Capitulum .I.
dimicauerat ꝯͣ philiſteos infideles mādibulaaſini mille ex eis occidēs: aliqͣlit̓ ſe glorians ⁊laudās dicēdo. In mādibl̓a aſini occidi mille⁊ͣ. hūiliatꝰ ē ſitiēs vſqꝫ ad mortē: vt in ꝓcīctueſſet deueniēdi ad manꝰ īimicoꝝ. Sꝫ orati ⁊ ſehūiliāti ſibi ꝓuiſū eſt a deo. Scd̓o pōt ſic ītelligi. fortitudo mea ⁊ laus mea dn̄s .i. de fortitupine mea ⁊ actibꝰ eius: nō q̄ro laudes hoīuꝫ ⁊gl̓iaꝫ ſꝫ dei: ob cuiꝰ honorē laudēqꝫ fortia ⁊ arſa aggredior. Multi .n. fortia gerūt oꝑa exnētes ſe ꝑicul̓ mortꝭ: ⁊ ip̄aꝫ ēt ferētes. Sedqꝛ nō ad gl̓iaꝫ dei ⁊ laudē: ſꝫ ſui mēoriā volētesmūdo relinq̄re ⁊ ab hoībꝰ laudari hͦ egerunt:nullū fructū ſui laboris reportarūt niſi ventūqnimo ⁊ dānatiōeꝫ eternā. Nil ꝓfuit Curtiofortiſſimo romanoꝝ ſui tꝑis: ꝙ facto magnohiatu terre ī vrbe: ſciſcitātibꝰ ciuibꝰ de remedio clauſure: qꝛ dictū eſt a demonibꝰ ꝑ idolaloquētibus ꝙ niſi fortiſſimꝰ Curtius in illudchaos deſcēderet: vt refert Aluarꝰ: nō clauderet̉. Ille laudis auidꝰ armatus ſe in illā aꝑturā ꝓiecit: ⁊ ī īfernū deſcēdit: vt refert ēt Aug.xviij. de ciuita. dei. Hinc Hiero. ſuꝑ epl̓aꝫ adGal̓. Si inqͥt martyriū fecerimꝰ: vt velimusras ab hoībꝰ reliqͥas venerari: ⁊ ſi opinionēalgi ſectātes intrepidi fuderimꝰ ſanguinē ⁊ſb̓am nr̄am vſqꝫ ad mēdicitatē ꝓpͥā dederimꝰHuic oꝑi nō tā premiū qͣꝫ pena debet̉: ⁊ ꝑfidiemagꝭ tormēta ſūt qͣꝫ corona victorie .i. q. i. videEcōtra apl̓us dicebat. ij. ad Thi. ij. Oīa ſuſtineo ꝓpt̓ electos: vt ⁊ ipſi ſalutē ꝯſequāt̉: q̄ eſtin xp̄o ieſu in gl̓ia celeſti. Et ſic fortitudo ſuaerat laus dei quā q̄rebat nō ſua. Tertio exonit̉ ſic. Dn̄s fortitudo mea ⁊ laus mea .i. exyrtitudīe mea q̄ vtiqꝫ a deo eſt mihi: exurgitd̓ hoīes laus mea. Nil pene ita reddit lauibilē ⁊ gl̓oſuꝫ apd̓ deū ⁊ hoīes ſic̄ actꝰ fortidiuis: expone̓ ſe morti: ⁊ oīa mala ſufferr̄ ꝓonore dei ⁊ ſalute ꝓximi. vn̄ magꝭ laudat̉ deus ⁊ ſācti gl̓oſi ex patiētia qͣꝫ ex martyrijs varijs eoꝝ ꝯſtant̉ toleratꝭ. Un̄ Iob ita ꝯmēdat̉i ex patiētia q̄ vtiqꝫ ꝑs fortitudinis ē. Et inidē ipſius patiētie ſic ait. b. Hiero. ī li. d̓ bonō patiētie. Patiētia v̓tus ē nob̓ cū deo cōisDr̄ .n. deꝰ fortꝭ ⁊ patiēs. p̄s. vij. Que āt gl̓a eſtſil̓em deo fieri? Quāta felicitas ē hr̄e ī v̓tutibus qd̓ diuīs laudibꝰ poſſit eqͣri. Ille īnocēsſtꝰ: īmo īnocētia ⁊ iuſticia int̓ facioroſos detat̉: ⁊ teſtionijs falſitas premit̉. Iudicaturus iudicat̉: ⁊ dei ẜmo ad vltimū tacēs eijcit̉ˢ.Et cū ad crucē eiꝰ ꝯfundāt̉ ſidera: ꝯtremiſcatterra ⁊ ꝯturbent̉ elemēta: ille nō loqͥt̉ nec mouet̉: nec maieſtateꝫ ſuā ꝓfitet̉: ſꝫ oīa ꝑſeuerāt̉lerat: vt in eo plena ⁊ ꝑfecta patiētia ꝯſūet̉Dorro vnuſqͥſqꝫ cū naſcit̉ ⁊ hoſpitio huiusmūdi excipit̉: īitiū ſumit a lachrymis: ⁊ cū adhūc oīuꝫ reꝝ ignarꝰ fit: nihil aliud qͣꝫ flere no
uit. Prudētia naͣli lamētat̉: mortal̓ vite ꝓcellis qͣs īgredit̉ gemitꝰ ⁊ ploratꝰ ī ipſo exordioſuo rudis aīa teſtat̉ ſudatura: hic qͣꝫdiu viuit⁊ laborat̉: nec ſudātibus ⁊ laborātibꝰ pn̄t magꝭalia qͣꝫ patiētie ſb̓uenire ſolatia. Nec aliud magis iuſtos ⁊ īiuſtos diſcernit: qͣꝫ ꝙ in aduerẜ ꝑīpatientiā blaſphemat īiuſtus ꝯꝗ̄rit̉: ⁊ patietia iuſtꝰ ꝓbat̉. Deniqꝫ patiētia ē qͥ nos deo ſeruat ⁊ ꝯmēdat: q̄ irā tꝑat: linguā refrenat: mētēgubernat: pacē cuſtodit: diſciplinā regit: potētiā diuitū coercet: inopiā paupeꝝ refouet: fac̄hūiles ī ꝓſperis: fortes in aduerẜ: docet delīquētibꝰ cito ignoſce̓: ⁊ delinquēteꝫ diu ⁊ multū rogare: fidei fūdam̄ta munit: īcremēta ſpeiꝓuehit: actū dirigit. Ceteꝝ charitas q̄ eſt vinculū fraternitatꝭ: fundamētū pacis: tenacitas⁊ firmitas vnitatꝭ: q̄ fide ⁊ ſpe maior ē: q̄ oꝑa ⁊martyria p̄cedit: que nobiſcū ſꝑ et̓na māebit.Ipſa charitas vt ait apoſtolus patiens eſt .i.Cor̄. xiij..§. IIII.Fructus fortitudinisquarto notat̉ ſeu vtilitas cū addit̉. Factus eſtmihi in ſalutē .ſ. dn̄s: ⁊ hͦ ꝑ fortitudinē. ꝓu̓. vl.Mulierē fortē .i. aīaꝫ qͥs īueniet. q. d. difficileeſt īuenire. Multi .n. deficiūt ī varijs tribulatōibꝰ. alij ex diutinis afflictōibꝰ: pl̓es in gͣuibꝰꝑſecutōibus tyrānoꝝ vel alioꝝ: pl̓imi ī diuerẜtētatōibus. Qd̓ ſi qͥs īuenit ꝓcul ⁊ de vltimisfinibꝰ p̄ciū eius .i. merces ⁊ pͥmiū: qꝛ qͥ ſuffert.i. ꝯſtant̓ vincit tentatōem: ī oī tribulatōe ē tētatio īpatiētie. hic recipiet coronā vite. Iac. i.Cōfidit ī muliere .i. aīa forti cor viri ſui .ſ. xp̄i:qꝛ .ſ. nō recedet a fide eiꝰ ꝑꝑ quecūqꝫ. Spolij:nō indigebit .i. indumētis v̓tutū qͥbus diabolꝰexpoliat incōſtātes. factꝰ ē gͦ dn̄s in ſalutē forti ꝑducēdo ad gl̓am. Inſuꝑ fit ei in ſalutē: vtaliqn̄ nō videat̉ dolores ſētire: ꝯſolatiōes diuiq. cxxxvi. Primū ē ꝙ fortꝭ ī actu ſuo pͥncipaliqͥ eſt ſuſtinere pōt ꝯfiderari ex ꝑte corꝑis. Etſic ſuſtine̓ ꝑcuſſiōes: flagella: vulnera: mortē:eſt triſtabile ⁊ doloroſū. Et hͦ negare: eſſet nerāt eis dolorē: ⁊ tāto magꝭ qͣꝫto qͥs ē delicatioris ꝯplexionis. Pōt ēt cōſiderari ex ꝑte mēt⁊ ſic fortꝭ hꝫ ꝙ delectet̉ de actu fortitudīs ⁊ define eiꝰ .ſ. qꝛ ꝑꝑ deū vel ꝓximū illa ſuſtinet. vn̄Eleazarꝰ qꝛ noluit comede̓ carnes porcinasex eo ꝙ erat ꝯͣ legē dei: dū grauit̓ cederet̉ ait.Dn̄e qͥ hēs ſācta ſcīaꝫ tu ſcis qꝛ diros ſuſtīeocorꝑis dolores .ſ. qͦ ad ſenſū carnis: ſꝫ aīaꝫ v̓oꝑꝑ timorē tuū libēt̉ hec patior. ij. Macha. vi.Scd̓m qd̓ notādū eſt circa actū fortitudīs ē ꝙī dolore ſēſꝰ īpedit̉ mēs fortꝭ: ne ī ꝓpͥa oꝑatiōex 3