Druckschrift 
4 (1481)
Einzelbild herunterladen
 

Titulus XIIII.

quin alteꝝ maloꝝ incurrat. Et dū vnum vitiūvult euadere: in aliud inuoluit̉: ſicut volēdo vitare vanā leticiā: incurrit accidiā ⁊ ecōtra. Un̄legit̉ ī vitis patrū: ꝙ. b. Anto. vidit mūdū totūplenū laqis ſe īuicē ꝯnectētibꝰ. Et cū clamaſſetAntoniꝰ. O qͥs iſtos euadet? Uox de celo adeum facta eſt: ſola humilitas..§. II.Secundū unde oſtendit̉ magnitudo ꝑiculi hꝰ mūdi: ꝓpt̓ qd̓ ſꝑ in tīore manēdum eſt. Iuxta illud. Niſi tenueris teinſtant̓ in timore dn̄i: cito ſb̓uertet̉ domꝰ tua ſcꝫꝯſcīe. Eſt fatuitas hoīm nō vidētiū vel curātiūde ꝑicul̓ ꝓpt̓ qd̓ ſeqͥt̉ in eis qd̓ dr̄ in ecc̄i. iij. Quiamat ꝑiculū incidet in illud. Et hec fatuitason̄dit̉ ex. vij. Primo qꝛ noͣ vitāt nec formidāthoīes ip̄a ꝑicula: nō attēdētes illd̓ poete. Felixquē faciūt aliena ꝑicula cautū. Sicut Balaamariolꝰ aſſuetꝰ mōſtris: mōſtra viſa nec ſtupebatnec formidabat: ita iſti ꝑiclitātiū viſa ꝑicula novitāt. Sil̓es ſunt latronibꝰ qͥ cū vidēt aliquē delatronibꝰ ſocijs ſuſpēdi: nō ꝓpt̓ hͦ dimittūr furta: eſtimātes illud ſibi nō ēe vēturū. Secūdoaꝑꝑet fatuitas hoīm: qꝛ nō ſolū timēt ſꝫ nec ſentiūt ꝑicula in qͥbꝰ ſunt: ad modū ebrioſoꝝ ⁊ dormiētiū. Hi ſunt ſil̓es ione ꝓpt̓ cuiꝰ pctm̄ nauisꝑiclitabat̉. Alij oēs clamabāt ⁊ timebāt attēdētes ꝑiculū ſb̓merſiōis nauis. Ip̄e ſolꝰ ī ea tēpſtate ⁊ ꝑicl̓o dormiebat Ione. ij. ⁊ iō alijs īnoctibꝰ euadētibꝰ: ip̄e ſolꝰ remāſit ī ꝑicl̓o abſorbitꝰa cete. Et ꝓu̓. xxiij. Eris qͣſi dormiēs in mari: ⁊qͣſi gubernator amiſſo clauo. Tertio apꝑetex hͦ: qꝛ nō ſolū nō ſentiūt ꝑiculū: īmo etiā ip̄mdiligūt: adeo ꝙ ſe ſciēter in illud īpingūt ⁊ īmergūt: currētes ad loca q̄ ſciūt ſibi ꝑiculoſa: ad loAvbi ſunt occaſiōes pctōꝝ: ⁊ in ſpectacul̓ mueꝝ ⁊ hiꝰ ꝓu̓. vij. De feneſtra domꝰ mee ꝓſpexi⁊ ecce vidco vecordē: ⁊ mulier occurrit ei in habitu meretricio ad capiēdas aīas. Et paulopꝰEt ſequit̉ eū qͣſi bos ductꝰ ad victimā ⁊ agnuslaſciuiēs: ⁊ velut ſi auis feſtinet ad laquꝫ: ⁊ neſcit ꝙ de ꝑiculo aīe agit̉ Quarto qꝛ nō ſoluꝫꝑicula amāt: ſꝫ ꝑiclitatibus ſe illaq̄ant: vt ab eisauelli neq̄ant: ad modū eoꝝ qͥ cū ſit in ꝑiculo ſb̓merſiōis: aliqͥ vt fatui volētes eos liberare mittūt ſe in aqͥs illos app̄hēdēdo: ⁊ cū ill̓ ſe ſtrīgendo. Sed talit̓ aſtrīgūt̉ ꝙ ꝑeūtes nunqͣꝫ eos dimittur: īmo ⁊ cū eis pereūt: ſicut accidit cuiqͣꝫ īvitis patrū legit̉: ꝙ cū ſcl̓m deſeruiſſꝫ ⁊ in heremo deo ẜuiret: apꝑuit ei diabolꝰ in forma viatoris cū ml̓tis lrīs: dicēs ſe miſſum a ſuis conſanguineis: eo ꝙ mortui eēt ſui ⁊ dimiſiſſēt ei magnā hereditatē pauꝑibꝰ diſpēſādā: niſi ip̄e illuciret: ml̓ta ſcādala orirent̉ de ſb̓ſtātia illa. Qd̓ ille incautꝰ ꝑgēs ad ciuitatē ꝓ hiꝰ re ſedāda ⁊ ſubſtātia erogada: inuenit oēs incolumes: qͥ tn̄ rogatꝰ ab eis vt cū ip̄is remaneret: acqͥeſces ſcl̓o

ſe totū dedit. Quīto qꝛ cū deberēt ſe exonerare ⁊ explicare ab impedimētis in ꝑiculo ſiti:ad motu aqͣꝝ tumentiū: vt nudi ⁊ expediti liberius poſſint natare ⁊ euadere: ip̄i ecōtrario magis ſe onerat ⁊ implicāt rebꝰ tꝑalibꝰ et nociuis.i. thimo. vi. Qui volūt diuites fieri incidūt intētatōes ⁊ laquꝫ magnū diaboli ⁊ deſideria ml̓ta inutilia: q̄ducūt hoīeꝫ ad interitū Sextoqꝛ cū ſint in ꝑiculo: deū nō excitāt nec adiutoriaalioꝝ vocāt: ſine qͥbꝰ euadere nequnt. Sꝫ potiꝰvolētes eos a ꝑicl̓o liberare ꝯtēnūt: ⁊ ena eosqͦs vidēt ſibi nō acqͥeſcere ⁊ ꝑicula fugere eoruꝫmonita irridēt. Sil̓es ſunt iſti duobꝰ generibꝰloth: qͦs cū admonuiſſet vt diſcederēt de ciuitate peſſima: ne inuoluerēt̉ in ꝑiculo in ꝑditōe illoꝝ de ſodamis: nō acqͥeuerūt: ſꝫ viſus eſt eis ꝑriſum loqͥ ⁊ ideo inciderūt cū illis in ꝑditiōem. Septimū nō ſolū diuinū adiutoriū vel ſcōꝝnō aduocāt: ſꝫ eos ad iracūdiā ꝯtumelijſ ꝓuocāt⁊ vt maris delphines in tempeſtate ſaltat: ⁊ vtfrenetici in ſuis periculis exultant: ⁊ eos quosnon vident inuolui periculis: inſenſatos ⁊ inſanos reputant. Sap. v. Nos inſenfati vitā illorum eſtimabamus inſaniam..XIII.ꝙ hō ſiTertio oſtēditur imagnoꝑiculo ꝓpt̓ ꝯditōis fragilitatē. Iob. xiij. Ho natus de muliere breui viuēs tꝑe: replet̉ multꝭ miſerijs: qui qͣſi flos egredit̉ ⁊ ꝯterit̉: ⁊ fugit velutvmbra: ⁊ nunqͣꝫ in eodē ſtatu ꝑmanet. Idē iobqͣrto. c. Ecce qͥ ſeruiūt ei nō ſunt ſtabiles: ⁊ ī angelis ſuis inuēit prauitatē .ſ. qͥ ceciderūt: ⁊ qͣꝫtomagꝭ qͥ īhabitāt domos luteas: ⁊ terrenū hn̄i fūdamētū. domꝰ lutea ē corpꝰ in qͦ ſunt qͣtuor pugiles ꝯtinue pugnātes adinuicē: qͣtuor .ſ. humores: calidū: frigidū: humidū: ⁊ ſiccū. etſi vnusaliū vicerit exceſſiue ſuꝑabūdās īfirmat̉ cor⁊ demū domus lutea corruit: etſi male vixit: adſuſpēdiū eternū trahit̉. Un̄ dr̄ ī li. de. vij. donisꝙ quidā rex qͣſiuit a qͦdā ph̓o de qͥnqꝫ qōibꝰ quefaciūt ad ꝓpoſitū: ad on̄dēdū fragilitatē ꝯditionis humane: ⁊ exīde magnū ꝑiculū: ad qͣrū ſingulas rn̄dit. Et pͥma fuit. Quid ē hō. Et rn̄dit ph̓s. Macipiū dr̄ mortis: hoſpes loci: viator trāſiēs. Macipiū dr̄: qꝛ manu mortis euadere neqͥt. Et qꝛ mors oēs dies eiꝰ ⁊ labores rapit Hoſpes dr̄ loci: qꝛ cito obſiuiōi tradit̉: lꝫ cūgaudio recipiat̉. Ac etiā qꝛ paſcēs ⁊ potās nihil immane de hoſpitio vel rebꝰ hoſpitij portare ꝑmittit̉: ⁊ qꝛ in introitu in hoſpitiū multa eiꝓmittūt̉ ſuauia q̄ nō ſoluūt̉ ſeu exhibēt̉. Dr̄ qͣꝫviator trāſiēs: qꝛ ſiue dormiēdo ſiue vigilandoſiue comedēdo vel loq̄ndo: nec per momētū qͥeſcit qͥn currat ad morte. Secūda qō fuit. Cuiſil̓is eſt hō? Et ph̓s. Sil̓is ē aceruo niuis: rōſematutine: pomo nouo. Aceruo niuis: qꝛ vt aceruꝰ niuis modico calore cito in aquaꝫ de qua