Druckschrift 
4 (1481)
Einzelbild herunterladen
 

Titulus.XV.

trū eius ē vbiqꝫ ⁊ nō minꝰ ſua circūferētia. Nāſi ſpera ē infinita: vbiqꝫ eſt centrū eiꝰ ⁊ ī qͣlibet ꝑte ſpacij clauſi a tali circūferētia ē cētrū aſſignare: nec nō totū ſpātiū: ſi totū ē ſignabile: ē ꝓ centro deputandū. Hic .n. hēs ī vno circulo equalia tria: quaꝝ vnū aliud nō excedit .ſ. circūferentia: q̄ nuſqͣꝫ ē: ſpatiū qͥdē extra qͦdlibꝫ creatū ē ſꝫnō excluſū ⁊ centruꝫ qd̓ vbiqꝫ ē. Pone gͦ marieſp̄m in cētro hͦ ſicut in cētro ſuo iā erat verbū īcarnatū. Undiqꝫ videt ſpatiū īfinitū ſibi reſtar̄:⁊ illud fore ꝯcupiſcibile pratū amenū floribus:pulchꝝ aſpectu: guſtu ſuaue: ſalutifeꝝ tactu: qͥdreſtat ei niſi ꝙ ſe extēdat ad leuā iudicioꝝ iuſtorū: ad dextrā ſanctificatōeꝫ ſanctoꝝ. Retro adq̄ fecit mirāda. Ante ad q̄ ſpectat optanda. Infra ad ea q̄ ſunt hūilitatis īmenſe. Surſū ad eaq̄ ſunt iucuditatis ſuꝑne: ⁊ introeat ītra ſecretabonitatꝭ diuine ⁊ incōprehenſibilis maieſtatis.Ex quibꝰ ꝑtibꝰ integret canticū nouū qd̓ cepidicēs magnificat ⁊cͣ. Et exultauit ſp̄s meꝰ. Etſi q̄rat̉ cū ẜm iſta nulla ſit drīa int̓ aīaꝫ ⁊ ſp̄m niſi vocal̓: qꝛ ſp̄s ē aīa: cur ī pͥmo v̓ſu dixͣ aīa meahic ſp̄s? Nō eſt dicendū: ꝙ hoc ſit fc̄m ꝓ ornatulocutōis: cū ſp̄s ſctūs qͥ loq̄bat̉ ꝑ os v̓ginis: nōattēdat ad vocē ſeu pulchrū vocale: ſꝫ ad reꝫ exēplarē ⁊ ſi noīs nō vtat̉. Rn̄deo: puto dicenduꝫꝙ ſb̓alis forma relatiue dr̄ aīa: ⁊ abſolute ſpiritꝰDr̄ .n. aīa. qꝛ aīat corpꝰ: ⁊ aīuꝫ p̄ſtat: qd̓ nō fac̄ niſi ī ꝯiūcto: ſꝫ ſp̄s ē ꝯiūcta atqꝫ ſeꝑata aīa ip̄a. Qv̓o magnificatio illa fieri hꝫ dū eſt ꝯiūcta: ⁊ n̄ cūē ſeꝑata. Et ī ꝯtēplatōe forti aīa rapit̉ a tali ꝯiūctōe ſaltē qͣꝫtū ad ſenſū actualis īformatōis: r̄cteibi debuit aīa h̓ ſp̄s nuncupari. Et iō vt captavehemētiſſime ait. Exl̓tauit ſp̄s meꝰ. Quartoſumit̉ ſp̄s ꝓ cetu ſeu caterua aīcoꝝ: ſic̄ dixit xp̄sin cruce. Pr̄ ī manꝰ tuas ꝯmēdo ſp̄m meū Lu.xxiij .i. oēs qͥ mihi ꝑ fidē ſunt adheſuri ⁊ charitatē. Qui .n. adheret deo: vnꝰ ſp̄s ē cū eo: ait apl̓s.i. Cor. vi. ⁊ alibi vnū corpꝰ: vnꝰ ſp̄s: ſicut vocati eſtis ī vna ſpe vocatōis vr̄e. Uidit gͦ nr̄a cātatrix ī extaſi poſita ml̓tos futuros ſuos d̓uotosſaluandos. Quot .n. mīa ſua ab īfernalibꝰ clauſtris eripuit. Quot de pctōꝝ voragine eiꝰ potetia lib̓auit. Quot a mūdialibꝰ curis eiꝰ or̄o p̄cioſa ſegregat̉. Quis enūeraret: aut mortuos reſuſcitatos: aut ereptos amore a fama pͥſtina deſtitutos: vl̓ ab īfinitꝭ miſerijs p̄ſeruatos. Hos n̄merito dicit ſp̄m ſuū: nō attribuēs hͦ ſuis meritis ſꝫ bonitati diuine. Et iō dixit. Exultauit ſp̄smeꝰ in deo ſalutari meo. Quinto dicit̉ ſp̄s feruor mentꝭ: de qͦ apl̓s. Spm nolite extingue̓. Etad Ro. xij. Sp̄u feruentes dn̄o ẜuientes .i. ſpuqͥ eſt feruor: de hͦ ēt ītelligit̉ illud Gen̄. vi. Norꝑmāebit̉ ſp̄s meꝰ ī hōie ī et̓nū: qꝛ caro ē: ſp̄s inqͣꝫ.i. feruor iuſticie: qͥ ꝓducit effectꝰ ſil̓es hoīuꝫ ireIn deo me thaphorice dr̄ ira dei ſp̄s eiꝰ: cū ꝓpͥedici debeat feruor iuſticie. Hic feruor ſiue ſp̄s qͥ

diſtinguit̉ ab aīa increata: ſic̄ actꝰ ab agēte cuiꝰē actus: hic ſp̄s exultat ⁊ creſcit ex qͣttuor. Primo qͥdē ex meritꝭ. Sicut .n. gr̄a creſcit ex gr̄a:qꝛ gr̄a ꝯſeq̄ns eſt gr̄a an̄cedēs ad aliā q̄ ipſā ſectur: niſi ī vacuū recipiat̉: vt circa finē pͥme ſcd̓eꝓbat ſctūs doctor. Sic̄ charitas ꝑficit̉ ꝑ gͣdusſuos: ⁊ finis p̄teriti gradus eſt pͥncipiū futuri: qͦvſqꝫ ꝑfecte hēatur ī pr̄ia. Scd̓o creſcit ipſe charitatꝭ feruor qͥ ⁊ ſp̄s cognitōe boni: cū qd̓libꝫ bonū tm̄ amet̉: qͣꝫtuꝫ cognoſcit̉. Tertio auget̉ hicſp̄s ex vehemētiori radicatōe in ſb̓iecto in qͦ eſt:qꝛ ſic fortiꝰ rapit medullitus īteriora eiꝰ. Quarto ſuſcipit īcrementū ex remotōe cuiuſcūqꝫqm̄ tunc ſuos effectus liberiꝰ agit: ⁊ velotiꝰ muet: ⁊ inflāmat mentē ſuā in qua ē. Et ex his qcordari pn̄t diſputantes de augmēto charitatſi delectet inuētio v̓itatis magis qͣꝫ ꝯtentiopugnatio ⁊ iurgia ꝯtētōis rabioſe. Naꝫ primō auget̉ charitas maͣliter: 2º mō effectiue: ttio mō formalit̓: qͣrto mō ex fine. Un̄ ⁊ qͣſi final̓dici pōt ꝑfecte hoc ordine exultaſſe ſp̄m maritheotocos pandēdo: cū dicit. Exultauit ſp̄s meus in deo ſalutari meo. Nā qꝛ magnificauit aīamea dn̄ꝫ: acqͥſiuit ſp̄s meꝰ nouū gaudiū ſeu gredū charitatꝭ: ⁊ ſupra ſe ſaltauit: hinc altiª eleuatin deo: clariꝰ de deo ſentiēs ſb̓limiꝰ inflāmatꝰ ē:⁊ iō exprimit̉ in deo. Demū ſic inheſit iſte ſp̄s ſicut amor ſalutis: qui naͣliter mētibꝰ hoīum eſt īſertus. Eſt .n. hic amor ſalus aīe ⁊ p̄cipuus btītudinis effectꝰ: ſicut viſio eiuſdē felicitatis ēꝓpter hͦ dixit ſalutari ī deo .i. ieſu: qͥ ſalus ē oīſaluandoꝝ. Tandē manifeſtat qͣrta cām p̄dicteexultatōis: cū ſubdit meo. Nihil aliud repuſuū p̄ter iſta duo .ſ. aīaꝫ ⁊ deū. Aīaꝫ inqͣꝫ: qꝛ n̄ſubdebat̉ niſi deo: cui ẜuire regnare ē. Deū vero qm̄ mirabilit̓ ⁊ ſīgulariter ſibi datꝰ: ⁊ in ſe iaobtinebat. Iō hūc v̓ſum p̄ueniens citharedadn̄i. figuras ēt agēs ſꝫ non tm̄ quātū iſta matedn̄i nō fuit auſa dice̓ meo: ait .n. in p̄s. ix. qui inttulat̉ pro occultis filij. Exl̓tauit cor meū inſtari meo. Plus eſt .n. exultare ſpū qͣꝫ exulicorde. Nemo .n. poteſt exultare ſpū: qui priunō exultauerit corde: cū ſp̄s ſit effectꝰ volitiue:ſiue actꝰ quē volūtiua nō agit niſi ītellectu exultāte: qui hic ſignificat̉ in corde. Pōt āt exultare cor non exultāte ſpū: ſic̄ ⁊ intellectꝰ ītelligvolūtate renitēte. Iſtud exp̄ſſit ſalutare mariSamaritāe cū dixit. Si ſcires donū dei: ⁊ qͥs ēqui dixit tibi: da mihi bibere: tu forſitā petiſſesab eo. Io. iiij. Ecce potuit cognoſcere trinitatēin dono: ⁊ eo cuiꝰ eſt donū atqꝫ filiū: cuꝫ quoſcia loq̄bat̉: ⁊ tam ſorſitan petiuiſſet. Exultatcorpore infās in gaudio adhuc obtruſus ī vtēro matris. Exultauit cor ⁊ caro ꝓphete. Sedexultauit ſp̄s ꝑfecte marie. Multa adhuc reſtabāt hōi: vt totꝰ exultaret: ꝙ oriatur ⁊ creſcatneceſſe eſt ⁊ ſalutare marie limphis perfundat.