.XIIII.Capitulū

Stella Maria maris hodie ꝓceſ. ad or. Recte igr̄ nomē v̓gīs maria. Noīa enī īponunt̉rebꝰ ẜm ꝓpͥetatē eaꝝ. Et qꝛ v̓go iſta hꝫ ſil̓itudinē ad ꝓpͥetatē ſtelle maris: iō nomē eiꝰ Maria qd̓ īterp̄tat̉ ſtella maris: vt d̓clarabit̉: ideoymeiꝰ maria. Ubi tria notant̉ circa hͦ nom.Drimo nominis īterpretationē explicandā.Secundo nominis deriuationē adaptandā.Tertio noīs lrātionē appropͥandā.Quātū ad primū ſcīedū ꝙ maria interpretat̉ dn̄a vel illūinata ſeu illuminatrix. Ac ēt ſtella maris ẜm. b. hiero. ī libro īterpretationū. Ip̄a enī dn̄a oīm: cū filiuſeius ſit dn̄s vniuerſoꝝ. Ipſa illūinata a deo.vt luna a ſole ⁊ plena oīm illuīationū celeſtiū.Ip̄a illuīatrix oīum electoꝝ: vn̄ canit eccl̓ia.Solue vīcla reis: ꝓfer lumē cecis: merito .ſ. ⁊īteruētu. Stella qͦꝫ maris. Aue maris ſtellaei dr̄: ⁊ ſuꝑ hac īterp̄tatōe alijs omiſſis diffuſiꝰtractemus. Un̄. b. bernar. ſuꝑ miſſus ē. Loqͣmur de hͦ noīe Maria: qd̓ īterp̄tat̉ ſtella maris: ⁊ matri v̓gini valde ꝯueniēter adaptatur.Ip̄a ſiqͥdē ſideri ꝯueniētiſſime cōꝑat̉: qꝛ ſicutſtella ſine ſui corruptōe ꝓfert radiuꝫ. Sic virgo maria ſine ſui violatōe edidit filiū. Nec ſideri radius ſuā īminuit claritatē: nec filiꝰ Marie ei ſuā ītegritatē. Ip̄a nāqꝫ ē nobiliſ illa ſtella: orta ex Iacob: cuiꝰ radiꝰ totū orbē illuſtrauit: cuiꝰ ſplēdor ēt p̄fulget ī ſuꝑnis: ī īferos penetrat: terras ēt pluſtras ⁊ calefaciēs mētesmagꝭ qͣꝫ corꝑa: fouet v̓tutes ⁊ excoqͥt uicia: ipſa ſiqͥdē p̄clara ⁊ eximia ſtella: ſuꝑ hͦ mare. magnū ⁊ ſpatioſū neceſſario eleuata: micās meritis: illuſtrās exēplis. O qͥſquis ītelligis in hꝰſecl̓i ꝓfluuio magꝭ īter ꝓcellaſ ⁊ tēpeſtates fluctuare: magis qͣꝫ ꝑ terraꝫ ābulare: ne auertaocl̓os ab hꝰ ſeculi ſideris fulgore: ſi nō vis orui ꝓcellis. Si īſurgāt vēti tētationū: Si incurras ſcopulos tribulationū: reſpice ſtellavoca Mariā. Si iracūdia: aut auaricia: autcarnis illecebra nauiculā ꝯcuſſerit mētiſ: reſpice ad Mariā. Si criminū īmanitate turbatꝰꝯſcīe feditate ꝯfuſus: iudicij terrore: baratrod̓ſꝑatōis īcipias turbari vl̓ abſorberi ⁊ triſtaiī ꝑiculis ī anguſtijs: ī rebꝰ dubijs Mariā cogita? Mariā īuoca: nō recedat ab ore: nō recedat a corde. Et vt īpetres orōis eiꝰ auxilium.nō differas ꝯuerſatōis eiꝰ exēplū. Ipſā ſeq̄nſnō deuias. Ipſā cogitās nō erras. Ipſa tenēte noͣ corruis. Ipſa ꝓtegēte nō metuis. Ipſaduce nō fatigaris. Ipſa ꝓpicia ꝑuēis. Et ſic ītemetipſo exꝑiris qꝛ nomē v̓giniſ Maria .i.ſtella maris. ¶ Cōueniētius at dr̄ v̓go Maria ſtella maris: ⁊ ei aſſimilat̉: ꝑꝑ vi ꝯſideranda ī ſtella illa: vꝫ. ſb̓am: quātitatē: qͣlitatē ſituꝫ:ſtatū: ⁊ effectū. Et quantū ad ſb̓aꝫ ſtella illa ce

leſtis īcorruptibilis: ⁊ origo luciſ q̄ tn̄ ꝯueniū:⁊ alijs ſtellis. Sic v̓go maria fuit celeſtis ꝯue̓ſatione: vt cōpletiꝰ dicere poſſet cū apl̓o. Noſtra ꝯuerſatio ī celis ē: ad philip. iiij. Incorrūptibilis fuit mēte ⁊ corꝑe. Nā vt dicit Anſel.Ea puritate decuit vt niteret: qua maior ſubdeo neq̄at reꝑiri. Origo fuit lucis. Nā vt cāiteccl̓a. Angelꝰ ꝯſilij natus ē d̓ v̓gīe. Sol d̓ ſtella qͥ illuminat oēm hoīem venientē ī hunc mūdū. ¶ Quantū ad equalitatē: ſtella illa ē ſuꝑior: clarior: ⁊ vtilior: qꝛ ē ī ſup̄mo poli: iō ſuperior ⁊ btā maria ē ſuꝑior oīum ſcoꝝ ⁊ angeloꝝ:deo ꝓpinquior: clarior ē v̓ginitate ¶ Et etiābtā maria ſtella ſꝑ rutilās: ſꝑ clara ī fide fuit.Oēs alie ſtelle .i. apl̓i ⁊ Marie cecider̄t amittentes lum̄ fidei diuinitatis chriſti: ipſa nūqͣꝫin paſſione eius. Utilis ē valde ſtella marisfecūditate. Et qͥs ſcūs vel ſancta vtilior nobac v̓gine: q̄ nobis genuit deū ꝑiter ⁊ homīeoīuꝫ ſaluatorē. ¶ Quātū ad qͣntitatē ſtella maris ē minīa ī apꝑentia nobis ſꝫ maxīa ī ſeipſaSic btā maria maxīa ī ſcītate ī ſe: ſꝫ minima īſui mēte ꝑꝑ maximā hūilitatē: qꝛ reſpexit hūilitatē ancille ſue ait. Luce. i. c. Hūilis ī cordetotū deo tribuēs. Hūilis ī ore ſeu locutione:cuiꝰ ſignū rariſſima ⁊ breuis locutio eiꝰ. Hūilis ī oꝑe ẜuiēs cognate in ꝑtu loco ancille ip̄aq̄ erat dn̄a angeloꝝ. ¶ Quātū ad ſtatū: ſtatꝰſtelle ē qͣſi ſine motu: qꝛ ē vicina polo: ita modicus ē circuitus eiꝰ vt videat̉ nō moueri. Eſine occaſu qꝛ nō occidit nobis vt alie ſtelle:ſine errore. Sic btā maria ē ſine motu īcōſtātie nunqͣꝫ turbata. Nā ꝙ dr̄ turbata in ẜmōeangeli: nō fuit illa turbatio ire ſꝫ admiratiōis ītanta laude ex hūilitate. Sine occaſu fuit alicuius peccati. Nā ⁊ ſi ſepties ī die cadit iuſtꝰvt ait Salomon. ꝓuerbioꝝ .ſ. venialiter: ⁊ igr̄in die gratie remanēs hec nunqͣꝫ cecidit. Fuitſine errore ignorātie eoꝝ q̄ ꝑtinent ad ſalutē:vn̄ ⁊ dr̄ mr̄ agnitōis Eccleẜ. xxiiij. ¶ Quātūad effectū ſtella illa attrahit ferꝝ ad calamitāſua luce nautas dirigit ⁊ ē ꝯtra aqͥlōeꝫ. Et btāmaria ꝑ inſertā ſibi mīaꝫ attrahit peccatoresad celū ꝑ penitentiā quā eis ꝓcurat. Naufragantes ī pelago huius mūdi ad portū ſalutisdirigit. Un̄ canit eccl̓ia. Ad te pia ſuſpiramꝰSi nō ducis: deuiamus. En ad te ꝯfugimus:Eſt ēt ꝯtra aqͥlonē .i. contra diabolū nobiſ aduerſantē. Iuxta illud Hiere. i. Ab aqͥlone pādetur oē malū. Sed tu nos ab hoſte ꝓtege: ⁊in hora mortis ſuſcipe ei dicimus. ¶ Quātūad ſitū dicit Exaſtenes: ꝙ ē vna ſtella īfima q̄polꝰ appellat̉: ꝑ quē locū mūdus ipſe eſtimatur verſari. Qd̓ nulli pure creature videt̉ potius ꝯuenire qͣꝫ beate marie .ſ. mundum circaipſā verſari. Ad ipſā enī reſpicere vident̉ vniuerſi ſuperi vt reſtaurent̉. Inferi vt de lībo