Titulus XIIII.
quin alteꝝ maloꝝ incurrat. Et dū vnum vitiūvult euadere: in aliud inuoluit̉: ſicut volēdo vitare vanā leticiā: incurrit accidiā ⁊ ecōtra. Un̄legit̉ ī vitis patrū: ꝙ. b. Anto. vidit mūdū totūplenū laqis ſe īuicē ꝯnectētibꝰ. Et cū clamaſſetAntoniꝰ. O qͥs iſtos euadet? Uox de celo adeum facta eſt: ſola humilitas..§. II.Secundū unde oſtendit̉ magnitudo ꝑiculi hꝰ mūdi: ꝓpt̓ qd̓ ſꝑ in tīore manēdum eſt. Iuxta illud. Niſi tenueris teinſtant̓ in timore dn̄i: cito ſb̓uertet̉ domꝰ tua ſcꝫꝯſcīe. Eſt fatuitas hoīm nō vidētiū vel curātiūde ꝑicul̓ ꝓpt̓ qd̓ ſeqͥt̉ in eis qd̓ dr̄ in ecc̄i. iij. Quiamat ꝑiculū incidet in illud. ¶ Et hec fatuitason̄dit̉ ex. vij. Primo qꝛ noͣ vitāt nec formidāthoīes ip̄a ꝑicula: nō attēdētes illd̓ poete. Felixquē faciūt aliena ꝑicula cautū. Sicut Balaamariolꝰ aſſuetꝰ mōſtris: mōſtra viſa nec ſtupebatnec formidabat: ita iſti ꝑiclitātiū viſa ꝑicula novitāt. Sil̓es ſunt latronibꝰ qͥ cū vidēt aliquē delatronibꝰ ſocijs ſuſpēdi: nō ꝓpt̓ hͦ dimittūr furta: eſtimātes illud ſibi nō ēe vēturū. Secūdoaꝑꝑet fatuitas hoīm: qꝛ nō ſolū timēt ſꝫ nec ſentiūt ꝑicula in qͥbꝰ ſunt: ad modū ebrioſoꝝ ⁊ dormiētiū. Hi ſunt ſil̓es ione ꝓpt̓ cuiꝰ pctm̄ nauisꝑiclitabat̉. Alij oēs clamabāt ⁊ timebāt attēdētes ꝑiculū ſb̓merſiōis nauis. Ip̄e ſolꝰ ī ea tēpſtate ⁊ ꝑicl̓o dormiebat Ione. ij. ⁊ iō alijs īnoctibꝰ euadētibꝰ: ip̄e ſolꝰ remāſit ī ꝑicl̓o abſorbitꝰa cete. Et ꝓu̓. xxiij. Eris qͣſi dormiēs in mari: ⁊qͣſi gubernator amiſſo clauo. ¶ Tertio apꝑetex hͦ: qꝛ nō ſolū nō ſentiūt ꝑiculū: īmo etiā ip̄mdiligūt: adeo ꝙ ſe ſciēter in illud īpingūt ⁊ īmergūt: currētes ad loca q̄ ſciūt ſibi ꝑiculoſa: ad loAvbi ſunt occaſiōes pctōꝝ: ⁊ in ſpectacul̓ mueꝝ ⁊ hiꝰ ꝓu̓. vij. De feneſtra domꝰ mee ꝓſpexi⁊ ecce vidco vecordē: ⁊ mulier occurrit ei in habitu meretricio ad capiēdas aīas. Et paulopꝰEt ſequit̉ eū qͣſi bos ductꝰ ad victimā ⁊ agnuslaſciuiēs: ⁊ velut ſi auis feſtinet ad laquꝫ: ⁊ neſcit ꝙ de ꝑiculo aīe agit̉ ¶ Quarto qꝛ nō ſoluꝫꝑicula amāt: ſꝫ ꝑiclitatibus ſe illaq̄ant: vt ab eisauelli neq̄ant: ad modū eoꝝ qͥ cū ſit in ꝑiculo ſb̓merſiōis: aliqͥ vt fatui volētes eos liberare mittūt ſe in aqͥs illos app̄hēdēdo: ⁊ cū ill̓ ſe ſtrīgendo. Sed talit̓ aſtrīgūt̉ ꝙ ꝑeūtes nunqͣꝫ eos dimittur: īmo ⁊ cū eis pereūt: ſicut accidit cuiqͣꝫ īvitis patrū legit̉: ꝙ cū ſcl̓m deſeruiſſꝫ ⁊ in heremo deo ẜuiret: apꝑuit ei diabolꝰ in forma viatoris cū ml̓tis lrīs: dicēs ſe miſſum a ſuis conſanguineis: eo ꝙ mortui eēt ſui ⁊ dimiſiſſēt ei magnā hereditatē pauꝑibꝰ diſpēſādā: niſi ip̄e illuciret: ml̓ta ſcādala orirent̉ de ſb̓ſtātia illa. Qd̓ ille incautꝰ ꝑgēs ad ciuitatē ꝓ hiꝰ re ſedāda ⁊ ſubſtātia erogada: inuenit oēs incolumes: qͥ tn̄ rogatꝰ ab eis vt cū ip̄is remaneret: acqͥeſces ſcl̓o
ſe totū dedit. ¶ Quīto qꝛ cū deberēt ſe exonerare ⁊ explicare ab impedimētis in ꝑiculo ſiti:ad motu aqͣꝝ tumentiū: vt nudi ⁊ expediti liberius poſſint natare ⁊ euadere: ip̄i ecōtrario magis ſe onerat ⁊ implicāt rebꝰ tꝑalibꝰ et nociuis.i. thimo. vi. Qui volūt diuites fieri incidūt intētatōes ⁊ laquꝫ magnū diaboli ⁊ deſideria ml̓ta inutilia: q̄ducūt hoīeꝫ ad interitū ¶ Sextoqꝛ cū ſint in ꝑiculo: deū nō excitāt nec adiutoriaalioꝝ vocāt: ſine qͥbꝰ euadere nequnt. Sꝫ potiꝰvolētes eos a ꝑicl̓o liberare ꝯtēnūt: ⁊ ena eosqͦs vidēt ſibi nō acqͥeſcere ⁊ ꝑicula fugere eoruꝫmonita irridēt. Sil̓es ſunt iſti duobꝰ generibꝰloth: qͦs cū admonuiſſet vt diſcederēt de ciuitate peſſima: ne inuoluerēt̉ in ꝑiculo in ꝑditōe illoꝝ de ſodamis: nō acqͥeuerūt: ſꝫ viſus eſt eis ꝑriſum loqͥ ⁊ ideo inciderūt cū illis in ꝑditiōem.¶ Septimū nō ſolū diuinū adiutoriū vel ſcōꝝnō aduocāt: ſꝫ eos ad iracūdiā ꝯtumelijſ ꝓuocāt⁊ vt maris delphines in tempeſtate ſaltat: ⁊ vtfrenetici in ſuis periculis exultant: ⁊ eos quosnon vident inuolui periculis: inſenſatos ⁊ inſanos reputant. Sap. v. Nos inſenfati vitā illorum eſtimabamus inſaniam..XIII.ꝙ hō ſiTertio oſtēditur imagnoꝑiculo ꝓpt̓ ꝯditōis fragilitatē. Iob. xiij. Ho natus de muliere breui viuēs tꝑe: replet̉ multꝭ miſerijs: qui qͣſi flos egredit̉ ⁊ ꝯterit̉: ⁊ fugit velutvmbra: ⁊ nunqͣꝫ in eodē ſtatu ꝑmanet. Idē iobqͣrto. c. Ecce qͥ ſeruiūt ei nō ſunt ſtabiles: ⁊ ī angelis ſuis inuēit prauitatē .ſ. qͥ ceciderūt: ⁊ qͣꝫtomagꝭ qͥ īhabitāt domos luteas: ⁊ terrenū hn̄i fūdamētū. domꝰ lutea ē corpꝰ in qͦ ſunt qͣtuor pugiles ꝯtinue pugnātes adinuicē: qͣtuor .ſ. humores: calidū: frigidū: humidū: ⁊ ſiccū. etſi vnusaliū vicerit exceſſiue ſuꝑabūdās īfirmat̉ cor⁊ demū domus lutea corruit: etſi male vixit: adſuſpēdiū eternū trahit̉. Un̄ dr̄ ī li. de. vij. donisꝙ quidā rex qͣſiuit a qͦdā ph̓o de qͥnqꝫ qōibꝰ quefaciūt ad ꝓpoſitū: ad on̄dēdū fragilitatē ꝯditionis humane: ⁊ exīde magnū ꝑiculū: ad qͣrū ſingulas rn̄dit. ¶ Et pͥma fuit. Quid ē hō. Et rn̄dit ph̓s. Macipiū dr̄ mortis: hoſpes loci: viator trāſiēs. Macipiū dr̄: qꝛ manu mortis euadere neqͥt. Et qꝛ mors oēs dies eiꝰ ⁊ labores rapit Hoſpes dr̄ loci: qꝛ cito obſiuiōi tradit̉: lꝫ cūgaudio recipiat̉. Ac etiā qꝛ paſcēs ⁊ potās nihil immane de hoſpitio vel rebꝰ hoſpitij portare ꝑmittit̉: ⁊ qꝛ in introitu in hoſpitiū multa eiꝓmittūt̉ ſuauia q̄ nō ſoluūt̉ ſeu exhibēt̉. Dr̄ qͣꝫviator trāſiēs: qꝛ ſiue dormiēdo ſiue vigilandoſiue comedēdo vel loq̄ndo: nec per momētū qͥeſcit qͥn currat ad morte. ¶ Secūda qō fuit. Cuiſil̓is eſt hō? Et ph̓s. Sil̓is ē aceruo niuis: rōſematutine: pomo nouo. Aceruo niuis: qꝛ vt aceruꝰ niuis modico calore cito in aquaꝫ de qua