Capitulū. III.
Sic beata maria ex ſacerdotali etiā tribu deſcēdit: vn̄ ⁊ helizabeth de tribu ſac̄dotali orta eratcognata v̓ginis .i. actiuās. ¶ Ex ꝓph̓ali qͦꝫ dignitate deſcēdit: q̄ dici pōt celeſtis: qꝛ ꝓphetiedonū a deo ē īmediate: ex eo ꝙ natha ꝓph̓a deſcēdit ac etiā dauid ⁊ ſalomone: qͥ fuerūt ꝓph̓e.In ſb̓a quoqꝫ digniſſima fuit .i. ī ꝑſona ſua. Nāipſa ē regīa celoꝝ: ip̄a ē regīa q̄ aſſiſtit a dextrisdei ī frībrijs aureis ⁊cͣ. Fuit ⁊ ſacerdotiſſa iuſticie: q̄ ꝓprio filio non peꝑcit: ſꝫ ſtabat iuxta crucem ieſu. Nō vt dicit. b. ambro. vt mortem filijaſpicerꝫ: nō vt dolorē filij ꝯſideraret: ſꝫ vt ſalutēhumani generis expecctarꝫ: parata ipſa offerre filium deo ꝓ ſaluatione mūdi: Prophetiſſafuit: cū ait. Ecce enī ex hoc beatā me dicēt ⁊cͣ.cuiꝰ figurā dicit Iſa. Acceſſi ad ꝓphetiſſaꝫ ⁊cͣ.¶ In efficientia qͦꝫ fuit digniſſima. Ip̄a enimtriplicē dignitatē originaliter trāſmiſit: in filiūprincipaliter: ſpecialit in nos. Poſt hec gnaͣl̓rfilium genuit qͥ rex ⁊ ſacerdos ⁊ propheta fuit.Rex: qꝛ in veſtimēto ſuo .i. hūanitate ſcpͥtū hꝫrex regū: ⁊ dn̄s dominantiū. Rex ſum ego: aitipſe pylato: de quo ſolo ſapientes ſapiēter qͣſierūt dicētes. Ubi ē qui natꝰ eſt rex iudeoꝝ. Scerdos eſt iuſtiſſime ẜm ordinem melchiſedecqui ꝑ ꝓpriū ſanguinē introiuit ſemel in ſanctaeterna redēptione īuenta. Ipſe etiā ꝓph̓a promiſſus ꝑ moyſen potens in oꝑe ⁊ ſermone. Etiſtam triplicē dignitatē beatiſſima maria ī nostrāſmiſit: q̄ nos fecit d̓o regnū ⁊ ſacerdotes: īmo regale ſacerdotiū: ad regēdum nos virtutibus ⁊ īmolādo deo hoſtiā laudis ⁊ bonoꝝ operū. Et ſic pꝫ qꝛ glorioſa dicta ſunt de ea: quātuꝫad maxima nobilitatē ⁊ dignitatē. .§. IIII.PUpzo māiori declāratione nobilitatis que eſt ẜm carnē. Nota ẜmAlbertū vbi ſupra: ꝙ nobilitas iſta ẜm carnemeſt traductio carnalis originis a parentibꝰ ẜmſeculū in diuitijs vel potētia vel dn̄io ꝯſtitutis:ex qͥbꝰ qͣꝫtū ex parte nature ē: creat̉ ī filijs ſimilitudo ꝯplexionis ⁊ cōformitas morū: ⁊ imitatio operatōis. Homo enī pauper ⁊ ignobilis:ſi diuitijs ceperit affluere: incipiet de litijs magis vacare: cibis delicatioribus ſe nutrire: ⁊ ſicꝯplexionē nobilitate exercitijs honeſtioribusoccupari: parua damna minus curare: paruislucris minꝰ inhiare: dona minꝰ curare: alienumdominū minus timere: libertatē magis appetere: maioꝝ ꝯſortia cōtrahere: cum ip̄is matrimoniū iūgere: ⁊ eoꝝ opera ⁊ mores imitari: etſic natura primo ſeruilis ⁊ ignobilis: victa perꝯſuetudine in ꝯtrariū trāſmutat̉. Et qͣnto heca remotiori ⁊ diuturniori radice ad ramoſ tramittitur: tāto magis nature inclinatio indurat̉⁊ inſeꝑabilior efficitur: vt in filijs qͣꝫtū ex partenature eſt ꝯditio ſimillima patribꝰ inueniat̉ in-
clinatio naturalis: ⁊ hec apponit nobilitas carnis: que qͣꝫtū eſt de ſui natura ſemꝑ ad honeſta⁊ decētia pluſqͣꝫ ad vilia inclinat̉. Et hoc totumverū eſt: niſi libertas arbitrij vel ꝯſuetudo: velalia cauſa extrinſeca ꝯtrariū operet̉. Et ſic pꝫꝙ nobilitas non eſt tm̄ ex qualitate ꝯplexioniscum rex vel digna ꝑſona melācolice ꝯplexiōismagis ſit audax vel largus ruſtico ꝓpter ꝯſuetudinē ſanguinee ꝯplexionis. Licet enī aīa nōſit extra duce: tamē exiſtēs in carne operat̉ plꝰvel frequentius ẜm ꝙ a carne ampliꝰ ad aliquainclinat̉ ¶ Ꝙ autē ſola nobilitas mētis videtur laudāda. Reſpōdemꝰ ꝙ ſi equalitas operationis cōtraria agit nobilitati originis: tāto vicioſior ⁊ deteſtabilior eſt deformitas oꝑationisquāto magis eſt cōtra naturalē minclinatōemoriginis. Et ſic magis culpabilis eſt nobilis vicioſus qͣꝫ ignobiliſ. Ubi aūt nobilitas originisꝑficit̉ ⁊ ornat̉ nobilitate moꝝ ⁊ oꝑis: vtraqꝫ alteri preſtat incrementū laudis. Deinde virtusoriginis on̄ditur in operatōe: non quaſi aduenticiam vel cito mutabilē: ſed quaſi ꝓpriā ⁊ innatam ⁊ debitā nobilitatē contraxerit a parente.Et dum virtus mētis fundamētū ⁊ radiceꝫ hꝫnobilitatū carnis: difficultius a virtute moueatur dignitatibus non mutabilibꝰ: ſed quaſi innatis minus eleuet̉ in humiliatōnibꝰ quaſi magis indignis altius exaltet̉: etſi virtus mentisforſitan tēpuerit: ip̄a carnīs nobilitas eā ad nobilia excitat. Et inde eſt ꝙ quādo he due nobilitates coniūgunt̉ ambe merito collaudantur.Unde dicit̉ de ſancto gregorio. Fulgebat duplex in venerādo decus ⁊cͣ. Si autē ſe parāturhe due nobilitas carnis nō laudat̉: ſed vituꝑat̉qn̄ deeſt nobilitas mētis. Nobilitas aūt mētisſine nobilitate carnis tāto amplius laudat̉: qͣnto etiā ꝓpriā vincēs naturā laudabiliter oꝑat̉.Unde verſus Iuuenalis. Malo pr̄ tibi therſites dūmō tu ſiſ. Eacide ſil̓is vulcaniaqꝫ armacapeſces: qͣꝫ te therſiti ſil̓eꝫ ꝓducat achilles.Si aūt dicat̉: videt̉ ꝙ beata virgo magis debuit eſſe ignobilis ꝯditōis ẜm carnē qͣꝫ nobilisTū qꝛ. i. Corin. i. dicit̉. Non multi ſapiētes ẜꝫcarnē nō multi nobiles: ſed ignobiliora mundi⁊ contēptibilia ⁊ que nō ſunt elegit deus: vt cōfundat fortia. Sed beatā Mariā elegit deus:⁊ p̄elegit: ergo debuit eē potius ignobilis. Tūquia glo. ibi dicit. Uenit humilis deꝰ nō q̄rensaltos ſed humiles. Unde non elegit reges vl̓ſenatores vel philoſophos vel oratores: ſꝫ plebrios pauperes īdoctos piſcatores. Et ſic iſtaoībꝰ preelectiſſima videt̉. ꝙ debuit eſſe plebeia⁊ pauꝑcula. Tū qꝛ videt̉ maior humiliatio deinaſci de ignobili qͣꝫ de nobili. Ad q̄ rn̄det̉ ꝙ illadicta ſunt de p̄dicatoribꝰ primis: ꝑ quos mūdꝰerat conuertendus ad fideꝫ: quos congruebateſſe plebeios et indoctos: ne eorum ſapientie: