Capitulum .II.

piantur per modum corꝑalium fantaſmatū autẜm hereticas peruerſitates. Et hanc mūditiā facit donum intellectus. Similiter ē duplex viſiodei: vna quidem ꝑfecta: qua videtur deus ꝑ eēn̄tiam. Alia vero imperfecta per quam ⁊ ſi non videamus de deo quid ſit: videmus tn̄ quid noneſt. Et tanto deum in hac vita ꝑfectius cognoſcimus: qͣꝫto magis ītellectus noſter cognoſcit deūexcedere: quicquid intellectu comprehenditur.Utraqꝫ dei viſio ꝑtinet ad donū ītellectus. Prima ꝯſumatiue ẜm ꝙ habetur in patria. Secunda inchoatiua ẜm ꝙ habetur viſio de deo in via¶ De ſcripture ſacre nobilitate: qualitate: ⁊ vtilitate. ¶ Capitulum. ij.Ecla ratio ſermod num tuorū illuminat: ⁊ intellectumdat paruulis. ps. cxviij. Sermonesdei de quibus psͣ. loquitur ſūt verba ſacre ſcripture: quibus nobis locutus ē deus ꝑ ꝓphetasvt in veteri teſtō: vel per ſe incarnatum ⁊ apl̓oseius vt in nouo. Sꝫ tenebroſa aque ī nubibusaeris inquit pͣs. xxvij i. obſcura ſcientia in ꝓphetis: qꝛ omnia in figurā contingebant illis. In nolio quoqꝫ dixit xp̄s Io. vi. Uerba q̄ loquor vobis: ſpūs ⁊ vita ſunt .i. ſpūaliter intellecta: viuificabunt vos. Caro nō ꝓdeſt quicqͣꝫ .i. ſuꝑfictaliterintellecta: non ꝑficiūt hoī: vt illud qd̓ dixerat deſacramēto corꝑis ſui. Niſi manducaueritis carnem filij hominis ⁊c̄. qꝛ aliqui ex diſcipulis ẜmlr̄am ſuꝑficialiter intellexerūt: ſcandalizati ſuntſic ⁊ omnes heretici errauerūt non intelligētesſcripturas. Ad capiendū igitur cognitionem etveram noticiaꝫ de his que ſunt in ſcriptura: ſpiritus ſanctus ꝑ donum intellectus menti declarat ſermones dei. Unde ⁊ de ſaluatore dr̄ Luc.vlti. ꝙ poſtqͣꝫ reſuſcitatus apparēs diſcipulis comedens cum eis ait. Hec ſcripta ſunt ⁊c̄. Et tūcaperuit illis ſenſum vt intelligerent ſcripturasquas .ſ. exponebat eis. De ip̄a igitur ſcriptura ſacra que cotinet ſermones dei: videndū de quain dictis verbis. pͣs. Tria videntur notari. Primo inuitur eximia auctoritas: ibi: declaratio ſermonū tuoꝝ. Secundo concedit̉ magna vtilitasibi: illuminat. Tertio exigitur ad eaꝫ plurima humilitas: ibi: intellectum dat ꝑuulis. T. §. l.Auctoritas ſcripturemaior eſſe nō pōt: quia .ſ. eſt a deo reuelata. Iōdicit declaratio ſermonum tuoꝝ: qui .ſ. ſunt a tedeo ꝓferente. Ut .n. ait petrus in canonica ſecunda. Spiritu ſācto inſpirati locuti ſunt oēs ſanctidei homines .ſ. auctores libroꝝ ſacre pagine. Etb. paulus ad Heb. i. Multiphariā multiſqꝫ modis olim deus loquens patribus in ꝓphetis .ſ. in

bis in filio. Hinc etiam. b. Ambr. in epl̓a ad coll̓.ait. Omnis rō ſuꝑne ſcientie vel terrene creature in eo: qui eſt caput eaꝝ ⁊ auctor: vt ꝗ hunc nouit nihil vltra querat: qꝛ hic ē ꝑfecta virtus ⁊ ſapientia: quicquid alibi queritur hic ꝑfecte inuenitur. In daniele ⁊ ſalomone infidelibus ſe eſſeautorem totius ſapientie: qd̓ infideles n̄ putant:qꝛ non legunt in euāgelijs ⁊ ꝓphetijs aſtrologiā⁊ alia hiꝰ: que deſpecta ſunt: qꝛ nihil valēt ad ſalutem: ſed mittunt in errorē. Et qui his ſtudentcuram aīe non habent: di. xxxvij. §. hinc etiam filius. Et quia deus eſt verax: omnis autē homomendax. psͣ. cxv. Hinc eſt ꝙ doctrine hominumreꝑiuntar cuꝫ admixtione alicuius erroris. Sꝫdoctrina ſacre ſcripture plena veritate: qꝛ a deoqui mentiri non poteſt. Io. xvij. ait xp̄s. Sermotuus veritas ē. Un̄ Chryẜ. dicit ꝙ ſicut ſacerdoseſt debitor: vt veritatem quā audiuit a deo .ſ. inſcripturis: libere predicet: ita ⁊ laicus ē debitorvt veritate quaꝫ audiuit a ſacerdote ꝓbatam inſcripturis: defendat fiducialiter: qd̓ ſi non fecerit: ꝓdibit verit iteꝫ. De auctoritate ⁊ veritate eiꝰhabetur. Ꝙ nulla falſitas inſit ſcripturis ſacrisnec liceat dubitare de veritate eius: on̄dit. b. Auguſtinus dicēs in epl̓a ad Hiero. Si ad ſcripturas ſacras admiſſa fuerint vel officioſa mendacia: quid in eis remanebit auctoritatis: que tandem de ſcripturis illis ꝓferetur: cuius pondereꝯtentioſe falſitatis obſeretur improbitas: di. ix.In decretis. Idem. b. Aug. di. eadem. Quis neſciat ſacram ſcripturam canonicā: tam in veterꝭqͣꝫ noui teſtamentiʸ certis terminis ſuis cōtinerieaqꝫ poſterioribus omnium ep̄oꝝ litteris ita preponi: vt de illa dubitari aūt diſceptari nō poſſitvtrum verum vel vtrum rectuꝫ ſit quicquid inea conſtiterit.C§. II.Iecundū .ſ. magna ꝑtilitas ſcripture ſacre pꝫ ex effectu: qꝛ illuminat.Ad qd̓ etiam facit qd̓ idem p̄s. ait. p̄s. cxviij. Lucerna pedibus meis verbū tuum ⁊ lumen ſemitis meis. Et petrus ī canōica ſua. Habetis ꝓpheticum ſimonē: cui benefacietis attēdentes quaſi lucerne lucenti in caliginoſo loco. Et licet ſciētie ſeculares etiā illuminant in multis: aliter tn̄⁊ aliter. Ille quidem vt nocti lucēt in nocte: ⁊ interpellatim. Hec aūt ſacra doctrina vt radius aſole iuſticie ꝓcedens dn̄o deo ſemper ⁊ totum orbem. Illuminatio ſiquidē illaꝝ ſcientiaꝝ defectibilis eſt: qꝛ ſiue ſpeculatiue ſiue ſint practice vtmorales: tn̄ ordinant hominem ad felicitatem: q̄in pn̄ti haberi pōt politicam vel ſpeculatiuā: noautem futuram quam nō nouerunt auctores illaruꝫ. Unde. b. Hiero. tractans illud Ecc̄s. x. c.Labor ſtultoꝝ perdet eos: quia neſcierūt pergere in ciuitatem. Nominat ibi plures ph̓os: platonem: ariſtotelē: permenidē ⁊ alios quos ſtultosappellat: qꝛ n̄ habuerūtˡ rectū iudiciū de vltimo