Titulus .XV.

vocabit̉ nomē eiꝰ emanuel: quod interpretaturnobiſcum deus: butirum ⁊ mel comedet. Butirum .i. innocentiam: ⁊ mel miſericordie. hāc miſericordiam in ſummo cōmunicauit matri ſue:vt ſicut ipſe eſt pater miſericordiarum: ita ⁊ ip̄amater miſericordie nūcupet̉. Miſericordia ātnil dulcius ſapit miſeris: nil crebrius inuocat̉:Hinc bea. Bernar. in ſermone de aſſumptioneSignum magnum ſic ait. Non erat bonum nobis hominem eſſe ſolum: congruuꝫ magis eratvt adeſſet ſexus vterqꝫ quorum corruptiōi neuter defuiſſet Fidelis tamen ⁊ prepotens mediator dei ⁊ hominum chriſtus ieſus. Sed in eo diuinam homines reuerentur maieſtatem. Abſorpta enim videtur in deitatem humanitas: nōꝙ ſit mutata ſubſtantia: ſed aſſumptio deificataquia ſcilicet ille homo eſt vna perſona cum deoNon ſola autem cantatur ī illo miſericordia cātatur pariter ⁊ iudicium: quia ⁊ ſi didicit ex hisque paſſus eſt cōpaſſioneꝫ vt miſericors fieret:habet tamen ⁊ iudiciariam poteſtateꝫ: deniqꝫ etdeus noſter ignis conſumēs eſt. Quid īuereatur homo ad illū accedere itaqꝫ iam non videbitur ipſa mulier benedicta ocioſa. Inuenit̉ equidem ⁊ locus eius in hac reconciliatiōe. Opusenim erat mediatrice ad mediatorem iſtū. Crudelis mediatrix. Eua per quā ſerpens antiquꝰpeſtiferum: ⁊ ipſi viro virus infudit. Sed fidelis Maria ſcet ⁊ pia: que ſalutis antidotum vris ⁊ mulieribus propinauit. Illa ſuggeſſit preuaricationem. Hec ingeſſit redemptorem perconceptum ſuum: quo dei filium excepit in domum ſuaꝫ. Quid ergo ad mariam accedere trepidat humana fragilitas? nihil eſt in ea auſterū:nihil terribile: tota ſuauis ē. hec. b. Ber. Quiaigitur plēa miſericordia: ⁊ nil miſeris miſericordia dulcius aut crebrius inuocatur: ideo frequēter īmo continue in noſtris miſerijs quibꝰ pleni ſumus recurrendum eſt: ⁊ ipſa inuocanda vtnobis ſubueniat. Idem. b. Bernar. Sileat miſericordiam tuam virgo beata: ſi quis eſt: qui inuocatam ī neceſſitatibus ſuis ſibi meminerit defuiſſe: hec ille. Hec igit̉ domꝰ eſt mīe: que excepit patrē miſericordiaꝝ in domū ſuā. .§. III.in hodie bel.Quantū ad fer tt. maria excepit chriſtum plenius ⁊ iucoundius in domuꝫſuā: tam anime qͣꝫ corporis quia per glorie receptionem. Ita enim fuit recepta ī domo patrisceleſtis: vbi ſunt multe manſiones .i. differentiepremiorum: ꝙ ⁊ ipſum recepit in domū ſue mētis per lumen glorie. Et impletum eſt illud qd̓per aggeū predixit. ij. c. Implebo domum iſtaꝫgloria. Si eniꝫ de dilectore ſuo chriſtus ait Iorxiiij. ad eum veniemus ⁊ manſionem apud euꝫfaciemus ſcilicet in domo mentis ſue ego ⁊ pater ⁊ ſpirituſſanctus: multo magis dicendum ē

de quolibet ſancto peruēniente ad gloriam: vbieſt perfectiſſima dilectio: que hic eſſe nō poteſt:ꝙ aīa beata recipiat chriſtū in domū aīe ſue ꝑ lumen glorie. Qui enī manet in charitate in deomanet ꝑ fruitionē ⁊ deꝰ in eo ꝑ ꝯprehēſioneꝫ: etclarā viſionē. Res .n. amata dicit̉ eſſe in amantē ꝑ cognitione ⁊ affectū. Non fuit aūt iſta exceptio cōis ſed ſingularis ſuper oēs vt dicere valeat illud per excellentiā. d̓n̄i eſt aſſūptio noſtraquaſi dicat non angeli vel ſācti me aſſūpſeruntſeu aſſociarunt egredientē de mundo ſicut legitur de lazaro vlceroſo: ⁊ de ſācto nicolao: ⁊ alijsſanctis. Sed ipſe dn̄s me aſſumpſit ⁊ aſſociauitẜm illud p̄s. xxvi. Quoniā pater meus .ſ. mundus ⁊ mat̓ mea .i. oīs ꝯcupiſcētia ⁊ mala īclinatōdereliquerunt me: vt nihil ſui inuenirent in nqd̓ nulli ſanctoꝝ ꝯceſſū eſt. Ideo dn̄s aſſumime ꝑ ſe ꝑſonaliter accedens vt magis honoret. Si n. dicit. b. hiero. Credendū eſt ꝙ ipſe ſaluator ꝑ ſe totus feſtiuus aduenerit: ⁊ eā in throno ſuo collocauerit. Et qꝛ ibi dn̄s vbi ⁊ fāilia eiꝰIdeo ⁊ milia miliū angeloꝝ qui dn̄o miniſtrāt:vt vidit daniel: cū chriſto aduenerūt. Aſſūptamaria in celum vt canit eccleſia .ſ. a filio gaudangeli ⁊ ceteri eā aſſociantes. Uidendū igiturcirca huius aſſumptionem.Unde aſſumpta.Quo modo aſſumpia.Quo aſſumpta.ē de hoc miAſſūpta utlqd. be. piero. hodieregia celi de hoc ſeculo nequā eripit̉. Sꝫ vt nobis preberet exēplū qui oēs hēmus facere tranſitū iſtum: voluit ſāctiſſimos viros .ſ. apoſtolosin ſuo tranſitu adeſſe. Sacr̄a ſuſcipere: ⁊ ſinlore migratā ſepulture apoſtolos demandTeſtatur aūt Dio. pauli apoſtoli diſcipulus: inli. de diuinis nominibus: apoſtolos interfuiſſeDormitioni. b. marie ⁊ Dio. cū eis. Quod ⁊ ocauerat ad ſui conſolationē. Cōiter enim dicipſam poſt aſcenſionē filij. xij. annis ſuꝑuixiſſevt ſexagenaria eſſet in morte. Et in hoc nos inſtruit vt in infirmitatibus grauibus ⁊ mortalibus debemꝰ querere habere preſentes ſeruos ⁊ſeruas dei: qui orationibus inſiſtant: verbis adpatīam ⁊ penitentiam ⁊ fiduciam de diuina miſericordia hortentur. Multe enim tunc ſunt inſidie diaboli. Sed totum fit contrarium. Nonvocatur adiutor niſi corporis. Tota cura eſt cōſanguineorum ꝙ eis dimittat bona ſua. ¶ Sacerdos vel ſeruus dei aliquis vix poteſt ingredi: ne inducat ad reſtituendum ablata. Quannis autem non reperiatur in ſacra ſcriptura vthiſtoria: quod ipſa ſuſceperit ſacramenta: tamēpie credi poteſt hoc feciſſe: nō quia eguerit: ſedvt exempluꝫ nobis preberet: ſicut ⁊ filius ſuus⁊ baptiſmū ſuſcepit ⁊ euchariſtiam. Hoc etiam