TitulusIX.

ꝓportionis. Congruū .n. videtur vt oꝑanti ſcd̓mſuā virtutē: deus ẜm excellentiā ſue v̓tutis recēpenſet. Si aūt loquamur de oꝑe meritorio: ſcd̓mꝙ ꝓcedit ex gr̄a ſpūs ſancti: ſic ē meritoriū ex cōdigno. Sic .n. valor ineriti attendit̉ ẜm virtuteſpūs ſancti mouētis nos in vitā eternā: ẜm illudIo. iiij. Fiet in eo fons aque ſaliētis in vita eternā. Attēdit̉ etiā p̄ciū oꝑis ẜm dignitatē gr̄e: perquā hō ꝯſors factus diuine nature adoptat̉ in filiū dei. Cui debet̉ hereditas ex ip̄o iure adoptionis ẜm illud ad Ro. viij. Si filij ⁊ heredes. Und̓arborē. Notandū ēt ẜm. b. Cho. vbi ſupra art. v.ꝙ nemo pōt ſibi mereri prima gr̄am: tū qꝛ om̄emeritū repugnat gr̄e .i. q. i. ait Leo papa. Gr̄a ſi n̄gratis dat gr̄a non eſt: tū qꝛ vt dictū eſt: exceditꝓportionē nature: tuꝫ etiam qꝛ an̄ gr̄am. in flatupeccati hō hꝫ impedimentuꝫ ꝓmerendi gr̄am .ſ.ip̄m pctm̄. Retractauit aūt ante qd̓ aliqn̄ dixerat .ſ. fidē eſſe ex nobis a deo: ⁊ ſic ꝯſeꝗtur primāgr̄am. Un̄ non pōt eſſe meritorius pͥme gr̄e. Cuꝫigitur dr̄ ꝙ ꝑ fidē iuſtificat̉ hō: n̄ ſic eſt intelligedū ꝙ fides mereat̉ iuſtificatione .ſ. credēdo. Sꝫdū iuſtificat̉ hō credit: eo ꝙ motus fidei reꝗͥrit̉ad iuſtificationē vt dictū eſt. Et ꝙ dr̄ deus daregr̄am n̄ niſi dignis: n̄ ita intelligēdū ē ꝙ pͥus ipſifuerint digni: ſꝫ deus fecit eos dignos. .§. II.Sciendum etiam ſecudum. b. Tho. vbi ſupra ar. vi. ꝙ nullus pōt alterimereri prima gr̄am ex condigno niſi xp̄s. Rō ēqꝛ vnuſquiſqꝫ nr̄m mouet̉ a deo ꝑ donū gr̄e: vtip̄e ad vitā eternā ꝑueniat. Et iō meritū cōdignivltra iſtā motione n̄ ſe extendit. Sed aīa xp̄i mota ē a deo ꝑ gr̄am: n̄ ſolū vt ipſe ꝑueniret ad vitāeternā: ſed etiā ad alios induceret in gloriam: inqͣꝫtuꝫ ē caput ⁊ auctor ſalutis: ẜm illud ad Heb.Qui multos filios in gl̓a adduxerat ⁊cͣ. Sꝫ merito cōgrue pōt quis mereri alteri primā gr̄am.Quia .n. hō in gr̄a ꝯſtitutus adimplet voluntatēdei: congruū eſt ẜm amicitte ꝓportionē: vt deusimpleat voluntatē eius in faluatione alteriꝰ. Licet poſſit hr̄e qn̄qꝫ impedimentū ex ꝑte illius cꝰpurificationem deſiderat. Et ſic intelligit̉ illa auctoritas Hiere. xvi Si ſteterit Moīſes ⁊ Samuel corā me: n̄ eſt aīa mea ad ppl̓m iſtū. Erat enimimpedimentū ex ꝑte illoꝝ de ppl̓o..§. III.Gratia eſt principiummeriti pͥncipialius ꝑ charitatē qͣꝫ ꝑ alias v̓tutesUn̄ xp̄s dixit Io. xiiij. Si ꝗs diligit me diligetura patre meo: ⁊ ego diligā eū ⁊ manifeſtabo ei meip̄m: qd̓ ꝑtinet ad vitā eternā .ſ. manifeſtatio dei.Pro cuius declaratione dicit. b. Tho. vbi ſupraar. iiij. Ꝙ hūanus actꝰ hꝫ rōnem merēdi ex duobus vt dictū eſt. Primo ⁊ pͥncipaliter ex diuinaordinātōne: ẜm ꝙ actus dr̄ meritorius eē illius

boni: ad qd̓ homo diuinitus ordinat̉. Secūdov̓o ex ꝑte liberi arbitrij in qͣꝫtum hō hꝫ pͦ ceteriscrcaturis vt ꝑ ſe agat volūtarie agens: Et qͣꝫtumad vtrūqꝫ pͥncipalitas meriti penes charitatemꝯſiſtit. Primo .n. ꝯfiderandū ē ꝙ vita eterna indei fruitōne ꝯſiſtit. Motus aūt hūane mētisfruitionē diuini boni ē ꝓprius actus charitatꝑ quem oēs actus aliaꝝ virtutū ordinant̉ ī hūcfine: ẜm ꝙ alie v̓tutes imꝑant a charitate: ⁊ idemeritū vite eterne pͥmo ꝑtinet ad charitatem: aalias at v̓tutes ſecūdario ꝙ ẜm eoꝝ actus imperātur a charitate. Similiter manifeſtū ē: ꝙ id ꝙex amore facimus: maxime volūtarie facimus.Un̄ etiam ẜm ꝙ ad rōnem meriti reꝗͥritur ꝙ ſitvolūtariū: pͥncipaliter meritū charitati attribuitur. ¶ Sciendū etiā ꝙ nullus pōt ſibi mereri reparatione poſt lapſū: nec merito cōdigni: nec merito congrui. Merito quidē cōdigni hoc nō pōtſibi mereri: qꝛ rō huius meriti pēdet ex motōnediuine gr̄e: q̄ maxime interrūpit ꝑ ſequēs peccatū. Merttū etiā congrui quo quis meret̉ alteripnīaꝫ impedit̉ ne ꝯſequat effectū in eo cui quismeret̉. Multo ergo magis impedit̉ talis meriti efficacia: ꝑꝑ impedimentū ꝗ eſt etiā in eo ꝗ meretur: ⁊ in eo cui meret̉. Utrūqꝫ .n. hoc in vnā ꝑ.ſona ꝯcurrit. Un̄ ſimpl̓r homo poſt lapſū poteſtſibi mereri reꝑationē. Un̄ Ezech. xviij. dr̄. Si auerterit ſe iuſtus a iuſticia ſua ⁊ fecerit iniꝗtatē:oēs iuſticie eius n̄ recordabunt̉. Ubi. b. Grego.Conſiderandū nobis ē qꝛ in ꝑpetratione maloꝝnulla debet eſſe fiducia bonoꝝ p̄teritoꝝ: de peni.di. iiij. ¶ Notandū etiā ꝙ hō pōt mereri augn̄tū gr̄e ⁊ charitatis īmerito condigni: ẜm. b. Thdi. vbi ſupra ar. viij. huius rō eſt: qꝛ vt dictuꝫ eſt.Illud cadit ſub merito cōdigni: ad qd̓ motio diuine gr̄e ſe extendit. Motio aūt alicuius mouētis: n̄ ſolū ſe extendit ad vltimū terminū motusſed etiā ad totū ꝓgreſſū in motu. Terminus aūtmotus gr̄e ē v̓ita eterna. Progreſſus aūt in hocmotu eſt ẜm augmētū charitatis vel gr̄e: ẜm illd̓ꝓuer. iiij. Iuſtoꝝ ſemita quaſi lux ſplendēs ꝓcedit: ⁊ creſcit vſqꝫ ad ꝑfectū diē ꝗ eſt gl̓e. In quoverbo. b. Gre. ſuꝑ Ezeh. In iuſtoꝝ aīo bonū deſideriū atqꝫ intellectus lucis intime: iam ꝑs dieiē. Sꝫ qꝛ vſqꝫ in finē vite in v̓tute ꝓficiūt ad ꝑfectū die: tūc veniūt qn̄ ad regna celeſtia ꝑductu: iea luce quā d̓ſiderat iā minus aliꝗd n̄ habebūtde pe. di. ij. n̄ reuertebātur. Et ſciendū ꝙ quolibet actu meritorio meret̉ hō augmentū gr̄e ſicut⁊ gr̄e ꝯſumationē: que eſt vita eterna. Sed ſicutvita eterna n̄ ſtatim reddit̉: ſed ſuo tꝑe: ita et gr̄an̄ ſtatim auget̉ ꝑ quodlibet opus meritoriū: ſedſuo tꝑe: cū .ſ. aliquis ſufficiēter diſpoſitus eſt adaugmentū gr̄e. ¶ Item nota ꝙ ꝑſeuerantia ī bono vſqꝫ in finē nullus pōt mereri. Rō eſt ẜm. b.Tho. vbi ſupra ar. ix. qꝛ iſta dependet ſolū ex diuina motōne q̄ eſt pͥncipiū oīs meriti. Sed deusgratis donū ꝑfeuerātie largit̉ ꝗbuſcunqꝫ largit.