiuēdo: qꝛ ꝗ ſibi nequā eſtcui bonꝰ erit. Et ꝗ cū deo rectus n̄ ē: nec cū ciubus rectꝰ erit. Oculus quidē ꝗ in ſe corruptꝰ eſtilia mēbra regere neſciet: ⁊ cū eis incōpetes eritPatet ergo quo prudētia ꝑticularis ad ſingularem ciuis perfectionē reꝗͥratur. Exemplū ponit̉de abraha. Cōſiſſit perfectio hec ſingularis prudētie in ꝯſideratione ſui. Un̄ helinādus dicit: ꝙin tēplo Apollinis tale oraculuꝫ: fuiſſe legit̉ datū. Gnoti ſaphton .i. noſce teip̄m. que ſnīa Iob. v.ſcribitur his v̓bis. Uiſitās ſpēm tuā non peccabis. Idem aūt ē ſeip̄m cognoſcere qd̓ ſpēm ſuaꝫviſitare. Spēs quippe hoīs ē aīa ad imagine deifacta: q̄ tūc viſitat̉: qn̄ qͣlis ſit in vita indagat̉. Etad hoc optime facit qd̓ dicit Bern̄. in li. de ꝯſideratione. A te primū inchoat cōſideratō tua: ⁊ inte ſiniat̉ ⁊ infra. Cōſidera ꝗd: ꝗs: ⁊ qͣlis ſis. Quidī natura: qꝛ aīāl rōnale mortale. Rōnalitas ſubleuat monaſticā miſeriā mortalitatis: ⁊ mortalitas humiliat altitudinē rōnis. Quis in ꝑſona: cꝯditōnis vel dignitatis: ⁊ qūo vteris officio tuoqͣlis in vita vtꝝ bonus vel malꝰ ꝓficiēs vel deficiēs ⁊c̄. Ibi vide. Etnota ꝙ iſta ꝯgnitio ſui quaꝫfacit prudētiā inducit tria magna bona: videlicꝫiudiciū cognitionis diuine: pͥncipiū ſaluationishūane: ſaſtigiuꝫ ꝑfectionis eterne. De pͥmo dicitFalomō ꝓuer. xxx. Dixit. Uir cū quo ē deꝰ: deoſecū manēte ꝯfortatꝰ ait. Stultiſſimus ſū viroꝝ:qd̓ ꝑtinet ad verā ſui cognitionē. Bern̄. Ab exte
rioribus redibit aīmus ad interiora: ab inᶠ crioribus ad ſuꝑiora vt poſſiꝫ cognoſce̓ vn̄ venio: autquo vado: ꝗs ſū ⁊ vn̄ ſū. ⁊ ita ꝑ cognitioneꝫ meivaleā ꝑuenire ad cognitione dei. Quatoqꝫ in cognitione mei ꝓficior: tanto ad cognitione dei accedo. Et Macro. Aīa ꝑfectā hꝫ ſapīam: cū vn̄ orta ſit: ⁊ de quo ſōte venerit: recognoſcit. De ſcd̓odicit p̄s. A pctō meo mūda me: qm̄ iniꝗtatē meāego cognoſco. Mūdatio a pctō ē principiū ſalutis. Ad hoc Sene. Initiū ſalutis notitia pctī. Nāꝗ peccare ſe neſcit: corrigi n̄ vult. Bern̄. de cognitione ſui: pͥncipiū ſalutis hūilitas gn̓at̉. De tertiodr̄ Math. xxiij. Qui ſe hūiliat: qd̓ includit cognitione ſui: exaltabit̉. Boe. de phīca ꝯſola. O mortalis ex vos petitis: qd̓ intra vos ē poſitā felicitatē: qꝛ .ſ. ꝑ vera cognitionē ſui ꝗs ꝑuenit ad eam.In hꝰ figurā hēs Lu. ix. ꝙ ceci ſunt vocati ad cenā: q̄ ſignificat beatitudinē. Et loꝗtur de cecis: qſ. cognoſcunt ſe cecos n̄ cognoſcētes qd̓ ꝑtinꝫ adcognitionē ſui. Bern̄. ſuꝑ can̄. Nemo ſine ſui cōgnitiōe ſaluat̉. Salus aūt ꝑfecta in beatitudine.¶ Ecōtrario ex ignorātia ſuiip̄ius cōſequūt̉ homines tria mala: ſeu detrimēta. Eſt .n. fūdamentū infirmitatis: nutrimētū iniꝗtatis: cōplemētūfatuitatis. ¶ Quo ad primū ignorātia ſui eſt fūdamētū infirmitatis hūane ſpūalis .ſ. pctī. Can̄. ī.Si te ignoras pulcherrima mulieruꝫ: egredereSi pro quia. pulcherrima mulieꝝ .i. creaturarūē aīa: q̄ qꝛ ignorat ſe: egredit̉ a ſe deſperādo ⁊ vagādo ꝑ diuerſa vicia. Bern̄. ſuꝑ can̄. De ignorantia ſui venit ſuꝑbia in te q̄ eſt pͥncipiū pct̄ōrū. ItēLactātius de ſalſa religiōe. Nullus aīe ſuauiorcibꝰ veritate. Ignorātia aūt ſui cā ꝑuitatis. Sene. in epl̓is. Iō ad ſanitatē difficiliter ꝑuenimusqꝛ nos egrotare neſcimꝰ. ¶ Quantū od ſcd̓m p̄sNeſcierūt .ſ. ncc̄ia ad ſalutē: neqꝫ intellexerūt .i.intus legerūt cognoſcēdo ſeip̄os: ī tenebris ambulāt pctōꝝ. Teretius. ita fere corrupta ē omniūhoīm natura: vt aliena meliꝰ iudicet qͣꝫ ſua: ⁊ hocin malū. Un̄ tulliꝰ in li. de officijs. Neſcio quo fitvt magis in aliuꝫ cernamꝰ ſi ꝗd delinꝗtur. Et tn̄xp̄s dicit Lu. vi. Eijce primū trabē de oculo tuovt eiicias feſtuca de oculo fr̄is tui ¶ Quo ad tertiū p̄s. Hō cū in honore eēt non intellexit ſeip̄mvel ſuā cognitionē. Comꝑatus ē ium̄tis inſipiētibꝰ. Bern̄. in li. de ꝯſideratiōe ad eugeniū. Lꝫ oīamyſteria nouerꝭ: lata terre: alta celi: ꝓfūda marꝭſi te neſcieris: oīo eris ſil̓is hoī inſipiēti edificātidomū ſuā ſuꝑ arenā ſine fūdamēto .i. ruinā nōſtructuraꝫ faciēs. Tholomeus. Inſipiēs ē ꝗ ſuiip̄ius ignorat quātitate. Tulliꝰ de tuſculais queſtiōibꝰ. Stultitie ꝓpriū ē: alioꝝ vicia cernere: ſuorūqꝫ obliuiſci.De prudentia monaſtica aūt ꝑticulari: ⁊ nouēgulis directiuis hūana vitā. c. iiij.Taliter prudētiaꝑticularis q̄ hꝫ hoīeꝫ gubernare in ſeip̄o: dirigat oꝑa eiꝰ: ſatis pulchre pōt