Titulus

deſerere res humanas ⁊ hominū negocia: vt fitꝑ rectores: vbi neceſſitas imponit̉: vt quia imperatur tale exercitiū per ſuꝑiorem ⁊ hiꝰ vicioſumeſſet: alias aūt virtuoſum. Et ſic intelligendū eſtillud quod dicitur exercitiū virtutis purgatorie. Un̄ Augu dicit. Ocium ſanctū querit charitas veritatis: negociū iuſtum ſuſcipit neceſſitascharitatis: qua ſarcinam ſi nullus imponit: ꝑ̄cipiende atqꝫ intuende vacandum eſt veritati. Siaūt imponit̉ ſuſcipiēda eſt: ꝓpter charitatis neceſſitatē. Et hr̄. viij. q. i. qui epatum. .§. IX.De virtutibus theologicis ꝙ neceſſariū ſit ponere virtutes theologicas .ſ. fidem: ſpem: ⁊ charitateꝫ: ⁊ eas habere: qͣsnec habuerunt nec cognouerūt gētiles ph̓i: quivolūt ſeruari: patet ex hoc: qꝛ precepta legis ſūtde actibus virtutū: quibus homo tendit ad beatitudinē perfectam. Et p̄cepta dantur in diuinalege de actibus fidei: ſpei: ⁊ charitatis: vt patꝫ indiuerſis locis: ⁊ ea p̄cepta oportet ẜuare: iuxta illud Math̓. xix. Si vis ad vitam ingredi ſeruamandata ergo ⁊c̄. Pro cuius declaratōneʸ dicitb. Tho. iª 2ᵉ. q. lxij. arti i. ꝙ homo perficitur pervirtutē: ad actus quibus ordinat in beatitudinē. Eſt aūt duplex hominis beatitudo ſeu felicitas v̓na .ſ. ꝓportionata humane nature: ad quaꝫſ. homo pōt peruenire ꝑ principia ſue nature: ⁊ ſinō ordinaretur ad alia felicitatem hō niſi ad iſtātūc ſufficerēt ei virtutes intellectuales ⁊ morales. Nam cū virtus ſit quidā habitus ꝑficienshominē ad bene oꝑandum: vt dicit idē. b. Tho.vbi ſupra. q. lvi. ⁊ principiū humanoꝝ actuuꝫ ſitduplex .ſ. intellectus ⁊ appetitus. Uirtus intel̓ctualis ꝑficit intellectū ſiue rōnem ⁊ v̓tus molis appetitū. Iuſticia quidē appetitum rōnalemſeu voluntatē ⁊ fortitudo ⁊ temperatiā appetitūſenſitiuū ſeu ſenſualē. Sed qꝛ eſt alia beatitudoſiue felicitas naturā hominis excedēs: ad quaꝫhomo ſola diuina virtute ꝑuenire pōt: ẜm quandam diuinitatis ꝑticipationeꝫ: ẜm qd̓ dicitur. ij.De. ij. Per chriſtum facti ſumus diuine natureconſortes ⁊ huiuſmodi beatitudo ꝓportionemhumane nature excedit cum naturalia prīcipiahominis ex ꝗbus ꝓcedit ad bene agendum: nōſufficiant ad ordinandū homineꝫ in predictambeatitudinē ꝑfecte: ſicut ſūt virtutes intellectuales ⁊ morales. Ideo oportet ꝙ ſuꝑaddantur homini diuinitus aliqua principia ꝑ que ita ordinetur ad beatitudinē ſuꝑnaturalem: ſicut ꝑ prircipia naturalia ordinatur ad finē connaturalē ⁊felicitatē non tn̄ abſqꝫ diuino adiutorio. Et hecprincipia dicūtur virtutes theologice: tum quiahabent deum ꝓ obiecto: in qͣꝫtum per eas recteordinamur in deuꝫ: tum qꝛ a ſolo deo nobis infundūtur: tamen qꝛ ſola diuina reuelatione nobis in ſacra ſcriptura he virtutes tradūtur: ⁊ qͣuis ad deū naturaliter rō ⁊ volūtas ordinētur:

prout ſunt nature principiū ⁊ finis: ẜm eius proportionē nature: ſed ad ip̄m ẜm quod ē obiectūbeatitudinis ſuꝑnaturalis: ratio ⁊ volūtas nonordinātur ſufficienter ẜm ſuaꝫ naturā. Quāuisaūt per naturalē inclinationē ordinetur homoin finē ꝯnaturalem ſeu beatitudinē: quo ad intellectū: ꝑ lumen naturale ipſius: quo ad voluntatem ꝑ rectitudinē eius tendentis in bonū rōnis: tn̄ hec deficiunt ab ordine beatitudinis ſuꝑnaturalis: ⁊ ꝑfecte iuxta illud. i. Corī. ij. Oculusnon vidit nec auris audit ⁊cͣ. Un oportuit ꝙ aliquid homini ſuꝑadderetur qͣꝫtum ad vtrūqꝫ adordinandū ip̄m in finem ſuꝑnaturalem: ⁊ intellectus quidem ordinatur in ip̄m finem ſuꝑnaturalē: per hoc ꝙ adduntur homini quedā principia ſuꝑnaturalia que diuino lumine capiuntur⁊ hec ſūt credibilia de quibus ē fides. ¶ Secūdo ordinat̉ volūtas qͣꝫtum ad illū ſinem: ⁊ qͣꝫtuꝫad motū intentionis in ipſam tendentē ſicut inid qd̓ eſt poſſibile ꝯſequi qd̓ ꝑtinet ad ſpem. Etqͣꝫtum ad vnioneꝫ quandam ſpūalem: ꝑ quamquodāmodo tranſformamur in illū fine quodſit ꝑ cbaritatem. Appetitus enim cuiuſcūqꝫ retnaturaliter mouet̉ ⁊ tendit in finem ſibi cōnaturalem ⁊ iſte motus ꝓuenit̉ ex quadā cōformitate rei ad ſuū finem. Motus in finē vltimum eſtꝑ ſpem: cōformatio ad finē ꝑ charitatem. ¶ Eſtaut ordo hic inter ipſas qͣꝫtum ad actus: nā qͣꝫtūad habitū ſimul infundūtur. Ordine generationis: p̄cedit fides: ſpem ⁊ charitatē ⁊ ſpes charitatem. Non .n. poteſt motus appetitus ī aliquidtendere: amādo vel ſperando: niſi illud ſit apprehenſum ſenſu vel intellectu. Per fidem aūt apprehendit intellectus que ſperat ⁊ amat. Et ex hͦꝙ aliquis ſperat de aliquo: ꝓcedit ad amandū.Ordine aūt ꝑfectionis: charitas p̄cedit fidem etſpem: qꝛ vtraqꝫ ꝑ charitatem formātur ⁊ habētꝑfectionem virtutis. Hec figurant̉ per tres ciuitates refugij vltra iordanē: ⁊ tres citra ordanēad quas fugiens ꝗ homicidiū fecerat a caſu: ſaluus erat a morte corꝑali. Sic poſt baptiſmū inchoatum in iordane tꝑe gratie ⁊ ante .ſ. in veteriteſtamēto ꝗ occidit animā ſuam per peccatū: veletiā qui habet originale ꝯtractū ex primis parētibus: ꝗ occiderūt humanū genus non hoc intēdentes ſaluari non pōt de morte eterna: niſi reperiens ſe in iſtis virtutibus ⁊ ꝑſeuerās. Qui .n.habet vnā ꝑfecte: hꝫ ⁊ alias: ſignant̉ ⁊ per tres filios Iob ẜm Greg. in primo ⁊ vltimo moraliū.¶ De acquiſitione virtutum: ⁊ quomodo ſumatur medium in eis. Capi. ij.Tacquiſitiōe virtutū ſciendum ꝙ modus acquirēdivirtutes ē triplex: ſeu tria debēt ſeruari. Primuꝫ eſt appetitū dirigere: 2ᵐ infectiuū