Capitulū. I.

fides: ſpes ⁊ charitas. Sed ẜm iſtam vltimā acceptionem. Fides qn̄qꝫ ſumit̉ ꝓ habitu talis virtutis charitate informata. Et ſic ſumit̉ ī Hiere. Domine oculi tui reſpiciunt fidem. ⁊ O ſee. Deſponſabote mihi in fide. Aliqn̄ ſumit̉ pro habitu īformi: vt ibi. i. ad Corī. xiij. Si hūero fideꝫ ita vt mōtes tranſferā ⁊cͣ. Et Iacꝭ. Fides ſine operibꝰ mortua eſt: ꝙ vtiqꝫ donū dei eſt: ſed inſufficiēs ad ſlutem: aliqn̄ ſumit̉ fides pro ipſo actu talis v̓ttis. Unde Augu. Quid eſt fides: fides niſi credere qd̓ non vides ⁊ illud Greg. Fides non habetmeritum: cui humana rō p̄bet experimētū. Meritum enim non acꝗrit̉ ex habitu ſed ex actu. Fides aliqn̄ ſumitur pro obiecto: ſeu materia eorūq̄ ſunt fidei vt ī fymbolo Athanaſij. Hec ē fidescatholica vt vnum deū in trini. ⁊c̄. Fides aliqn̄ſumitur improprie pro viſione clara in patria diuinoꝝ ad Ro. i. ex fide in fidē .i. ex fide p̄ſentiumin fidem .i. viſionem futuroꝝ. Et hoc dr̄ proptercertitudinem. Aliqn̄ ſumitur ꝓ ſigno diſtīctiuofidelium ab alijs .i. baptiſmo: di. xlv. de iudeiUnde cum a baptizando queritur. Quid petareſpondet fidem .i. baptiſmi ſacr̄um. Hec qͣſi oīahn̄tur in glo. ſuꝑ ti. i. decreta .ſ. de ſum. trini. ⁊ fid̓ca. quibuſdam tn̄ additis..§. I.De ipſa autē fide prout ē virtus theologica nunc tractandū. Et pͥmode eius cā ⁊ effectu: ſcd̓o de eius habitu ſeu ſubiecto: tertio de eius actu: quarto de eius obiecto¶ Queritur ergo pͥmo vnde cauſetur fides ī homine. Rn̄det. b. Tho. 2ª. 2ᵉ. q. vi. Ꝙ cātur a deointerius mouente mentē per gratiam qͣꝫtum adaſſenſum: qui eſt principalis actus fidei. Un̄ apoſtolus ad Ro. ij. Gr̄a ſaluati eſtis per fidem: ⁊ n̄ex vobis ne quis gl̓ietur: donuꝫ .n. dei eſt. Secūdario ⁊ inſtrumētal̓r cātur ēt a quibuſdam alijsvt in viſione miraculi: auditione doctrine ⁊ hiꝰ.Pro cuius declaratōe ſciendū: ꝙ cauſe tres cōcurrunt ad fidem. Superior .i. credendoꝝ reuelatio. Exterior .ſ. miraculoꝝ viſio vel rōum circaſidem perſuaſio. Interior .ſ. ad ea mentis aſſenſio. ¶ Quantum igitur ad pͥmum oportet ꝙ illd̓ſit a deo. Ea .n. q̄ ſunt fidei: excedunt rōeꝫ humanam: vn̄ non cadunt in cōtēplatione homīs niſideo reuelante. Sed ꝗbuſdam reuelant̉ hec immediate a deo ſicut ſunt reuelata apl̓is ⁊ ꝓphetꝭQuibuſdam ꝓponunt̉ a deo mittente fidei p̄dicatorem ẜm illud ad Ro. x. quō predicabunt niſi mittantur. Neceſſe eſt .n. ꝙ hoī ꝓponantur credibilia ad hoc vt aliquid explicite credat. Et ſicpꝫ ꝙ iſta cā ſit a deo .ſ. reuelante ⁊ mittente p̄dicatore ¶ Quantum ad ſcd̓m ſciendum ꝙ nec miraculum viſum: nec q̄cūqꝫ ꝑſuaſio de fide ē ſufficiens cā ad credendū iuductiua. Qd̓ pꝫ ex hocqꝛ videntium vnū ⁊ idem miraculū ⁊ audientiūvr̄iam ⁊ eandē p̄dicatōem: vnus credit alius nōcredit. Sicut pꝫ tꝑe apl̓oꝝ ⁊ alioꝝ p̄dicantium et

miracula facientiū. ꝙ ſi eēt ſufficiens cā omnescredidiſſent ꝗ vidiſſent ⁊ audiſſēt. Sꝫ ⁊ miraculoꝝ operatio pͥncipaliter a deo ē: vt pꝫ. i. ad Corī.xij. Alij dat̉ per ſpm operatio virtutꝭ. ¶ Quantum ad tertiū ꝙ ē mentis aſſenſio ad credendaHanc cām ponebant pelagiani eē libeꝝ arbitriūhoīs ſolū. Et ꝓpter hoc dicebant ꝙ initiū fideieſt ex nobis: inqͣꝫtū .ſ. ī nobis ē ꝙ ꝑati ſumus adaſſentiendū his q̄ ſunt fidei ſed ꝯfirmatio fidei ēa deo: ꝑ que nobis ꝓponūt̉ q̄ credere debemusSed hoc eſt falſum qꝛ cū hōaſſentiendo his q̄ſunt fidei: eleuet̉ ſupra naturam ſuā: oꝫ ꝙ hoc inſit ei ex ſuꝑnaturali principio interius mouentevoluntatem. Et hoc ē deus. Nec eſt ꝯtra qd̓ Augu. dicit: ꝙ fides conſiſtit in credentiū voluntateqꝛ oꝫ ad hoc vt voluntas velit credere: ꝙ p̄paret̉a deo per gr̄am ad hoc vt eleuet̉ ī ea q̄ ſunt ſupranaturam ſuā. b. Tho. vbi ſupra: vn̄ in Colletanocōcilio dr̄. Sicut hō proprij arbitrij volūtati ſerpentis obediens perijt: ſic vocante ſe gr̄a dei proprie mentis ꝯuerſione ſic credēdo ſaluat̉: di. xvide iudeis. Et qͣꝫuis aliqn̄ videatur facere deꝰ homini coactōem aliquā: vt in Sauli ꝯuerſione ꝓſtrato ⁊ cecato tn̄ ad extra eſt illud ⁊ voluntas libera remanet ⁊ voluntate credidit: ⁊ aſſenſit vocanti. Et ſic intelligenduꝫ ē illud Aug. xxiij. q. iij.qui pōt. Fides ēt informis .i. q̄ eſt ſine charitate. ēdonum dei ẜm glo. i. ad Co. xiij. ⁊. be. Tho. vbi ſupra. Non ex eo ꝙ eſt informis hoc eſt ex defectuhoīs: ſed ex eo ꝙ fides. Nec obſtat illud Deutr.xxxii. Dei perfecta ſunt oꝑa: Nā fides informis⁊ ſi non ſit perfecta ſimpl̓r perfectione virtutis:eſt tn̄ perfecta ꝑfectione que ſufficit ad rōnem fi.§. II.Ratōes per ſua ſiue efficaciter inductiue ad credendum qͣttuor pn̄t aſſignari: qͣꝫuis nulla eaꝝ ſit demonſtratiua cogēsintellectum ad aſſentiendum his q̄ ſunt fidei.Prima eſt operatio miraculoꝝ. Secūda eſt ml̓tiplicatio teſtimoniorū. Tertia eſt toleratio tormentoꝝ. Quarta eſt ꝓpoſitio materie credendorum. Quantū ad pͥmum dicit p̄s. xxxij. Omīaopera eius .i. dei in fide oꝑa in fide. Oꝑa dei ꝑmaxime dicunt̉ oꝑa miraculoſa: qꝛ ſolus deus ibioꝑat̉ cum ſint ſupra facultatē nature: vn̄ xp̄s Ioan. xiiij. Pater ī me manens ipſe ſacit oꝑa .ſ. miraculoſa: qꝛ ſolus deꝰ ibi oꝑat̉. q. di hoc non ē opusmee humanitatꝭ quā videtꝭ: ſꝫ diuītatis q̄ eſt vnacū patre. Oīa aūt iſta oꝑa miraculoſa ſunt facta īfide .i. per fidē ⁊ ad fidē introducendā vl̓ ꝯfirmādā. Un̄ ſuſcitato Lazaro dr̄ Ioā. xi. Ꝙ multi exhis ꝗ viderāt crediderunt in eū. Et Io. iiij. Niſiſigna ⁊ prodigia videritis non creditꝭ inꝗt xp̄s: ⁊facto miraculo in nuptijs aqͣ in vinū ꝯuerſa crediderunt in eū diſcipuli eiꝰ dr̄ Io. ij. i. confirmatiſunt magis in fide ei: nam iā crediderāt: ⁊ certeẜm. b. Tho. 2ª. 2º. Cū ea q̄ ſūt fidei ſint ſupra rōeꝫn 4