Capitulum. XxX.
go ineffabile exultauit: qͥa te fecit. Eſt .n. vnusips tecū: illo āt exultāte tu exultas. Et qꝛ tuamexultationē ꝑcipis qͥ mobilis es: illum ꝓnūciasexultare: qui tn̄ non mouet̉. Exl̓tat ergo deusſp̄s meus: qꝛ exultare facit ſp̄m meuꝫ in ſe deoſalutari meo. Et ſie intelligitur illud apl̓i. Ipſeſp̄s poſtulat ꝓ nobis gemitibus īenarrabilibꝰqꝛ nos poſtulates facit ⁊ gemētes. Sed qꝛ virgo nō habuit vnde gemeret tota letabunda ait.Exultauit ſpiritus meus in deo ſalutari meo.¶ De concordia cātici magnificat cū oratōe dominica .ſ. pater noſter. In quo cōtinet̉ materiavnius quadrageſime. ¶ Capitulū. xxx.Iligenter autemaduerte ꝙ beata virgo magnificansdn̄m in cantico iſto: ⁊ exultans in eomultū ordinate docet dn̄ꝫ magnificare ⁊ laudare ī orōne: ſicut ⁊ filius eiꝰ iā predicator exiſtensdocuit orātis ⁊ exultātis mētes ordinari. Ubior̄onē expreſſit dicēs. Pr̄ noſter. ⁊cͣ. Et hoc dicit Magnificat. Scd̓o dꝫ cōfidenter. īſtare adoptinēdū: qꝛ nr̄ ē. Et hoc dicit exultauit: ⁊ nō temoueat ꝙ dixit .ſ. in deo ſalutari meo: qꝛ talitererat ſuū ꝙ nō erat alt̓iꝰ: qꝛ de ſb̓a eiꝰ corpꝰ ſuū.Tertio dꝫ hūil̓r īciꝑe ad deſcēdēdū: qꝛ ip̄e ē īcel̓⁊ illa ī t̓ris. vn̄ hec ait. Ꝙꝛ reſpexit hūilitatē ācille ſue ⁊cͣ Quarto dꝫ nomē dn̄i ſāctificare: qꝛ ſc̄ificet̉ nom̄ tuū. Et hec dicit: qꝛ fecit mihi magna⁊ ſāctū nom̄ eiꝰ. Quīto dꝫ regnū dei poſtulareqd̓ nō pōt niſi diuīa mīa fieri. Un̄ adueniat regnū tuū. Et hec ſb̓iūgit. Et mīa eiꝰ ⁊cͣ. Sextodiuīe volūtati ſe dꝫ ꝯformare q̄ eiꝰ potētie equipollet. Oīa .n. q̄cūqꝫ voluit fecit. Un̄ fiat volūtas tua ⁊cͣ. Et hec ait. Fecit potētiā in brachioſuo. Septio dꝫ diuīaꝫ iuſticiā eſurire. Beati .n.qͥeſuriūt ⁊ fitiunt iuſticiā. Et h̓ eſt panis qͦtidianꝰ: hic canit iſta. Depoſuit potētes de ſede ⁊cͣ.Octauo dꝫ pctōꝝ veniā eſurire: qui ē ſacietasmētis ⁊ gl̓a: hec .n. ē gl̓a nr̄a teſtioniū ꝯſcīe nr̄eUn̄ ſb̓dit̉. Dimitte nobis ⁊cͣ ⁊ iſta pſaltes ait.Eſuriētes īpleuit bōis. Nono dꝫ īmūitates tētationū h̓ ſitire dicēs. Et ne nos īducas ⁊cͣ a qͥbꝰ liberamur: ſi dn̄o iūgamur luxta illud Iob:Pōe me iuxta te Et hoc ē qd̓ cātatrix nr̄a dicitSuſcepit iſrahel ⁊cͣ. Decīo dꝫ omniū maloruꝫlib̓tatē exqͥrē. Et hec ē felicitas quā ꝓmiſit dn̄sAbrahe ⁊ ſēini eiꝰ in ſecula. Sed libera nos amalo: finit̉ or̄o dn̄icalis Amen. Io. d̓mi. .§. I.ꝘcorreſpōEt quia oſtēſa vē aēuia oronis dn̄icalis ad iſtud cāticū magnificat. Incidēter pōet̉ ſolū pūcta tāgēdo: qͦmo talis oro dn̄icalis docet nos: ⁊ recta de deo ſētire ⁊ iuſta ab eo⁊ nobis neceſſaria poſtulare. Et ꝑ totaꝫ vnamxl: p̄dicare materias eiꝰ qͣſi ſūmā theologie: qͦ p̄
cipue ad agēda ꝓ ſalute nr̄a. Et valde ēt neceſſaria ſciri a qͦcūqꝫ. Nā cū primo dr̄ pater loquēdo ad deū: aduertēdū ꝙ deꝰ pater eſt creationeprouiſione ſeu gubernatione. Et hic de prouidētia dei ⁊ hereditatꝭ ſue collatōe. His tribꝰ modis dr̄ pr̄: ⁊ pͥma die. xl. dr̄ pr̄ nr̄ in abſcōdito ⁊cͣCū ſb̓dit̉ nr̄: īſinuat̉ myſteriū īcarnatōis: qꝛ factus nr̄ frater ⁊ aīcus. Magr̄ ⁊ p̄uius: ſanator⁊ medicꝰ. Un̄ 2ª die ī euangelio dr̄. Ego veniā⁊ curabo eū. Tertio notat̉ ꝑfectio dei: ibi. Quies: hͦ ē nomē dei pͥncipale. Ego ſū qͥ ſū. Ubi includit̉ īmutabilitas: eternitas: ⁊ bonitas eiꝰ īfinita. Ot in euāgelio. Pat̓ veſter celeſtis ꝑfectꝰē: ⁊ p̄cipue quantū ē bonꝰ ēt ad inimicos: ī quoē imitandus. Quarto manifeſtat̉ eiꝰ poteſtas:qꝛ ī celis ē. In cel̓ mat̓ialibꝰ ad īfluentiā dādū.Iu celis ītellectualibꝰ .i. angelis ad ordinandū.In celis doctrinalibꝰ ſcripture ſacre ad illūinādū: ⁊ ī euāgelio. Cōfidite ⁊cͣ. vl̓ meliꝰ erat nauiseccl̓ie in medio maris .ſ. in mundo. .§. II.piunt petitōes. Et qꝛLuintO INE. magis debet quilibetdiligere deū qͣꝫ ſeipſū. Iō pͥmo poſtulat̉ qd̓ add̓i honorē ꝑtinet .ſ. vt gl̓ificet̉: ⁊ ſāctꝰ hēat̉ ab oībus: ſanctificet̉ nomē tuū .i. ſctm̄ hēat̉ ab oībusnomē pr̄is nr̄i ieſu xp̄i. Eſt gͦ nomē eiꝰ triplex .ſ.Emanuel .i. deꝰ nobiſcū. xp̄s: vnde noīant̉ xp̄iani: ⁊ ieſus: ſc̄ificet̉ igit̉ nomē pr̄is nr̄i celeſtis: qd̓a nobis fit: cū nō recipimꝰ ī vacuū gr̄am: proutadmonet apl̓s in epl̓a. ij. Cor. vi. Hortāur vosne ī vacuū gr̄am dei recipiatis. Eſt triplex gr̄aPrima ē gnaͣlis .i. oē bn̄ficiū ⁊ bonū qd̓ hēmꝰ:⁊ iſta ē gratia dei: qꝛ a deo oīa hēmus. Scd̓a eſtgr̄a ſpūalis: qͣ .ſ. nō dat̉ oībus: ſꝫ ſp̄aliter xp̄ianisbonis tm̄: q̄ dr̄ gr̄a gratū faciēs: hāc hēm a xp̄oqui eſt cā exēplaris nr̄e gr̄e: vnde denomīamurxp̄iani a xp̄o. Et xp̄s īterp̄tat̉ inunctꝰ .ſ. vnctōegr̄e. Tertia eſt gr̄a finalis: q̄ ꝑducit ad gloriaꝫ:hanc hēmus a ieſu qͥ interp̄tat̉ ſaluator: qꝛ merito ſue paſſiōis nos ſaluauit: ⁊ aꝑuit ianuā ſuꝑne gl̓ie. Sactificet̉ nomē tuū: gͦ qd̓ fit: cū nō ī vacuū gratia dei recipit̉: ſꝫ recognoſcit̉ a deo omebn̄ficiū cū gr̄aꝝ actione: gr̄a exercet̉ ad augmentationē: ⁊ ꝑſeuerando per gratiā finalē peruenitur ad ſalutem ⁊ glorificationē. Et ſic ſanctificatur nomen dei chriſti ⁊ ieſu..§. III.eſt. AdueniSecūda petitiO ac regnū tuūprecipuū regnū dei ē vita et̓na. Sꝫ ad hoc ꝑueniri nō pōt niſi ꝑ aliud regnū dei: quo .ſ. deus regnat in nobis. Unde ſaluator mat. vi. Querite primū regnū dei .i. ante oīa: vel primū ⁊ precipuū: qd̓ eſt vita eterna: ad quā petijt latro bonꝰin cruce admitti dicēs. Memēto mei dn̄e duꝫveneris in regnū tuū: qd̓ vtiqꝫ chriſtus exaudiuit dicēs. Hodie mecū eris in paradiſo. Luce.xxiij. Et ſb̓didit ſaluator ipſe ad illud ſupra dicEM 3