Capitulum.VI.

armarium ſcilicet ſacrarum ſcripturam. Epiſtole eius ſunt ſumma theologie plene etiā eloquetia ⁊ ſapientia: quas ⁊ apoſtolus Petrus cōmedat in ſua epiſtola. Ubi increpat: ſūt verba eiusronitrua. Ubi hortatur meluflua. ¶ §. III.Tertiuꝫ principale eſtſpeculatio eius in qua eſt ſingularis. Nā de nullo alio ſancto dicitur expreſſe ⁊ indubitate ꝙ viderit deum per eſſentiam in vita: niſi de pauloin nouo teſtamento ⁊ moīſe in veteri ẜm. b. Aug.in libro de orando deū. Et. b. Tho. 2ª 2ᵉ. q. clxxv.Unde dicit. In mentis exceſſu quod fuit in inacōuerſione. Ubi ſciendum ẜm. b. Tho. vbi iupraꝙ triplex eſt exceſſus mentis: qui cōtingit in cōtemplatione. Unus eſt quo mens humana diuinitus rapitur ſeu eleuatur ad contēplationemdiuine veritatis per quaſdaꝫ ſimilitudines imaginarias. Et talis fuit exceſſus petri: qn̄ ipſo orāte: vt dicitur Actꝭ. x. cecidit extaſis ſuꝑ eum .i. exceſſus mētis. Nam extaſis ẜm. b. Tho. eſt nomēgrecum ⁊ latine ſonat exceſſum mentis. In quoexceſſu vidit celum apertum: ⁊ vas ſeu diſcumſubmitti de celo quatuor inicijs: plenum om̄i genere animalium īmundoꝝ Dictumqꝫ eſt ei. Macta ⁊ māduca. Sub qua viſione imaginaria deſibi manifeſtauit ꝯuerſionem gentiliū: occiſionēeoꝝ immundoꝝ quo ad mortificationem criminum ⁊ mandicationem .i. incorporationē eoruꝫin eccleſia. Secundus exceſſus mentis eſt: quomens rapitur ad intuitionē diuine veritatis peraliquos intelligibiles effectus: hic fuit talis exceſſus dauid: cum dixit. Ego dixi in exceſſu mētis mee omnis hō mēdax. Contemplans .n. diuinam bonitatem ⁊ īmutabilitatem ⁊ hominū peccabilitatem ⁊ ꝯtendentiā ex ſe in nihilum: intellexit omnē hominem eſſe fallacē comꝑatione dei.Tertius exceſſus eſt cum rapitur mens vſqꝫ adclaram viſionē diuine eſſentie Et hic fuit exceſſus pauli: de quo nūc de p̄s. lxvij. dicit. Ibi beiamin adoleſcentulus in mentis exceſſu: qn̄ videlicet raptus fuit ad tertiū celum. ij. ad Corin. xij.Ubi aduertēdum: ꝙ iſtud tertium celū poteſt dici celū ſanctiſſime trinitatis. Eſt ergo primū celum materiale: 2ᵐ intellectuale: tertiū diuinale.⁊ quodlibet eſt triplex. Nam celum materiale d̓quo Iſa. Exaltantur celi a terra eſt ſydereū: ſubquo comprehendūtur celi planetarum. Aqueūſeu criſtallinum qd̓ eit primum mobile: ⁊ empirreū immobile: qui ē locus cōgruens viſioni dre beatoꝝ. Et ad iſtud tertium paulus fuit rain mentis exceſſu. Secūdum celum .ſ. intellectuale .i. nature angelice: de quo ī Iob. xx. c. Reuelabunt celi iniquitatem eius. Et iſtud triplex: qꝛtriplex hierarchia ẜm trinum gradū cognitiōisdiuine ab eis. Infima: media: ⁊ ſuprema. Et adiſtum ſūmum gradū cognitionis diuinoꝝ ⁊ viſionis raptus eſt paulus in exceſſu mētis. Unde

⁊ beato dionyſio ſūmo ph̓o diſcipulo eius creditur dediſſe informationē vt capaci: taꝫ ſublimismaterie d̓ hierarchijs angeloꝝ ⁊ eoꝝ miniſterijsque viderat. Ex qua edidit Dionyſius librum d̓celeſti hierarchia: in quo magis loquitur de angelis qͣꝫ aliquis ex antiquis doctoribus. Tertiūeit celum ſanctuſime trinitatis. Unum eſſentialiter: trinū perſonaliter: de quo. i. Io. v. Xres ſuntqui teſtimoniū dant in celo. Pater verbū ⁊ ſpiritus ſanctus. Et hi tres vnum ſunt. Et licet hitres celi inſeꝑabiliter influant ⁊ oꝑentur: tamē ꝑquandaꝫ appropͥatione ⁊ adaptōnem dicere poſlumus: ꝙ a primo celo .ſ. patris recepit influxuꝫoꝑationis miraculorum ⁊ infirmos ſanauit: demones ab obſeſſis effugauit: mortuos ſuſcitauit. A celo filij habuit influxum ſapīe. An exper īmentum queritis eius qui in me loquitur xp̄sait ipſe. Ut ſapiens architector fundamentū poſui. A celo ſpūs ſancti ardorem charitatis ⁊ fruitionē diuinitatis. Unde ⁊ dicit ſe raptum in celu⁊ etiam in paraduum: vt celum dicat ratione cōtemplationis clare: quam habuit. Paradiſumratione maxime delectationis inde ꝯſequentisẜm. b. Tho.A. §. IIII.Reſtat dubium vtrūin hoc exceſſu anima eius fuerit a corꝑe ſeparata: vel exiſteret in corpore. Quod qꝛ ipſemet dicit ſe neſcire cum ait. Siue in corꝑe ſiue exͣ corpus neſcio. deus ſcit: nec nos poſtumus diffinire. Uerum vt dicit. b. Tho. 2ª 2ᵉ. q. clxxv. arti. vi.apl̓s in hoc exceſſu nō fuit in celū raptus in anima ⁊ corpore: vt quidam dicebant: qd̓. b. Augu.reprobat: ſed ſola anima fuit rapta. Et hoc ignorauit apl̓s. Utrū anima eſſet omnino ſeꝑata corpore iacente mortuo. Uel eſſet pur ꝯiuncta corpori vt forma vtens tm̄ potentia vegetatiua nonaut ſenſitiua. Nam ⁊ hoc eē pōt: ꝙ anima in corpore alienata ab omni ſenſatione interiori ⁊ exteriori: vt viſu: auditu: fantaſia: memoria ⁊ hiꝰ: ſolum vtens oꝑatione potentie vegetatiue: videatdeum ꝑ eſſentiam in preſenti. Sed ꝙ vtatur potentijs ſenſitiuis: non pōt eſſe. Et ſic intelligiturillud Exo. xxxij. Nō videbit me hō ⁊ viuet .ſ. vita ſenſitiua: ſed oportet ꝙ ſit omnino a ſenſibusalienatus. Rō huius ē ẜm. b. Tho. vbi ſupra ar.iiij. Diuina eſſentia non pōt ab homine videri ꝑaliam vim cognoſcitiua qͣꝫ per intellectum. Intellectus aūt humanus non cōuertitur ad ſenſibilia niſi mediantibus fantaſmatibus: que perpēs intelligibiles a ſenſibilibus accipit ⁊ in quibus ꝯſiderans d̓ ſenſibilibus iudicat: ⁊ ea diſponit. Et iō in omni oꝑationeꝭ qua intellectꝰ noſterabſtrahitur a fantaſmatibus: neceſſe ē ꝙ abſtrahatur aſenſibus. Intellectus aūt hoīs neceſſe ēꝙ abſtrahatur a fātaſmatibus: ad hoc vt videatdei eſſentiā: dum eſt in via. Non .n. per aliqd̓ fātaſma pōt dei eſſentia videri: quinimmo nec per