Capitulū. III.

de iſtius draconis forma ⁊ actiōe. Signū alid̓apparuit in celo: draco magnus ⁊ ruffus hn̄scapita. vij. ⁊ cornua. x. ⁊ ſuper ipſa. x. diademata: ⁊ poſuit ſe draco iſte ante mulierē quā prius viderat. Io. amictā ſole ⁊ luna ſub pedibꝰabētem: ⁊ in capite coronaꝫ ſtellarū. xij. Heceſt eccleſia amicta ſole iuſticie: ⁊ mundi contētum: ſignificat per lunam ſub pedibꝰ: habenem affectū cum corona. xij. ſtellarum .i. xij. arriculorum fidei. Peperit hec mulier maſculum: qꝛ de ea natus ē xp̄s totus virilis: qui recturus erat omnes gētes ī virga ferrea .i. reudine inflexibili. Ipſū enim ieſum dedit:ꝓpoſtolus: caput eccleſie .ſ. ad regendū eāſiuit aūt draco iſte deuorare eū per mororporalem: ꝑ herodem in infantia: ⁊ pereos ī virili etate eiꝰ: intēdens etiā deuoraanimā eius .i. in īferno detincre ꝑ peccatū.ed nō potuit quinīmo raptus ē poſt mortēporalē an̄ thronum dei in aſcēſione. Mulier aūt ipſa eccleſia eo priuata quātum ad p̄ſentiaꝫ corporalē ſurgit: vitās .ſ. in electis deinalitias draconis tētantis: ⁊ hoc in ſolitudiin penitētia ⁊ auſteritate vite ⁊ ſecreto cōie: ⁊ ibi paſcit̉ cibo gratie. Factūqꝫ exīdeſubditur preliū magnuꝫ in celo militantis eceſie. Et michael prīceps eccleſie ⁊ āgeli eiꝰtur cū dracone: ⁊ draco cū eis. ⁊ angeali adiutores eius. In prelio enī iſtoeſie plures ſunt ꝓ nobis in adiutoriū anii qͣꝫ ſint angeli mali cum dracone adipiēdum: vt in figurā oſtēſuꝫ fuit gieatiōem heliſei: vt habet̉. iiij. Reg. vi.et draco quidē pugnat cum Michaele ⁊ ſoconuerſo: qn̄ vꝫ demones ſuggerētesvitia ī tētationibꝰ ꝑſuadēt ad aſſēſuꝫangeli boni pugnāt ꝓ nob̓ cū inſtigāt ⁊uſtrāt mētem tētati ad reſiſtenduꝫ diuerſismodis. Demū dicit̉ ꝙ draco ſuꝑatꝰ ab angel̓3: qͦ .ſ. ad electos: ꝓiectꝰ eſt ī terrā ⁊ deui⁊cͣ. Draco igit̉ ſerpens antiquus quiſathanas: eſt vtiqꝫ magnꝰ potētia naͣli. Naꝫnaͣ elemētalis ē naͣlit̓ ſibi ſubdita ad mocaleꝫ: vn̄ magnas ⁊ mirabiles mutatiōest ī elemētis ⁊ elemētatis: etiā circa coroīm. Ruſus dr̄ malitia ⁊ auiditate noēdi: vt ſanguinolētꝰ q̄rit mortē hoīm corꝑalēē. Septē capita ſunt ſeptē vitia qͥbusndo ī tentādo mortē aīe inducit. vnde ⁊r̄ Luc. ij. ꝙ īmūdus ſpūs aſſumit ſecū ſepteꝫpūs neqͥores ſe ⁊ intrant ī hoīe ſcꝫ vacante anis. Decē vero cornua qͥbus ferit ſeu ꝑcuit: ſūt decē modi tētandi quibꝰ vtit̉: quinqꝫ qͥuo ad ſenſus exteriores: ⁊ quinqꝫ qͦ ad ſeninteriores: videlicet in imaginatiua ī meoria: in ītellectu: ī rōne: ī appetitu ſēſuali.Auātum igit̉ ad viſū exteriorē diabolꝰ tētat

rem vꝫ q̄ viſui obijcit̉ faciēdo appare̓ pulchriorē: vel īſtigando ad reſpiciēdū rē pulchraꝫ ⁊delectabilem: vt eam inordinate concupiſcat.Sicut īſtigauit dauid ad aſpiciēdū pulchraꝫbarſabee: ex quo aſpectu ad adulteriū īduxitij. Re. xi. Similit̓ vt legit̉ de btō Antonio: ꝙad heremū tendēti diabolꝰ diſcū argenteumī terra poſuit: vt eo viſo acciꝑet ⁊ ad ciuitateꝫrediret: ſaltē pauperibꝰ diſpēſandū. Sꝫ dicēsbeatꝰ Antonius figmētū tuū hoc diabole ē: ſꝫanimū meū nunqͣꝫ poteris reuocare. Quo dicto: diſcꝰ vt fumus euanuit. Habes etiā exemplū in legēda beati Andree: de illo ſancto epiſcopo deuotiſſimo beati Andree ad quē diabolꝰ in ſpecie pulcherrime puelle aduenit: dicēs ſe a pr̄e magno dn̄o fugiſſe: qꝛ ꝯtra volūtatē ſuam volebat eam nuptui trade̓: cū virginitatē ſuam dn̄o dedicaſſet: vn̄ ad eū vt ſanctūvirū dei ſeruū cōfugerat: vt ab eo ꝓtegeret̉ ⁊inſtrueret̉. Et poſt multa ſedētibꝰ ad mēſamin prandio ipſa poſita ei ex oppoſito ad ſedendū diabolꝰ inſtigās ad aſpiciēdū: faciē eiꝰ ꝯtinue magꝭ ac magis pulchriorē apparere facierēs ⁊ ad hoſtiū pulſās eū de ꝑiculo liberauitpoſt tres q̄ſtiones ſolutas: declarans eaꝫ fore diabolū ⁊cͣ. Un̄ ⁊ gloſa ſuꝑ illud. Adu̓ſariꝰ dicit̉ diabolꝰ tanqͣꝫ leo rugiēs circuit q̄rēsquē deuoret ait. Circuit hoſtis antiquus quedeuoret. Nam offert ocul̓ formas illicitas: etfacile incitat ad voluptatē: vt viſu deſtruat caſtitatē. ¶ Quātū ad auditū tētat inſtigandoad audiēdū auide ⁊ delectabilit̓ fabulas poetarū: ⁊ ornatū verboꝝ ī ſermonibꝰ magꝭ qͣꝫ vtilitatē. Cōtra qͦs apl̓s ad Thi. iiij. c. Erit tēpuscū ſana doctrinā nō ſuſtinebūt: pruriētes qͥdēauribꝰ a veritate auditū auertet: ad fabulasaūt ꝯuertent̉. Un̄ legit̉ in vitꝭ pr̄m ꝙ cū qͥdaꝫpr̄ ſanctus aliqͥs qͥ ad ſe venerat gr̄a edificatonis aīaꝝ ſuaꝝ de ſpūalibus admone̓t ī ꝓceſſuẜmōis dormitare ceperūt. Qd̓ ille ꝑpēdēs ītermiſſa locutiōe diuinoꝝ: dixit aliqͥd fabuloſū: ad qd̓ ſb̓ito excitari ridere ceperūt: ex qͦ facto on̄dit ille vir ſāctus: quō illud erat tētatio⁊ opus diaboli vt ad ſpūalia dormitare face̓t⁊ ad fabuloſa auide attēdere. Per ſonores ētvoces cāticoꝝ ſeu cātionū: ⁊ īſtrumētoꝝ muſicoꝝ tētat: nimiā in his delectationē ꝓcuransUn̄ glo. Adu̓ſariꝰ vr̄ diabolus. Aures ꝑ canora tētat: vt emolliat xp̄ianū vigorē. Et hocetiā in cātis eccl̓ie ⁊ organis. Un̄ ⁊. b. Aug. īli. ꝯfeſſionuꝫ ait. Cū accidit mihi: vt me pluscātus qͣꝫ res qͥ cātat̉ delectat .i. ſenſus v̓boruꝫtūc me penalit̓ peccare ꝯfiteor: ⁊ tūc nollē audire cātātē. ¶ Quātū ad odoratū tētat vt inhuiuſmodi nimis hō delectet̉: vel ꝙ ſubtilior