Titulus. XV.
lumine illuſtrati antiqui philoſophi veneruntin cognitionē ipſius dei: vt oſtendit diuꝰ Auguſtinus in octauo de ciuitate dei. Et hinc eſtꝙ deū eſſe dicit̉ ꝑ ſe notū: neqꝫ cōtineri ſub articulis fidei: qꝛ in lumīe naturali demōſtrat̉ deūeē: vt optime probat doctor noſter de aquinoin prīo cōtra gētiles. Hec ſpeculatio iuuat ītellectū nō parū dicēte pſal. Mirabilia teſtimonia tua ⁊cͣ. Sed aliqua ⁊ tertio obijciunt̉ ītellectui q̄ voco p̄mia ⁊ theologica: ſub qͦ mēbro ītelligo oīa q̄ naturali lumīe ītelligi nō poſſūt: vt eſteterna felicitas: quā nec oculus vidit: nec auriſaudiuit ⁊ cetera. Simplicia eternatrinitas ꝑſonaꝝ. Iudicia dei q̄ īcōprehēſibilia dicit apoſtolus. Myſteriū īcarnatiōis ⁊ alia huiuſmōq̄ fidei tātū ſb̓dunt̉: ⁊ hec ſūt: q̄ maxīe intellectūꝑficiūt: ī tātū vt dicat ſpūſſāctꝰ ꝑ os Iſaie. Niſi credideritꝭ nō ītelligitꝭ. Hec ſūt q̄ ſūmo ſtudio⁊ vigilātia attēdēda ſūt ⁊ audiēda. Et de his catrix nr̄a ꝑfecte loqͥ ⁊ docer̄ ꝓmittit dicēs. Magnificat aīa mea dn̄m. q. d. dn̄m dictura ⁊ doctura eſt aīa mea. Hec ſūt illa magna: qͥbꝰ p̄mi metuebat ille ſapiētiſſimꝰ Iob: dicēs c. xxiij. Nolo multa fortitudīe ꝯtēdat mecū: neqꝫ magnitudinis ſue mole me p̄mat. Eſt enī magnꝰ fortitudīe ⁊ iudicio ⁊ iuſtitia: ⁊ enarrari nō poteſt aitidē c. xxxix. Et tamē tātā audaciā tribuit ei ſpiritſſāctꝰ. vt hec v̓go ꝑuula puella audeat enarrare ⁊ magnificare: ⁊ ſpretis mechāicis vilibꝰ⁊ naturalibꝰ medijs: inſiſtit theologicis ſūmisSed nec mirū v̓go ſācta ſi magna loqueris dedeo: qꝛ iā magnus ī medio tui ſāctꝰ iſrahel Iſaie. xij. ¶ Sed hec pars qͣ dicit magnificare ſedn̄m: eſt admiratiua ⁊ diſputabilis: nā ſcimꝰ ꝙmagnus dn̄s ⁊ laudabilis nimis: ⁊ magnitudinis eiꝰ nō eſt finis. Un̄ dicit̉ Ecc̄i. xliij Terribilis dn̄s ⁊ magnꝰ vehemēter: ⁊ mirabilis potētia eiꝰ: glorificātes eū exaltate illū quātū poteſtis: ſuꝑualebit adhuc ⁊ admirabilis magnificētia eius. Ex quibꝰ v̓bis videt̉: ꝙ nec magnificari poſſit: nec vt magnus eſt: enarrari. Un̄ gͦvirgo ſācta ſe dn̄m magnificare tā audacter ꝓfitet̉: cū ip̄a potius videat̉ minoraſſe: qꝛ quē celi capere nō poterāt ī ſuo corpuſculo ꝯprehenporum ⁊ localis. Tertia diuiſiua ⁊ corporalis.De pͥma magnitudine dicit̉ ī pſal. Magnusdn̄s ⁊ magna virtꝰ eius: ⁊ ſecūdū hāc dn̄s dicit̉infinitꝰ: qꝛ īfinita eſſētia: īfinita bonitas: infinitaſapiētia: īfinita charitas: ⁊ quicqͥd bene dici poteſt de deo: cū infinito dici debet: nec tamē illudēt qͥcquid ſit exprimit̉. Et qͥa infinito nihil addipoteſt: deꝰ ſic eſſētialiter magnificari nō poteſtEt ad iſtū ſēſū p̄dicta verba Ecc̄i. dicunt̉: tamēiſte virtutes dei diminute apprehēdebantur apaucis: qͣs v̓go p̄fata magnificentius expreſſit.
Si qͥs v̓ba eiꝰ diligēter attēdit. Et iō ēt iſto mōaliqualit̓ dicit̉. Magnificat aīa mea dn̄m. Secūdo dicit̉ aliqͣ magnitudo extēſiua loco vel tēpore: ſic̄ dr̄ tꝑs magnū: ānus: mēſis vl̓ dies: ⁊ hſcilicet qꝛ ꝑ magnū ſpaciū tēporis durat: ⁊ locꝰdicit̉ magnū: qꝛ multū ſpatiū occupat vt ī pſalHoc mare magnū ⁊ ſpacioſū. In hac duplicimagnitudine dicere poteſt v̓go ſācta illud magnificat. Nā iā venerat magnitudo tēpōris: ⁊oīa tēporanea ⁊ ſb̓ tꝑe: lauſqꝫ diuina ī terris ſb̓magno ſcilētio latebat. Vt enī ait deuotꝰ beaBernar. ī qͦdā ẜmōe de aduētu. Angelus nō loquebat̉ āpliꝰ hoī: patriarcba defecerat: decratꝓpheta: ſacerdos auaricie ſtudebat: dux nō inueniebat̉. qͣꝫdo venit dn̄s in tātū: vt diaboliauderet dn̄o dicer̄ oīa r̄gna mūdi eē ſua Maiiij. Et ip̄e dei filius cū iā p̄dicare cepiſſet: ait ſenō habere vbi caput ſuū reclinaret. erat eīꝫ dominꝰ nō ſolū paruulꝰ: ſed fere nullus ī cōſpectu ⁊ ꝯuētu hoīuꝫ: qꝛ defecerat laus eiꝰ qͣſi totalit̓: laudabant̉ idola nō verus deꝰ. Hāc gͦ quaſiextinctā alma virgo reſuſcitās prīa ſb̓nouo teſtamēto ſub cātico ⁊ vocali laude deiſic magnificat dn̄m: quaſi dicat. Magnificate dn̄m ī eternū: vt quilibet āplius dicat: ſē ꝑ lans eius in oremeo. Magnificat etiā localiter. Nā olī notuſī iudea deꝰ in iſrael magnū nomē eiꝰ. Sola eīꝫſynagoga ī terris diuinas laudes vtcūqꝫ decatabat. In alijs regionibꝰ mūdi idola ⁊ demōecolebant̉: ⁊ ip̄a laudibꝰ efferebant̉. At vbi peros virginis diuina laus īſonuit: cepit ꝑ alia loca diuulgari ⁊ ꝯmunicari ī eiꝰ figura: nō ī ſua ciuitate ſed peregrina ī mōtanis exiſtēs laudarecepit ⁊ pere grinari: qꝛ magnificētia eiꝰ ꝑegrīari debebat: ⁊ extra iudeā effūdi. Laus enī eiusab extremis terre. ¶ Tertio mō magiē ſēſitiua ⁊ corporalis: ſicut dr̄ magnꝰ hoeſt magne ſtature ⁊ huiuſmōi. A ſeculo nō eſtauditū neqꝫ ītellectū: ꝙ dn̄s iſto modo potuitmagnificari: ⁊ tamē dn̄s deus factus eſt paruꝰſine manibus humāi ſeminis abſciſus ⁊ demūcreuit ī montē magnū: Daniel̓. ij. Dic gͦ o virgo benedicta: factor meus eſt paruulus: filiusmeus clauſus eſt in viſceribus meis. Creſcit ⁊magnificatur: ⁊ magnus efficitur: alimēt meisnutritus. Eū magnifico ideſt magnū facio: donec per partū requieſcat in vlnis meis: tūc ētillum paſcens lacte pectoris mei faciā illuꝫ magnū: donec magnus vir ſit aptus ad magnū ſacrificium verum. Ergo intellige poſt multa.Magnificat aīa mea domimum.Secunda cauſa huiuscantici ſcilicet actualis ⁊ effectiua notatur cuꝫdicitur: anima mea: vbi canticū iſtud deſcribitur. Primo ſuauitate dulcis armonie. Secūdo ſerēitate lucis: theologie. Tertio ītegritate