Libertem quia conſtringit meatus ⁊ poros ita ꝙ neccalor nec humor pōt ad locum fructus ꝑuenire mutantqꝫ frigiditas et ſiccitas calorem ⁊ humorem ꝓpter qḋ alterat̉ fructus in ponticitatēeo ꝙ ꝓhibet̉ omnis aſcenſus ſiue acceſſus caliditatis innati ⁊ humoris ꝑ conſtrictōem inductam a ſiccitate. ⁊ ſic erit frigiditas vincēs in fructu ꝓpter defectum caloris. ⁊ erit fortis ponticitatis ꝓpter iuncturam ſiccitatis. Sed tandē calor innatus eleuat̉ ad locum fructus ⁊ vigorat̉ꝑ calorem ſolis. ꝓpter qd̓ vincit iteꝝ frigiditatēet inducit intenſam caliditatem ⁊ ſiccitatē ⁊ ſicerit fructus amarus. In arboribꝰ plantādis pariter ⁊ ſerendis etas lune maxīe conſideranda ēnam q̄ plantant̉ in plenilunio recto vel in rectonouilunio minus cōualeſcunt ⁊ ſi cōualuerintfructum faciēt vermiculoſum. ⁊ fructus tūc plātate orboris citius putreſcunt. Similit̓ ⁊ arbores q̄ tunc de terra preſcinduntur minus durāt⁊ citius a vermibꝰ corrodunt̉ ſicut dicit coſtan.quere ſupͣ li. viij. de effectibꝰ lune. Item inter arborem ⁊ eius fructū ē quoddā retinaculuꝫ quofructus adheret arbori. ſicut fetus ꝑ vmbilicuadheret matrici. vt dicit Conſtan. ⁊ illud retiaculum prīo ē debile et laxum ⁊ attractiuo hūori adhuc vicinū. ⁊ iō fructus tunc defacili excutitur ſi fortioris venti impulſu tunc tꝑis arbormoueat̉ ſꝫ poſt paulatim calore humoreꝫ indurante fortius adheret et fructus ita defacili nōtunc cadit ſꝫ in fine fructu maturato ⁊ ad debitam quantitatem ꝑducto areſcit illud retinaculum vel putreſcit. ⁊ ideo fructus d̓facili mouentur tunc ad caſum. Et quāto arbor ꝓfundiusfigit radicem tanto attrahit plus humoris et ſifructifera eſt plus abundat in folijs fructibus ⁊ramis. Item arbor ſuꝑfluis abſciſis meliꝰ fructificat. nam tranſit humor in fructum qui tranſiret in nutrimentū ſuꝑfluoꝝ. Hec de natura etꝓprietate arboꝝ in generalidicta nūc ſufficiāt.¶ De amigdalo.¶ Capituluꝫ. iij.Migdalus eſt arbor mature florens ⁊ dicitur hͨ amigdalus ꝓ arbore ⁊ hic amigdalꝰ ꝓfructu. Unde quidam ait. Sunt matura morapura ficus amigdala mora. Tamen hͨ amigdala le. inuenit̉ ꝓ fructu ia ſacra pagina. Numerixvij. Sacra eī ſcriptura vt dicit Hicro. nō vl̓tſe ſemꝑ ſubijcere grāmatice legi nec vult illiꝰ arte regi. Iſido. aū li. xvij. ſic dicit. amigdala grecum eſt que latine nux longa vocat̉. Hanc nucidam multi vocant. quaſi minorem nūcē. de qͣvirgilius. Cū ſe nux plurima ſiluis induit in flo.XVII.rem. Cunctis eī arboribus prior floribus ſe cōueſtit. et ad inferenda poma arbuſta ſequentia p̄uēit hucuſqꝫ Iſido. De amigdalis di. areſto. in li. de plantis. ꝙ indigent cultura ⁊ maxime qn̄ ſunt antique. vn̄ ſi clauis ꝑforēt̉ emittētquoddaꝫ gūmi. ⁊ depurabitur humor in medulla qͥ materia ē ip̄ius fructus. ⁊ iō plꝰ fructificātamigdali bene culte qn̄ ſunt antique qͣꝫ nouelle. Duplicem aūt fructū fert amigdalus ſcꝫ dulcem ⁊ amaꝝ vt dicit̉ in plat. ⁊ dulcia amigdalavtilia ſunt ad cibū. amara ꝟo ad medicinā ſūteī calida et ſicca. de dulci amigdalo dicit Dyaſco. ꝙ ſi recens cū ſuo folliculo comedat̉ ꝓdeſtſtomacho. ſed caput grauat. caliginē nutrit. venerē accendit. ſomnū facit. ebrietati reſiſtit. Itēdicit ibidem ꝙ ſi vulpes comedat amigdalammorietur. Sepe em̄ qḋ medicinale eſt hoī. venenoſum ⁊ mortifeꝝ ē alteri aīali ⁊ econuerſo.Item idem. Fere tota arbor amigdaloꝝ amarorum ē medicinalis. Nam radix eius elixata ſiue cocta. ⁊ trita maculas vultus tollit ⁊ purgatfronti linita dolorem capitis mitigat. vl̓nera putrida mixto melle mundificat atqꝫ ſanat. cortexetiam ⁊ folia ſunt mundificatiua exterminatīaet ſanatiua. Oleum aūt de amigdalis extractuꝫvermes et lumbricos in ventre necat. menſtruaꝓuocat et purgat. ꝯtra ſurditatē efficaciter iuuat. ⁊ aurium ſaniē mundat ⁊ deſiccat ſi tepidūauri inſtilletur vt dicit dyaſco. Item flores eiꝰdecocti in oleo caducos ⁊ letargicos excitāt. cūmelle triti morſibꝰ caninis obuiat. vlcera ſanat.gūmi qd̓ de amigdalis exudat mixtum potioniſanguinē reijcientes iuuat. ⁊ ſic ptꝫ ꝙ parū velnihil eſt in amigdalo qd̓ nō conueniat medicinis vt dicit dyaſco.¶ Capitulum. iiij.De abiete.Sies nomen eſtarboris ſic dicte ab eundo eo ꝙ preceteris arboribꝰ longe abeat ⁊ in altum altius ſe extendat. Cuius natura ē vt dic̄b Iſido. li. xvij. ꝙ ē expers terreni humoris. ⁊ iōabilis eſt atqꝫ leuis. Ex abiēte aūt dicuntur abiegna ligna vel alia que de abiete componunturEt abietarius dicitur qui aliqua de abiete operatur vt dicit Iſido. ẜm. Areſto. aūt abies ē arbor in altum ſe extendens plurimū habens raritatis in ſubſtantia ⁊ ſubtilis humiditatis. ⁊ id̓ocalor eius naturalis a ſolis calore fortificatur etillam humiditatem defacili eleuat ⁊ ꝑ ſurſū mittit ⁊ ſic ip̄am in arboris ſubſtantiā conuertensarborē altā facit. Eſt etiā arbor mire rectitudinis. paꝝ vel nihil habens tortuoſitatis. ⁊ hͦ ꝓpt̓