Titulus.XIII.
hoīes p̄ualebis? Charitas .n. fortis dr̄ ꝯͣ deuꝫqꝛ eū traxit ad terram ⁊ ad mortem induxit.Uiriliter age adextris gule ⁊ luxurie: ꝯͣ easdimicādo. Et a ſiniſtris īſenſibilitatꝭ a neceſſarijs abſtinēdo ꝑ arma v̓tutꝭ dei tꝑantie. ꝓu̓. x.xx. Accinxit fortitudīe lūbos ſuos virilit̓ agea dextris īiuſticie ⁊ ſiniſtris nimij rigoris ⁊ ſeueritatis ꝑ arma v̓tutꝭ dei .ſ. fortis iuſticie ꝓu̓.xv. Domꝰ iuſti pl̓ima fortitudo. virilit̓ age adextris prudētie nimie .ſ. ſuo ſenſui innitēdo.Cōtra illud. Ne īnitaris prudētie tue: ꝓu̓. iij.Et a ſiniſtris īprudētie ⁊ ſtoliditatꝭ. Uir ſapiens .i. prudēs fortis. ꝓu̓. xxiiij. Uirilit̓ age adextris nimie audacie ⁊ a ſiniſtris indebite timiditatis: ꝓu̓. xxxi. Fortitudo ⁊ d̓cor indumētū eius .ſ. aīe v̓tuoſe. Tūc decor a ē fortitudoſeu aīam decorat: cū nec p̄cipitāter ſe qͥs ingerit ad ꝑicula: nec timiditate ab eis cū oꝫ retrahit̉. Et qꝛ ī bellādo hō laborat: ne ex fatigatione deficiat. ponit̉ 3ª regula q̄ reparat debilitationē: cū ſubdit̉: Conſortet̉ cor tuū apl̓us adEphe. Cōfortamini in dn̄o ⁊ ī potētia v̓tutiseius. Cōfortari in dn̄o eſt ex his q̄ ſūt dn̄i vt īv̓bis eius. Sicut .n. cibꝰ corꝑal̓ ꝯfortat corpꝰ⁊ corroborat: ita ⁊ panis doct̓ne ſpūalis Acͣt.ix. de ſaulo cōuerſo dr̄ accipiēs cibū ꝯfortatꝰ ēSacr̄oꝝ frequētatō ꝯfortat ⁊ roborat p̄cipueeucariſtia. vn̄ eccl̓ia ī collecta dic̄ d̓ eucariſtia.Sit fortitudo fragiliū: ſit ꝯͣ oīa mundi ꝑiculafirmamētū. Cōfortat̉ cor vino ſpūal̓ leticie: q̄vt dr̄. ij. Eſdre. viij. Qmnē mētē fac̄ ſecurā vinū nec aliqͥd timet. Ita inqͥt. b. Anto. in vitispatꝝ. Nil ita facit mētē fortē ad oīa aduerſa ītētamēta: ſicut leticia ſpūal̓. Manꝰ xp̄i cōfortat infirmū cor. vn̄ ⁊ d̓r cordiale. hic aut ē meditatio paſſiōis xp̄i. In cꝰ figurā helias ābulauit in fortitudīe ſb̓ cineritij panis eſi: ſignāt̉ꝭxp̄i paſſionē: vſqꝫ ad mortē dei ſuꝑne prīe. iij.Regū. ix. Sꝫ nō ſuffic̄ bn̄ inchoaſſe ⁊ bn̄ adtp̄s ꝓſeqͥ niſi ad finē vite ꝯuerſatō ſācta teneatur. Et iō ponit̉ 4ª regula ad videndū bonadn̄i ī terra viuētiū: ꝓ qͣ cōſequēdo hec reguladat̉ .ſ. Suſtine dn̄m nō ſolū ſuſcipe ꝑ gr̄am ſꝫſuſtine: vt ſi te gͣuet vel grauis videat̉ ī ꝯtinuādo labores ⁊ aduerſa: nō deponas eū gr̄a ꝑdēdo. Nūqͣꝫ ab hoīe recedit dn̄s cū gr̄a ſua: niſi qͥs repellat eū a ſe. vn̄ dr̄. Qui aūt ſuſtinue̓itvſqꝫ in finē hic ſaluꝰ erit. Ue his qͥ ꝑdideruntſuſtinētiā dr̄ Eccl̓. ij. i. ꝑſeuerātiam. Hinc ⁊. b.Aug. de pe. di. iiij. Inanis ē pn̄ia quā ſequēsvita ꝯmacl̓at .i. cares fructu vite eterne: ſi nōreuertat̉ ad deū. Et ſeqͥt̉. Eſto ī patiētia fortitꝯfirmatꝰ: vitā bonā quā cepiſti tener̄ nō deſeras: bonū ꝓpoſitū ꝯſerua iugit̓. hec. b. Aug.¶¶ Tentationes inſurgunt hominibusa diuerſis.Capitulum tertium.
Uia ad fortitudinē ꝓut ē v̓tus gnͣalis ꝑtinꝫ belOlare ꝯͣ vicia: ⁊ tētatōes qͣſlibꝫ vincere: omittēdo de fortitudine ꝓut eſt v̓tꝰ ſpātqꝛ multa dicta fūt de ea ⁊ ꝑtibꝰ eius ī maͣ de vtutibus: in iſta eadē ꝑte ti. iij. ſolū agemꝰ h̓ detētatōibus q̄ vincunt̉ gr̄a ⁊ donis ſpūs fanctiEt lꝫ in pͥma ꝑte in ti. de cāis peccatoꝝ ml̓dicta ſint de tētatōibꝰ. Hic tn̄ ꝑ aliū modū. Lad hoc pōt īduci illud p̄s. xvij. Precīxiſti mev̓tute ad bellū: ⁊ ſupplātaſti inſurgētes in meſb̓tus me. p̄cinxiſti .i. p̄paraſti adaptaſti reſtrigēdo lūbos cordis abſtinētia ⁊ caſtitate: ⁊ veſtimēta tꝑaliū reꝝ ad neceſſitatē ſtrīgēdo nonad latitudinē ⁊ ſuꝑfluitatē: p̄cinxiſti .ſ. tudn̄a qͦ om datū optimū ⁊ om̄e donū ꝑfectū: v̓tute .i. fortitudine interiori īducēte me ad talē reſtrictionem. Ad bellū ſpūale tentatōnū. Oīsenī qͥ ī agone ꝯtendit: inqͥt apl̓us. i. ad Cor̄. ix.ab oībus ſe abſtinet .ſ. īpediētibꝰ v̓tutē eiꝰ ꝯtrahoſtes. Et ſupplātaſti inſurgētes ī me ſb̓tusne eos ſuꝑando. Iſti aūt inſurgētes ꝯͣ nos ībello tentatōnū ſūt. hō malus. mūdus vanusexterior ſenſus. carnal̓ appetitus. diabolꝰ varius. peſſimꝰ antixp̄s. Sumimꝰ aūt h̓ tētationē ꝓut cōius ſumit̉ ꝓ quadā .ſ. inſtigatiōe ſeuimpulſiōe alicuiꝰ ad peccatū vel ad noſcēdūvt dimittamꝰ de tentatēe qͣ tētat deꝰ hoīeꝫ: velmgr̄ diſcipulū ſicut xp̄s philippū Io. vi. velhō deū vt illi iſrahelite qͥ tentauerūt deū ī cordibꝰ ſuis in p̄s. Cōtra qd̓ dr̄ deūt̓. vi. ⁊ Mat.iiij. Nō tētabis dn̄m deū tuū: ⁊ de hac de qͣ loquimur tentatōe intitatōnis ad malū loqͥt̉ faluator cū docuit nos dice̓ in orōe dn̄ica. Et nenos īducas in tentatōem. Mat. vi. Ubi notpctit̉ vt nō tentemur qꝛ meritū ꝑderemꝰ ⁊ coronā: ſꝫ vt nō ſuccūbamꝰ ⁊ vincamur a tētatōoAd qd̓ maxīe iuuat .ſ. ad victoriā tentationuꝫoro. vn̄ ip̄e dn̄s ieſus: ait diſcipul̓ Mat. xxvi.Uigilate .ſ. reſiſtēdo ⁊ orate ne intret ī tentationē .i. vincamini ab ea. Tentat igit̉ hō malusquū qͥs ſuo v̓bo vel facto q̄rit aliū deciꝑe īducendo ad peccatū vel nocumentū. Et ſic diſcipuli phariſeoꝝ cū Herodianis tētauerūt xp̄vt caꝑent eū in ẜmōe vt poſſent calūnioſe accuſare eū ex aliqͦ v̓bo incaute dicto. vn̄ ⁊ xp̄useis interrogātibꝰ centatiue de cēſu dādo vl̓ negādo ceſari rn̄dit. Quid me tētat̉ hypocriteMath. xxij. Sicqꝫ in ſua tentatiōe p̄ualuerenō potuerūt. ſil̓r fecerūt quū adduxerūt adultera an̄ eū. Ioā. viij. ⁊ pl̓ibꝰ alijs vicibus: ſꝫ ſꝑꝯfuſi remāſerūt ⁊ ſupplātauit deus īſurgētesī eū. Filij accedēs ad ẜuitutē dei: dr̄ Eccl̓. ij. ſtaī iuſtitia ⁊ timore ⁊ p̄para aīam tuā ad tentationē. Quū .n. qͥs ſe reꝑit in aliqua ſocietate in