Capitulum. XXIX.
ſp̄eꝫ ſuā: ⁊ ſpecificata perfectiōe differat ab altero. Hic igitur ſpus āgelicus datus ſibi ad cuſtodiaꝫ prius exultauerat de obediētia: humilitate ⁊ virtutibus alijs īeffabilibꝰ v̓ginis alme.At vbi verbū eius eſt carne veſtitū exultauit īdeo ſalutari .i. ieſu Marie filio: qꝛ deputabat̉ad cuſtodiā ſiue potius ad obſequiū dn̄i dei ſui:cū ⁊ āgelus matris ſit ⁊ angelus prolis: donecnatus ſit: ⁊ tūc accipit āgelū propriū: ſicut fructus ab arbore matre pręciſus ſecundū beatumTho. in prima parte. Tu lector cōſidera qd̓ explicare nō poſſū: quādo gaudio exultabat ſpiritus ille: qui pͥmo vidit deū incarnatū: qui fuit pͥmus ſpiritus ſancti miniſter ad illud ineffabileopꝰ: qͥ pͥmus corpuſculū illud aut formauit: autformati aſtitit. Qui primus inuiſibiles cunasdeo parauit: qui pͥmus cibū de mr̄e ī os diuinūexp̄ſſit: qui ſicut aſtitit viſiōe in celo corā pr̄e: ſicaſſiſtebat in terris ſilio incarnato: qui pͥmus illud vidit deſideratū comertiuꝫ. Stabat totusfeſtinus angelus Gabriel extra: ⁊ ſuſpēſus expectabat virginis aſſēſū: vt deo mittēti cito refert reſponſū: ⁊ vbi eā audiuit dicēteꝫ. Ecce ācilla dn̄i fiat mihi ſecūdū verbū tuū: tota ꝑnicitatecuriā letificaturꝰ celeſtē: reuolauit ad celū de futuro iucundū. Sed iſte marie ſp̄s certꝰ de pn̄tiꝑ tota h̓ierarchia celica exultabat. Exultabatnāqꝫ hic optimus ſpiritus marie: quoniā videbat ipſā xp̄i matrē effectā: ⁊ tanto filio dignamSi .n. gaudiuꝫ eſt in celo ſuper vno peccatorepenitētiā agente. Quāto magis ſuper vno peccatore iuſtificato. Vtiqꝫ magis gaudet angelicus chorus de iuſtis qͣꝫ de peccatoribus reuertētibus ad penitētiā: cū ipſoꝝ gaudiū iuſtiſſimūin bono reali fūdetur. Et quis dubitat iuſtiorēeſſe qͥ nūqͣꝫ peccauit ⁊ iuſtus ē: qͣꝫ qui peccauit: ⁊ad penitētiā reuerſus ē ceteris paribus: qd̓ dicitur cū peccator reuerſus feruētius deo ẜuit qͣꝫinnocēs: qui nō peccauit. Nec obſtat illa ſētētiaſaluatoris Luce. xv. Gaudiū eſt in celis ſupervno peccatore penitētiā agente qͣꝫ ſuper nonagintanouē iuſtis: qui nō egent penitētia. Naꝫ ſieius verba diligenter penſētur: nil aliud voluitdicere niſi ꝙ maius gaudiū eſt d̓ natura hūanareuerſa ſeu reinuenta qͣꝫ de natura āgelica: quenūqͣꝫ perijt: ideo ⁊ redijt. Nā gaudiuꝫ humanenature eſt in carne ⁊ ſpiritu: ſed gaudiū angelorū nō eſt niſi in ſpiritu. Quid enī voluit ſignificare per ouē perditā niſi genus humanū: qd̓ requiſiuit ⁊ aſſūpſit ad vnitatē ſuppoſiti: de quo ētantū gaudiū quantū nō eſt de nonagintanouērelictis in deſerto: que pro angelica natura ponūtur. Peteret nāqꝫ curioſus ſcruptator maieſtatis diuine. Cur ſi dn̄s ſic celū reparare volebat: quare nō potuit id facere de portione angelica: que nō perierat: cuꝫ ſit nobilior creatura qͣꝫde terreſtri homine graui. Huic verbo ſapiētia
pr̄is rn̄det: ꝙ reꝑari debuit celū de maiori gaudio nō minori ſiue ad maius gaudiū nō ad minꝰSed maiꝰ gaudiū reſultat de natura hūana reꝑata qͣꝫ angelica. Et hoc tū qꝛ gaudiū ē duplexvt p̄fert̉ .ſ. ī ſpiritu ⁊ carne: tu qꝛ maior ē nūerꝰſaluandoꝝ hoīum: qͣꝫ ſit oīum ſpirituū dānatorū fere ſine cōꝑatōe: tū qꝛ gaudiū de chriſto excedit gaudium qd̓ hꝫ angelus de reliqua creatura. In hac igit̉ ſuꝑiuſtiſſima ⁊ lucidiſſima mr̄eexultabat ſp̄s eius angelus proprius: ſꝫ nō niſi īdeo ieſu: a quo oēs ille virtutes vt radij eternales emanabant ī virgine. ¶ Tertio dicit̉ ſpūsaīa: de quo dicit̉ eccl̓. iij. Quis ſcit: ſpiritꝰ .i. aīafilioꝝ adā aſcendat ſurſū. Et. c. vl. dr̄ Reuertat̉puluis .i. corpꝰ ī terrā ſuā: ⁊ ſp̄s ad deū: qͥ deditillū .i. aīa ⁊ iſte ſp̄s marie .i. aīa exultauit. Et eētſēſus: ꝙ ſp̄s .i. aīa q̄ magnificabat deū quo ad ceteros: ēt exultat quo ad ſe ipſū. Itaqꝫ ſicut dilatat̉ deꝰ .i. magnus oſtēdit̉ ꝑ os v̓ginis in cordaaudientiū iꝰ magnificationē: ſic ⁊ creſcit in ip̄oſpiritu vel aīa ſua ꝑ maiorē īherentiā capacitate ⁊ dilectionē eiꝰ. Ad cuiꝰ noticiā aduertendūē ꝙ tanta ē aīa: quantꝰ ē eiꝰ affectus: ſicut ꝓ ꝑtede aīa bn̄dicti recitat. b. gre. ij. dial̓. cū vidit̉ aīaꝫſancti germani ꝑadiſū aſcēde̓. Si .n. granū milij tm̄ diligis īſtar grani milij aīe capacitatē coartas. Et ſic cogita de qͦlibꝫ a te amato: qd̓cūqꝫſit illu: ſi cͦ creatū: aīa n̄ exultat .i. nō ſupra ſe ſaltat: ſꝫ deficit ſiue ꝯtrahil̉ īfra ſe. Eſt .n. aīa rōal̓ īcapacitate oī creatura capacior: cū nil poſſit eāreplere p̄ter īfinitū bonū. Un̄ ſicut Salomondicit ecc̄i. v. ꝙ auarus nō īplet̉ pecunia: ita accidit de qͣcunqꝫ re creata. Sꝫ adīplebiſ me leticiacū vultū tuo .ſ. deꝰ ait p̄s. Si gͦ ſoli deo inheretſp̄s nr̄: amādo dilatat̉ cū deo: atqꝫ ſēꝑ extēdit̉ ꝑaltū latū ꝓfundū ⁊ lōguꝫ. ſicut optat apl̓s ꝓ hisꝓ qͥbꝰ orat dicēs. Poſſit ꝯp̄hende̓ cū oībꝰ ſctīsq̄ ſit lōgitudo: latitudo: ſb̓limitas ⁊ ꝓfundū. Qꝛv̓o talis aīa ſic diſpoſita vt ē aīa ſiue ſp̄s magnemarie īnixa ē ſuꝑ dilectū: veſtigia nō relinq̄ns:vel ima deitatꝭ: q̄ ſūma ſunt. Sꝫ dixi ima: qꝛ īdeaſcēdē cepit v̓ſus altiora .ſ. ꝑ ꝓcedit: ⁊ finē nō aſſequit̉: cū nullus ſit finis: iō ꝯtinue ſalit: creſcit:aſcēdit: dilatat̉: ⁊ ſaltat ſupra ſe: qd̓ ē exultare ſic̄virgula fumi ex aromātibꝰ mirre ⁊ thuris: vt d̓ipſa ſb̓ figura cecinit optīe Salomō in cāti. Ecce ſb̓ tali exēplo loq̄ndo ꝙ virgula fumi ex aromatico igne ꝓcedēs īcipit digitalis: ⁊ pedal̓ efficit̉: creſcit in cubituꝫ ī calamuꝫ tranſijt:: ſēꝑ creſcit: carbones imos nō deſerēs: nō tm̄ extendit̉ī lōguꝫ v̓ſus celū: ſꝫ ſi ꝑuo flatu agitet̉: dilatat̉ adextris an̄ ⁊ retro: ⁊ ī ſe ēt magꝭ ſpiſſat̉: tūc totaliter exultat ⁊ ſaltat vndiqꝫ magꝭ diffuſa: ſicut ēmoris ſaltantiū. Hoc āt cupio pleniꝰ expͥmere:ne feminalis capacitas quaſi te cutiēs ī lapideꝫoffenſiōis īpingat: imaginare gͦ deuꝫ vt ſperaꝫ īfinitā ſpirituale nō corporalē̓: manifeſtuꝫ e̓ ꝙ cēM 2