Capitulum .II.

ad finē: ncc̄e ē vt ſit bene inuētiuꝰ: videndo ꝑ ſeip̄ꝫ repēte qd̓ expetit fini ⁊ eligibilibꝰ ad fine. Ethoc ſpectat ad ſolertiā q̄ ẜm ꝙ hic ſumit̉ ē facil̓⁊ ꝓmpta ꝯiecturatio de ꝗbuſcūqꝫ. In li. aūt poſterioꝝ pͥmo dic̄ phūs: ꝙ ē ſubita ꝯiecturatio circa inuētionē medij. ¶ Quia aūt n̄ pn̄t ſufficient̉oīa ꝯſiderari q̄ ad prudētia reꝗͥrunt̉: cū ſit circaoꝑabilia: in ꝗbus qͣſi īfinita p̄nt accidere: in ē ꝙhō indiget ab alio erudiri ⁊ p̄cipue a ſenibꝰ ⁊ exꝑtis: ꝗ ſanū ītellectū adepti ſūt: exꝑientia lōgi tꝑiscirca agibilia. Nā ẜm ph̓m. ij. eth. Uirtꝰ plurimūex doctrina hꝫ gn̄ationē ⁊ augmētationem: iō expimēto indiget ⁊ tꝑe: qꝛ vt dr̄. vi. ethi. Oꝫ attēdedere exꝑtoꝝ ⁊ ſenioꝝ ⁊ prudētū opiniōibꝰ. ꝑꝑ erperiētia .n. vidēt futura ⁊ pn̄tia. Hoc ꝗdē ꝯſilinobis dat̉. Ecc̄i. vi. In multitudīe p̄ſbyteroꝝ .i. ſenioꝝ prudētū ſta. ⁊ prudētie illoꝝ ex corde ꝯiungere. Hoc āt ſpectat ad docilitatē ꝑ quā ꝗs bn̄ regit̉ ſuſceptiuꝰ diſciplīe. Ged eō vadēs ad pugnāꝯ madian: recte extīauit ex his q̄ pn̄tial̓r īſtabātqūo ad finē debitū ꝑuenirēt. Prīo .n. inimicorūcaſtra ſagaciter explorauit: ⁊ docil̓ factꝰ ex ſōnocuiuſdā: ⁊ eiꝰ interptationē ſolerter ītelligēs: quoeēt pugnādū ⁊ aciēs ordināde: cū tubis ⁊ lageisac lapādibꝰ mirabili prudētiā ad victoriā ꝑuēitIudi. vij. ¶Quātū ad iſtā ſecūdā ꝑtem prudentie: q̄ ē ordīare pn̄tia: dic̄ dn̄s Io. dn̄ici ſuꝑ eccl̓aſticu. Ꝙ ordīatio ſui ꝑ prudentiā conſiſtit in hisocto. ¶ Prīo ꝙ an̄qͣꝫ aliꝗd faciat cogitet illud: nepꝰ factū penitere ꝯtingat: iuxͣ illud ꝓuer. in ml̓tislocis oīa ſac̄ cū ꝯſilio ⁊ pꝰ factū n̄ penitebis. Secūdo ꝗcꝗd hꝫ facere ēt ſi cogit̉ ad faciendū: n̄ faciat vt īuitꝰ: ſꝫ faciat de ncc̄itate v̓tutē Ang. Nemo īuitꝰ bn̄ facit. ¶ Tertio qd̓ fac̄ ꝗs: faciat eumalacritate. ij. corin. ix. Hilare datorē diligit deꝰ¶ Quarto oē qd̓ agit: cū ꝯſtātia oꝫ vt ꝑſeueret: ⁊ſuo on̄dat grauitatē moderatā. Non ſit leuis vtpuer: nec faſtidioſus in nimio pondere graui¶ Sexto oīa q̄ facit: faciat cū honeſtate: ita ꝙ ſutactꝰ eiꝰ exēplū alioꝝ in nobis. apꝰ. Oīa honeſte ⁊ẜm ordinē fiāt in vobis. ¶ Septīo oēm fortunāletāⁱ vel aduerſā: an̄ ocl̓os mētis ſibi ꝓponat: itaꝙ cū venerit nec triſtet̉: nec d̓ nouo letet̉ Sene.Sapiēs n̄ ꝯtriſtabit̉ ꝗcꝗd acciderit ei. Octauovt tm̄ ſciat: ꝙ ſuis poſſit ſtare iuditijs: ⁊ nō egeatalienis. Dꝫ tn̄ audire ⁊ alios: ⁊ aliqn̄ ēt magꝭ credere qͣꝫ ſibi: p̄cipue ſapiētibꝰ. Has octo ꝯditiōestāgit tulliꝰ in li. q̄ſtionū tuſculanaꝝ: dicēs. Sapiētis .i. prudētis ꝓpriū ē: nihil qd̓ penitere poſſitfacere nihil īuitū: ſꝫ ſplēdide: ꝯſtanter: grauiter:honeſte. Nihil expectat: ita ꝙ qͣſi certū ſit ſibi futuꝝ: nihil .n. eū decet admirare ſuis ſtare iuditijs¶ Sciendū ē: ꝙ duo ſūt pͥncipl̓r q̄ male extimare faciunt de his q̄ oꝑanda ſūt a prudēte .ſ. ſeq̄lapaſſionū circa actꝰ venereos: ⁊ appetitꝰ inordīatus circa acꝗſitionē pecuniaꝝ. Un̄ ẜm Gre. xxx.

moral̓. Ex luxuria tria p̄cipue vicia oriunt̉ corrūpētia tres actꝰ rōis recte extīatiōi neceſſariosſ p̄cipitatio q̄ corrūpit actū ꝯſiliādi. Incōſideratio qͥ corrūpit actū iudicādi. Et īcōſtātia q̄ corrūpit actū p̄cipiēdi vel debite applicādi. Ex auaritia v̓o ẜm eūdē Gre. ī eodē li. īter alia vicia duonaſcūt̉: q̄ tollūt vera extīationē de fine .ſ. prudēˢcarnis: ⁊ aſtutia: d̓ his ſupra in. ij. ꝑte. .§. III.Tertia pars principalis prudētie ponit̉ q̄ ē reſpectu futuroꝝ: vbi ſciēdū ꝙ officiū prudētis ē: ꝙ ea q̄ ſūt ad finem: adip̄m debite ordinēt̉. Preterita at ī ncc̄itatē quādā tranſierūt: qꝛ īpoſſibile ē n̄ eē qd̓ factuꝫ ē. Etiō n̄ ſubſūt hūane prudētie: vt ꝓpter aliquē finēfiāt vel ordinent̉. Sil̓r ⁊ pn̄tia in qͣꝫtū hiꝰ ncc̄itatē quādā hn̄t. Neceſſe ē .n. ſortē ſedere dū ſedetUn̄ nec ēt talia ordīabilia ſūt ad finē ꝑ aliquameoꝝ īmutationē. Relinꝗt̉ ergo ꝙ ꝯtingētia futuratẜm ꝙ ſūt ꝑ hoīs v̓olūtatē in finē aliquē ordinabilia: ad prudētiā ꝑtineāt. Et hoc p̄cipue īportat̉ in noīe ꝓuidentie. Importat .n. reſpectū alicꝰdiſtātis ad ea q̄ in pn̄ti occurrūt ordināda. Potiſſima igit̉ ꝑs prudētie: ē ꝓuidētia: ad quā ſpectat a fine diſtatia ad ip̄m ordinare. Pn̄t aūt adip̄m reduci duo q̄ addit Hacro .ſ. circūſpectio ⁊cautio. Ad prudentē .n. ſiue ꝓuidentē ꝑtinet: nōſolū q̄ ad ſinē ſūt debite ordinate: ſꝫ ēt ꝯſiderareea q̄ circūſtant ⁊ ẜm eoꝝ exigentiā ꝓportionari fini ea q̄ ſūt ordināda ad ip̄m. Et hoc dicimꝰ circūſpectionē: ꝑ quā id qd̓ ordinat̉ in finē: ꝯꝑat̉ hisq̄ circūſtāt. Sꝫ qꝛ freq̄nter ꝯtīgit mala ſimplicit̓videri bōa: ⁊ ea ſimul miſceri ꝑꝑ ml̓tiformitatēoꝑabiliū: iō nccͣia ē v̓tꝰ alia q̄ cautio dr̄: ꝑ quam aprudēte accipiēda ſūt bōa q̄ ſūt vere bōa ⁊ vitēt̉mala vitāda: q̄ vident̉ hr̄e ſpēm boni. Sciendūē: ꝙ ꝓuide̓ bōa ꝯtīgit dupl̓r. Uno mō vt ꝯgnoſcant in ſeip̄is. Alio mō in ſuis cāis. ¶ Precognoſcere āt futura: ſiue ꝓuidere vel p̄uidere qd̓idē ē qͣꝫtū ſpectat ad pn̄s: ē ꝓpriū intellectꝰ diuini: cꝰ eternitati oīa ſūt pn̄tia. Cōicat̉ aūt hiꝰ cognitio hūano intellectui ꝑ donū ꝓphetie ex dīna relielatiōe. ¶ Precognoſce̓ aūt futura in ſuis cāispōt hō ordinē earū ad effectꝰ ꝯſiderādo. Sic̄ medicꝰ talia ſigna vidēdo in infirmo p̄cognoſcit ſanitatē futurā ſiue mortē. Sꝫ ꝙ ex talibꝰ talia nata ſūt ꝯtīgētia: ẜm hoc ꝑ ꝯiecturas ⁊ exꝑientiamlōgi tꝑis: pōt acꝗri aliqͣ p̄cognitio de futuris humais ꝯtingētibꝰ: ad qd̓ multū valet ſi retro actatꝑa cogitent̉: antiquoꝝ facta vel cōſuetudīes admēoria reuocent̉: dein̄ ꝗ euētꝰ ex hiꝰ ſunt ſecuti:ꝯſiderent̉. Et ꝑ hūc modū ꝓuidꝰ videre poterit:tū ex mēoratis: tū ex his q̄ in pn̄ti oꝑando ꝯcurrūt: ꝗd in futuꝝ poſſit accidere. Ioſeph clypeo ꝓuidētie ſe mūiuit: dū ꝯtra futurā famē egypti cōſeruari fecit frumētū diu an̄: ⁊ ī multa copia: neregio ⁊ ꝓuītie circūſtātes fame ꝑirēt Gen̄. xli. Exbis oībus concludedo dicamꝰ ꝙ ille ꝑfecte erit