Capitulū..VII.

eſt melius diſpoſitus vel ordinatꝰ ad eius fruitionem ꝑfectius fruit̉ deo qui clarius videt eum.Sed clarius ⁊ limpidiꝰ videt ⁊ perfectius fruit̉qui hūit hic in vita maiorem charitatem. Sic ergo vnitas denarij qui ꝓmiſſus eſt laborantibꝰ īvinea Math. xx. ſignificat vnitateꝫ beatitudinisex parte obiecti. Sed multiplicitas manſionumde qua Chriſtus dicit Io. xiij. In domo pr̄is meimanſiones multe ſunt ſignificat diuerſitatē beatitudinis ẜm diuerſum gradum fruitionis Exēpla poſſunt hic induci de eodem cibo: qui delectabilius guſtatur a ſanis ab vno qͣꝫ alio ẜm diſpoſitionē guſtus. Et de eadem re q̄ melius intelligitur ab vno qͣꝫ ab alo: ⁊ cum pluribꝰ differentijsmeliorem diſpoſitōem oculi. Non obſtat ꝙititudo dr̄ ſummū bonum in ſuperlatiuo: qꝛ ītelligit̉ ꝙ eſt ſummi boni adeptio ⁊ fruitio .i. deiquo oēs fruunt̉..§. 1C.uod beatitudo nonpoteſt amitti ſi eſt perfecta vt ſuperne pr̄ie: pꝫ exeo ꝙ Chtiſtus ait Math. xxv. Ibunt iuſti in vitāeterna q̄ eſt perfecta beatitudo. Eternū .n. defectu caret. Circa hoc Orige. ſequens errorem quorūdam platonicorū poſuit ꝙ poſt beatitudinemhō pōt fieri miſer: ſed hoc eē falſum manifeſte apparet duplici rōne ẜm. b. Tho. pͥª. ſcd̓e. q. v. Et pͥma ex ipſa communi rōne beatitudinis. Cuꝫ .n.ipſa ſit perfecte bonū ⁊ ſufficiens: oportet ꝙ deſiderium hominis ꝗetet ⁊ oē maluꝫ excludat. Naturaliter aūt homo deſiderat retinere quod hētbonum: ⁊ ꝙ retinendo ip̄m obtineat ſecuritateꝫalioꝗn neceſſe eſt ꝙ timore amittendi vel dolor̄de certitudine amiſſionis affligatur. Requirit̉go ad perfectā beatitudinem ꝙ homo certaminionē habeat: qꝛ bonum qd̓ hēt nunqͣꝫ amittet. Que ꝗdem opinio ſi vera ſit: ꝯn̄s eſt ipſam beatitudinē nunqͣꝫ amittere. Si aūt falſa ſit: hoc ipſum eſt quoddā malum falſam opinionē habereNam falſum ē malū intellectus: ſicut veꝝ ē bonum ipſius. Non erit igr̄ vere beatus ſi aliquodmalū ineſt ei. ¶ Scd̓o idem apparet ſi conſideretur rō beatitudinis in ſpeciali. Dictū eſt .n. ſupraꝙ conſiſtit in viſione diuine eēntie. Eſt aūt īpoſſibile ꝙ aliquis videns diuinā eēntiam velit eānon videre: qꝛ oē bonum habitum quo ꝗs carere vult: aut non eſt ſufficiens ⁊ q̄ritur aliꝗd ſufficientius loco eius: aut het aliquid īcommodūannexum: propter quod venit ī faſtidium. Uiſioautem diuine eēntie replet aīam omnibus bōiscum coniungatur fonti totius bonitatis. Similiter non hꝫ aliquod incommodum adiunctum:⁊ ſic ex propria voluntate beatus non pōt deſerere beatitudinem. Sil̓r non pōt eam perderedeo ſubtrahente: qꝛ cum ſubtractio huius beatitudinis ſit q̄dam pena: non pōt talis pena ſubtractionis infligi a deo iuſto iudice niſi ꝓ aliqͣ ciꝑa.Sꝫ culpa cadere non pōt in euꝫ qui videt dei eſ

ſentiam: cum ad hanc viſionem ſequit̉ de neceſſitate rectitudo voluntatis. Sil̓r nec aliud agēspōt eam ſubtrahere: qꝛ aīa deo ꝯiuncta ſuꝑ oīaalia eleuatur: ⁊ ſic non pōt aliquo mō amitti perfecta beatitudo: ſꝫ imperfecta q̄ eſt in via pōt perdi: ⁊ per obliuionem ⁊ per occupationeꝫ quo adcontemplatiuam: ⁊ per vicia quo ad actiuam vi.§. X.uod ſeptem generabonoꝝ q̄ hic appetuntur: in patria poſſident̉: vn̄impletur omne deſiderium hoīs: propter quodmerito dr̄ Apocꝭ. xix. Beati ꝗ ad cena agni nuptiarū vocati ſunt: vnd̓ figurant̉ per cena magnāquam fecit Aſſuerus: ꝗ interp̄tatur beatitudo:pͥncipibus ſuis Heſter. i. Et de hac pōt exponi ētillud. Hō ꝗdam fecit cenam magnam. Luc. xiiijEt etiam per illas nuptias factas a rege Math..xxij. Omnia parata ſunt venite ad nuptias: hecaut declarat. b. Tho. li. iij. ꝯtra gentiles ſic. Eſt .n.quoddam deſiderium hoīs inqͣꝫtum intellectualis eſt de cognitione veritatis: qd̓ ꝗdem hoīes cōſequuntur per ſtudium contemplatiue vite: ⁊ hͦmaxime in illa viſione confirmabit̉ qn̄ per viſionem pͥme veritatis: omnia q̄ intellectus naturaliter ſcire defiderat ei innoteſcit. Iuxta illud Hiere. xxxi. In die illa non nocebit vnuſquiſqꝫ ꝓximo ſuo ⁊cͣ. Grego. iiij. dialo. quid eſt quod neſciant qui ſcientē oīa ſciūt. Et Exodi. xxiij. dixit dominus Moyſi. Ego on̄dam tibi omne bonum q̄intelligenda ſunt de his q̄ pertinent ad perfectionem intellectualis nature. Unde illa viſione cognoſcent omnes naturas oīum ſpecierum creaturarum ⁊ virtutes ⁊ propria accidentia q̄ pertinent ad perfectionem vniuerſi. Et per cognitōeꝫnaturalium ſperum cognoſcent indiuidua ſubhiꝰ ſpeciebus exiſtentia. Omnia aūt huiuſmodique cognoſcit per hanc viſionem: ſimul actu cōſiderat ⁊ ſic videt infinita. Tamen ea q̄ deus facere pōt que tamen nunqͣꝫ fecit nec facturus eſt nōcognoſcent ſancti. Similiter qͣꝫtum ad rōnes rerum factarum: quas omnes intellectus non poteſt cognoſcere niſi diuinam bonitatem comprehendat. Tertio nec etiaꝫ cognoſcunt ea que ex ſola voluntate dei dependent ſicut p̄deſtinatio: electio: iuſtificatio ⁊ huiuſmodi: que pertinent ad ſāctificationem creature hec oīa ſoli intellectui diuino reſeruantur eccl̓a. viij. Intellexi ꝙ omniūoperum dei non poſſit homo inuenire rōem. EtIob Forte veſtigia dei comp̄hendens ⁊cͣ. ¶ Eſtſcd̓o quoddam deſiderium hoīs ẜm ꝙ hꝫ rōneꝫqͣ inferiora diſponere pōt quod ꝗdem adipiſcūt̉hoīes per ſtudium actiue vite. Qd̓ deſideriū adhoc eſt pͥncipaliter: vt tota vita hoīs ẜm rōem diſponatur: quod eſt viuere ẜm virtutē. Cuiuſlibꝫ.n. v̓tuoſi finis in operando eſt ꝓprie virtutꝭ bonum ſicut virtus vt fortiter agat. Hoc autem deſiderium tunc implebitur: qꝛ rō erit in ſummo