Druckschrift 
4 (1481)
Einzelbild herunterladen
 

.XXVIII.Capitulū

Agnificat animamea dn̄m. Beatiſſima Maria exprīcipio huius cātici allicit aīos oīum: vt audire inclinētur: q̄ cātat p̄mittēs. Magnificat .i.magna dei p̄dicat. Sic ⁊ ſapiētia cūctos ad ſeꝯgregare cupiēs: de ſūmis excelſiſqꝫ virtutibꝰinquit. O viri ad vos clamito. Uox hominūad filios hominū: ⁊ ſequit̉ qm̄ de rebꝰ magnislocutura ſū. Ubi eſt breuit̓ notādū: ꝙ aliqͣ dicūrur magna triplicit̓. Prīo priuatiōe. Et hec ſt̓expulſiua. Secūdo eſtimatiōe: ⁊ hec ſūt dubitatiua. Tertio vera ꝑfectiōe: ⁊ hec ſūt attractiuaMagna pͥuatiōe ſūt vicia ⁊ peccata. Un̄. ij.Eſdre. viij. dicitur Sumus ī magno pctō vſqꝫī diē hāc. Et dicunt̉ magna pctā: qꝛ pͥuāt magnis bonis ſcilicet gr̄a dei ⁊ gloria. Et hoꝝ magna ſpiritu diabolico cātica ꝯponūt poete comedias: tragedias ⁊ ſatyra obſcena: quoꝝ mūdus hodie eſt plenus: ⁊ qͥ de ſe ſūt fugitiua: vident̉ allectiua: cū hodie vulgus a veritate aures auertāt ſcripturaꝝ: ⁊ ad fabulas ꝯuertāt̓: qͥbus pōt inuehi illud chriſti Io. viij. Propterea vos nō auditis magnalia dei: qꝛ ex deo nōeſtis ſed ex patre diabolo. Magna eſtiatione dicunt̉ diuitie ⁊ huiuſmōi tēporalia: de qͥbusuer. xv. dr̄. Theſauri magni ⁊ inſatiabiles: q̄mē in rei veritate modica ſūt ⁊ qͣſi nihil. Eccleſiaſtes .i. Qīa vanitas: ⁊ horū vſus malusmulta bona aufert: qꝛ difficile eſt īmo īpoſſibile diuitē ītrare ī regnū celoꝝ. Mat. xix. Intelligēdo de illis diuitibꝰ qͥ ponūt finē ī eis: ⁊ abutunt̉ eis. Sed bonus vſus eorū magna bonaacqͥrit. Iuxta illd̓. Facite vobis amicos de māͣmona iniqͥtatꝭ. Horū cātica cōponūt auaritie d̓diti: q̄ ē idoloꝝ ſeruitꝰ. Horū ſchole ſt̓ plene: itavt dicat̉ ꝑ hie remiā ꝓphetā. A maiori vſqꝫ adminorē. A ſacerdote vſqꝫ ad leuitā oēs auaricieſtudēt. Sed fallaces eas appellat ſaluator: qꝛ ꝓmittūt leticiā: ⁊ parāt triſticiā. Uere āt res magne ſūt: que magniſ ꝯcedūt̉. He res ſūt magnemaiores ⁊ maxīe. Magne res ſūt virtutes ⁊dona: q̄ hic habent̉. Maiores ſunt virtutes qhabet̉ ī patria. Maxīe v̓o pat̓ ⁊ filius ⁊ ſpūſſāctꝰ: maxīe dico ꝑſone de rebꝰ magnis ⁊ maioribus dicit apoſtolus. i. Corī. xiij. Nūc manentſpes: fides charitas tria hec: maior āt horū eſtcharitas. Ecce ꝙ charitas eſt maior illis: gͦ ⁊ fides ⁊ ſpes magne res ſūt: qꝛ omne ꝯparatiuuꝫp̄ſuppoit ſuū poſitiuū. Charitas āt q̄ ibi deſcribit̉: qͥ nūqͣꝫ excidit: ē charitas patrie: ⁊ hec maior dicit̉ ſcilicet virtutibꝰ q̄ habētur in via Deꝰāt ē maximus: ⁊ ꝙ habet̉ ipſe a nohis ꝑ gr̄amvel gloriā ē maximū donū. Un̄ apoſtolus petrus epiſtola ſecūda. ca. i. ait. Uocauit nos ꝓpria v̓tute: ꝑ quā maxīa et p̄cioſa nob̓ donauitꝓmiſſa: vt ꝑ hec efficiamur diuine nature ꝯſor

tes: qꝛ gͦ īſerta ē mētibꝰ hoīnū veri ſūmiqꝫ bonicupiditas: vt ait Boetiꝰ de philoſophica ꝯſolatiōe. Bonū cognitū mētē trahit. Magnū bonū magne trahit. Maius bonū magis trahit:Sed maximū bonū maxīe trahit. Vt gͦ virgofacta ad ſcholas ſuaſ oēs traheret dimiſſis peccatis ⁊ fabulis ſpretis mundanis tradere promittit de maximis delitijs ⁊ ait. Magnificataīa mea dn̄m. Magnificabo eum nimis in oremeo: ⁊ ī alio pſal. Repleat̉ os meū laude tua:vt cātē tota die magnitudīeꝫ tuā. In qͦ verſu pͥmo tria poſſūt ꝯſiderari circa illud cāticū cāticorū. Prīo cā materialis alias ſubiectiua magnificat. Scd̓o cā actualis ⁊ effectiua aīa mea:Tertio cā final̓ ⁊ obiectiua: dominum. .§. I.Quantum ad primumMateria huiꝰ cātici ē. tradere magnalia dei:vnde dicit magnificat. Un̄ notādū: ꝙ ſicut oīum reꝝ ꝯſtātiū determinata ē magnitudo ⁊ qͣꝫtitas teſte philoſopho ī. iij. ⁊. iiij. phyſicoꝝ. Sicoīs create naͣe ē determinata potētia: cū ſoliusdei dicat̉ potētia īfinita. Cū igit̉ hūanꝰ ītellectus dicat̉ ⁊ ſit aliqͣ creatura: nulli dubiū ē: quineiꝰ potētia ſit finita ⁊ limitata: ita vt ſupra ſe aſcēdere nō poſſit niſi diuino lumīe ſuꝑiori ductꝰdicēte pſal. In lūine tuo videbimꝰ lumē. Triaāt ſūt qͥ ītellectui noſtro obijci poſſūt. Prīo vilia ⁊ mechanica. Scd̓o media ⁊ phyſica. Tertio p̄mia ⁊ theologia. Et ꝑ vſū qͥdē ⁊ occupatōnē mechanicorū: vt ē textoria: cementaria ⁊ hiꝰvirtus ītellectiua hebetatur: vt experientia notū ē. Un̄ ⁊ dicūt̉ mechāice artes a mechor mecharis ſcd̓ꝫ Alber. qꝛ ītellectꝰ qͣſi mechat̉: ⁊ degenerat a ſua nobilitate: cū magis ſit īclīatꝰ adnaͣlia ⁊ dīgniora. Un̄ qͥ diutiꝰ ſe dederūt huiuſmōi mechanicis ēt ſb̓tilibꝰ ⁊ īgēioſis vt pictureſculpture ⁊ huiuſmōi ſpeculatiuis magꝭ ineptiſt̓. media v̓o .i. ip̄oꝝ naͣliū ꝯſideratio ⁊ iugꝭ ſpeculatio magꝭ iuuat ītellectiuā: qꝛ v̓ſat̉ circa ꝓpͥum obiectu: qd̓ ē veritas abſtracta a materia.Sed iſtoꝝ naͣliū ſpeculatio ē duplex: vna ē q̄ cōſiſtit ī ip̄is rebꝰ: qualis vocat̉ ſciētia naͣlis: queſpeculatur cur ſus ſtellarū: herbarū vires: naturas animalium ⁊ huiuſmodi: ⁊ hec eſt imperfecta ⁊ minus virtuoſum reddit ītellectū. Secunda eſt que rerum fines ⁊ cauſas īueſtigat ꝓpoſſe: ſcilicet a quo res ipſe ſunt: ⁊ ad quē fineꝫvltimū facte ſūt: ⁊ quē repreſentāt preloquunt̉:⁊ iſta eſt vera philoſophia naturalis: ſecundūdeſcriptionem etiā ipſius phyſici primo phyſicorū in principio: ad quā tamē ſpeculationemipſe non deuenit: propter qd̓ vocat̉ methaphyfica vel theologia: licꝫ ꝓprie ſit natur alis: quiainuiſibilia dei a creatura mūdi per ea que factaſūt intellecta ꝯſpiciūtur. Sēpiterna quoqꝫ virtus ac diuinitas ad Rōa .i. Qua via nullo alio