Incipit liber primꝰ de ꝓprietatibus rerum.venerabilis fratris Bartholomei anglici.Eproprietatibus itaqꝫ et naturis rerū tamſpiritualiū qͣꝫ corꝑaliuꝫ elucidare aliqua cupientes ab illoſumamꝰ exordiū qui ē alpha⁊ o principiū ⁊ finis oīm bonoꝝ. ī principio patris luminū a quo ꝓcedit omne datū optimuꝫ⁊ omne donū ꝑfectum implorātes auxiliuꝫ vtille qui illuminat omnē hoīem venientē in hūcmundū ⁊ reuelat ꝓfunda de tenebris ⁊ abſcondita ꝓducit in luceꝫ. Huic opuſculo quod adipſius laudē et legentiū vtilitatem de diuerſisſanctoꝝ ⁊ philoſophoꝝ dictis nō ſine laborerecolligere iam incepi. feliceꝫ dignet̉ impendere conſummatōnem.Capitulum primuꝫ.St igitur vt diſcit Innocentiꝰ. iij. ſolus et verꝰ deeternus. immēſus incommutabilisom̄ipotens ⁊ ineffabilis pater ⁊ filiꝰ ⁊ ſpirituſſanctus. tres quidē ꝑſone. ſed vna eſſentia ſubſtantia vel natura ſimplex oīno. pater a nullofiliꝰ a patre ſpirituſſanctꝰ ab vtroqꝫ abſqꝫ initio et fine. pater generās. filiꝰ naſcens. ſpūſſanctus a patre ⁊ filio ꝓcedens. He tres perſoneſunt cōſubſtantiales coeterne. omnipotentescoequales vnū vniuerſoꝝ principium. creatoromniū viſibiliū ⁊ inuiſibiliū ſpiritualium ⁊ corporaliū creaturaruꝫ qui ſua virtute oīpotentiſimul ab initio tꝑis vtrāqꝫ cōdidit creaturamvidelꝫ angelicā ⁊ mundanā. ac deinde humanam quaſi cōmunē ex ſpiritu ⁊ corꝑe conſtitutam. Hucuſqꝫ Innocentius extra de ſum. trinita. capitulo primo.¶ De eſſentie vnitate et ꝑſonaꝝ pluralitateCapitulum ſecundum.Ec aūt ſancta trinitas ẜm cōem eſſentiaꝫ eſt indiuidua ēt ẜm ꝑſonales ꝓprietates eſt diſcreta innature ſue ſimplicitate nō admittens diuiſionem nec in ꝑſonali ꝓprietate recipiēs vnitateꝫSꝫ ſemꝑ in eſſentia vnitas. ⁊ in ꝑſonis pluralitas inuenit̉ a qͣ omīs cōfuſio ⁊ mutua cōmixtio remouet̉. qꝛ cum aliꝰ ſit pater aliꝰ filiꝰ aliusſpirituſſanctus. pater nō poterit eſſe filiꝰ neq̄ſpirituſſanctꝰ. ſicut nec econuerſo. ſpūſſanctꝰnō pōt eſſe pater vel filius. nec filius pater velſpūſſanctus. Sed quilibet iſtoꝝ eſt vna eſſentia vel natura q̄ ſola eſt vniuerſoꝝ principiuꝫp̄ter qd̓ nō eſt aliud reꝑire. ⁊ hec eſſentia neqꝫeſt generās neqꝫ generata neqꝫ ꝓcedens. Seſt pater qui generat et filiꝰ qui gignit̉. ⁊ ſpūſſanctꝰ qui ꝓcedit vt ſimpl̓r diſtinctō ſit in perſonis ⁊ in natura vnitas teneat̉. Un̄ licet̉ aliꝰſit pater aliꝰ filiꝰ aliꝰ ſpūſſanctꝰ. nō tamē aliud.ſꝫ id qd̓ eſt pater eſt filiꝰ ⁊ ſpūſſanctus. Paterꝟo generando totā ſubſtantiā ſuā ei dedit ſine diuiſione ⁊ tn̄ totaꝫ retinuit ſine diminutōne ⁊ ſic vna ⁊ eadē res eſt pater gignens ⁊ filiꝰnaſcens ⁊ ſpūſſanctꝰ ab vtroqꝫ ꝓcedēs. Hucuſqꝫ Innocentius. iij. extra. vbi ſupra de ſumma trinitate cap̄. j.¶ Ꝙ quicquid dicitur de deo aut eſt eſſentiaaut notio aut perſona.Capitulum. iij.T aūt dicta et dicenda clariꝰ eluceſcāt notanduꝫ eſtiuxta ſanctoꝝ traditōeꝫ. ꝙ quicqͥdin deo ē aut de deo dicit̉ aut ē eſſentia aut notio aut ꝑſona. vna eſt em̄ indiuiſibilis eſſentiaꝑſone tres. ⁊ he tres ꝑſone ſunt vna eſſentia ⁊vnꝰ deꝰ ⁊ q̄libet eaꝝ eſt vna eſſentia ⁊ vnꝰ deꝰ.Pater a nullo. filius a patre naſcēdo. ſpirituſſanctus a patre ꝑ filium ꝓcedendo. pater filium generat. filius gignit̉. ⁊ pater cū filio ſpiritumſanctū ſpirant. ⁊ ꝙ filius ſpm̄ſanctuꝫ ſpirat hoc hꝫ a patre. Quicquid eniꝫ ꝑſona habet vel facit. hoc hꝫ a ꝑſona a qua eſt. Et id̓oquia filius eſt a patre ab ipſo omīa hꝫ. et quiaſpūſſanctus eſt a patre ⁊ filio ideo hꝫ qd̓ habꝫcōmuniter ab vtroqꝫ. ſed ꝓpter hmōi naſcibilitatē vel ꝓceſſionabilitatem pater nō eſt maior naſcente vel ſpūſancto ꝓcedente. quia veritas diuine eſſentie equaliter eſt in ipſis et inpatre. Hec omnia habent̉ a Boetio in librode trinit̓. ⁊ ab hugone ⁊ etiam aug. ⁊ richardo¶ De notionibus. Capitulum. iiij.Otōnes autemſunt quinqꝫ ẜm Hugo. ⁊ Auguſt.(ſcilicet paternitas. innaſcibilitas filiatio. proceſſio ⁊ communis ſpiratio. Et dicūtur hec quinqꝫ aliquando notiones. quia notificant perſonas. aliquādo diſtinctōes. qꝛ ꝑſonas diſtinguunt aliqn̄ relatōes. qꝛ ꝑ ip̄as qn̄qꝫ ꝑſone ad ſe inuiceꝫ referunt̉. Dicunt̉ etiam