Druckschrift 
4 (1481)
Einzelbild herunterladen
 

Titulus.VII.

venia gr̄a gl̓a. Et valde notandū eſt: ꝗsflagellatur vel triſtat̉: ſi ita cito liberat̉ vt perit: debet diffidere a ſpe diuini auxilij. Un̄ Greg.in xxv. moral̓. exponēs illud Iob. Etiā dixeris ꝯſiderat iudicare corā deo: expectat eumſic ait. Fortaſſe dum clamor nr̄ ſi negligit̉: ſpescordi inhereat infirmat̉ ſuꝑna adiutoria futuro credimꝰ: qꝛ tardiꝰ impetramus: ac pene inconſiderata deo ingemiſcimꝰ multa toleramusSꝫ iſta nos deſꝑationis ꝓcella cōturbat ꝯcuſa mens citius in portū ſpei collocat ſe: ſi cauſasſuas cum dn̄o ſubtiliter pēſat: ſi bona eiꝰ ad memoriā reuocat: ſi mala bōis eius reddidit apd̓ſemetipſā callide excuſat. Si ꝑpendit quid abeo iuſte meruit: qd̓ clemēter accepit. Si vitamſuā viuaciter diſcutit. Si an̄ dei oculos om̄e qd̓agit examinat. Si ſemetipſā ſibimet abſcōdat.Si factam ſe qd̓ erat meminit. Si illuminataꝫſe atqꝫ ſubleuatā in tenebris iacebat: agnoſcit.Hec ergo cūcta in ſemetip̄a recolligēs: bōaaccepta ꝯſiderat aduerſa: tolerat accuſat: necdeſꝑatione frangit̉ tantoꝝ muneꝝ cōſolationeroborat̉: qꝛ ſpem de futuris recipit: trāſactabn̄ficia recognoſcit: dicat itaqꝫ etiā dixerisꝯſiderat .ſ. deus iudicare cora eo: expectas eum:ac ſi diceret. id certo deus ꝯſiderare creditur: qꝛ tarde miſeret̉: intima cognitiōis ingredere: atqꝫ illuc corā eius oculis cauſe tue iudiciuꝫſuſcipe: que ipſe viuēdo ꝯtuliſti: vel que miſericorditer ꝑcepiſti: diſcerne. tunc ad ſpei fiduciāredis: duꝫ bona tante benignitatis erubeſcis:tenus īter aduerſa fidenter expectas: quē poſtdelicta ꝓpitium recolis. Hec Greg. De obiecto ſpei .ſ. beatitudine hūaneʸ vite. c. iij.E vltimo fine huVuemane vite beatitudo dr̄: que ē obiectū ſpei. Et pͥmo ſciendū oꝫ neceſſario ponere vltimū finē hūane vite. ẜmb. Tho. pͥma 2ᵉ. q. i. Impoſſibile ē in finibus ꝓcedere in infinitū per ſe loquēdo ex quacūqꝫ ꝑiIn om̄ibus .n. que ſe hn̄t ordineꝫ ad inuice: remoto primo remoueātur ea ſūt ad pͥmūUn̄ ph̓s ꝓbat in .viij. phyſicoꝝ eſt poſſibilein cauſis mouētibus ꝓcedere in infinitū: qꝛ noneſſet pͥmū mouēs: quo ſubtracto alia mouerpn̄t: non moueātur niſi hoc mouentiprimo mouēte. In finibus autē īuenit̉ ordo duplex .ſ. ordo intentionis: ordo executionis. Et īvtroqꝫ ordine oꝫ eſſe aliqd̓ primum. Id .n. qd̓ eſtprimū in ordine intētionis: ē finis quaſi pͥncipiūmouens appetitū. Un̄ ſubtracto pͥncipio appetitus a nullo moueret̉. Id aūt qd̓ eſt pͥncipiū in executione eſt oꝑatio. Un̄ iſto principio ſubtractonullus incipiet oꝑari aliꝗd. Principiū aūt intētionis eſt vltimus finis. Principium v̓o executi

nis eſt primū eoꝝ que ſunt ad finē. Sic ergo exneutra ꝑte poſſibile ē in infinitū ꝓcedere: qꝛ ſieſſet vltimus finis: nihil appeteret̉: nec aliqͣ actōterminaret̉: nec intētio agentis quieſceret. Si āt eſſet principiū in his que ſūt ad finē: nullusinciꝑet oꝑari: nec determinaret̉ ꝯſiliū: ſꝫ in infinitū ꝓcederet. Ea v̓o que hn̄t ordineꝫ ſe ſed accidens ſibi inuicē ꝯiungunt̉: nihil ꝓhibet infinitatē habere. Cauſe .n. accidēs indetermīateſūt. Et hoc etiā ꝯuenit īfinitatē accidēsin finibus in alijs ſunt ad fines. Et ſi obijciatur bonū finis ē obiectū volūtatis: ſꝫ volūtas pōt reflecti ſuꝑ ſeipſā infinities: qꝛ poſſuꝫaliꝗd velle: exinde me nolleⁱ illud velle: ſic vlterius in infinitū: ergo ⁊cͣ. Rn̄deo illa multiplicatio actuū volūtatis reflexe ſuꝑ ſeip̄am accidens ſe hꝫ ad ordinē finiū: qd̓ pꝫ ex hoc circa vnū eundē finē indifferenter ſemel vel pluries fupra ſeip̄am volūtas reflectit̉. Sicut etiaꝫin numerādo pōt ꝓcedere in infinitū: qꝛ accidens vnitas addit̉ numero p̄exiſtenti. §. I.uod eſt impoſſibile volūtas hominis vnius ſimul ſe hēat ad diuerſa: ſeu tēdat in plura: vt vltimos fines. Huiꝰ eſt ẜm. b. Tho. pͥma 2ᵉ. q. i. Quia cuꝫ vnū qd̓oappetat ſuā ꝑfectionē: illud appetit aliꝗs vt vlt finē qd̓ appetit vt bonū ꝑfectum cōpletiſui ip̄ius. Un̄ dicit Aug. in. xix. de ci. dei. Finenhoīm nūc dicimus ꝯſumat̉ vt non ſit: ſed ēꝑficiatur: vt plenuꝫ ſit. Oportet ergo vltimusfinis ita impleat totū homīs appetitū: nihil extra ip̄m appetendū relinquat: qd̓ eſſe pōt: ſi aliquod extraneū ad ipſius ꝑfectionē requiratur.Un̄ pōt eſſe in duo ſic tendat appetitus: acvtrūqꝫ ſit bonū ꝑfectum ip̄ius. Itē ad idē. Illiin quo quieſcit aliꝗs ſicut in vltimo fine homīsaffectui dn̄atur: qꝛ ex eo totius vite ſue regulasaccipit. Un̄ de guloſis dr̄ ad Pil̓. iij. Quoꝝ deusvēter eſt: qꝛ .ſ. conſtituūt finem in delitijs vētrisSed ſicut dr̄ Mat. vi. Nemo pōt duobus dn̄isſeruire ad inuicē .ſ. ordinatis: ergo īpoſſibileē eſſe duos vltimos fines vniꝰ hoīs ad inuiceꝫ iordinatos. Nec obſtat qd̓ Au. dicit in. xix. de ci.dei quoſdā videlicet poſuiſſe vltimū finē ī quatuor .ſ. in voluptate: pulchritudine: quiēte hꝫprincipijs nature: virtute: que vtiqꝫ ſūt plu oīa iſta plura accipiebant illi rōne vniꝰ bonꝑfecti ex his ꝯſtituti.Quod omnia que nopulꝓpter vltimum finē: qd̓ ꝓbat. b. Tho. in pͥmaq. i. duplici ratione. Et prima ē: qꝛ quicquidmo appetit: appetit ſub rōne boni: qd̓ quidemſnon appetitur vt bonū ꝑfectum: qd̓ eſt vltimusfinis: neceſſe eſt appetat̉ vt tendens in bonuꝫperfectum: quia ſemper inchoatio alicuius ordinatur ad conſumatōnem eius. Sicut patet ta in